Puchar Domów

Wielka Sala wyglądała wspaniale – nawet ja musiałem to przyznać. Zielono - złote barwy Slytherinu lśniły promieniście nadając całej sali jakiś niespotykany wygląd. Usiadłem za stołem nauczycielskim.

Po chwili dosiadł się do nas dyrektor. Uczniowie zamilkli – chociaż raz zamknęli te swoje gęby bez proszenia o to.

- Minął jeszcze jeden rok! – zaczął Dumbledore wesołym głosem. – Jeszcze jeden rok dobiegł końca, a ja muszę was trochę pomęczyć ględzeniem staruszka….

Nie słuchałem dalszej części przemowy dyrektora. Patrzyłem na mój zwycięski stół. Na roześmiane twarze ślizgonów. Nawet Crabbe i Goyle uśmiechali się z o dziwo zrozumieniem.

Malfoy z radości walił swoim pucharem w stół, i po co? Palant, wykazał mniej logiki w tej chwili niż, gumochłon. No, ale cóż… Syn mojego PRZYJACIELA ma pewne… hm… przywileje.

Trudcey prefekt Slytherinu śmiał się z godnością. Ależ ci wszyscy prefekci są żałośni. Puszą się jak pawie. Chwilę jeszcze cieszyłem wzrok wyrazem triumfu na twarzach ślizgonów. Szybko jednak skierowałem wzrok na największych przegranych: Gryfonów.

A teraz, gdy był Potter mięli już mieć Puchar Quidditcha, że o Pucharze Domów nie wspomnę. A tu co? Figa, Harry natracił masę punktów i Gryffindor był ostatni w tabeli. Istnieje jednak sprawiedliwość na tym świecie.

- Tak, tak dobrze się spisaliście, Ślizgoni. Trzeba jednak wziąć pod uwagę ostatnie wydarzenia – powiedział Dumbledore. W sali zaległa cisza.

„Nie mów tego! Nie psuj mi dnia! Co cię obchodzi jakiś Puchar Domów?” – Moje myśli wrzeszczały do dyrektora i błagały go, aby skończył tę bzdurę tu i teraz, na tym zdaniu. – „Dobra, za tę… ehm… odwagę daj Potterowi dyplom i po sprawie. Choć raz zrób tak jak ja chcę!”

- Ehm – odchrząknął dyrektor – Mam tu trochę punktów do rozdania w ostatniej chwili. Zobaczmy co tutaj mamy. Tak… Najpierw… pan Ronald Weasley za rozegranie przez niego najlepszej od wielu lat partii szachów nagradzam Gryffindor pięćdziesięcioma punktami.

Gryfoni zaczęli wiwatować.

„Dobra, jeszcze nic nie jest stracone. 50 to tylko 50 nawet jeśli cała trójka dostanie po 50 to i tak Puchar Domów będzie w Slytherinie” – myślałem gorączkowo.

- Po drugie… panna Hermiona Granger… za użycie przez nią chłodnej logiki w obliczu ognia nagradzam Gryffindor pięćdziesięcioma punktami – powiedział Dumbledore. Gryfoni skakali ze szczęścia, słyszałem gdzieniegdzie buczenie Ślizgonów. Najgorsze było jednak to, że skandowali na cześć Gryffindoru także Puchoni i Krukoni.

- No i po trzecie… pan Harry Potter…

„Głupi gówniarz! Dobrze, że White choć raz się nie wtarabania!” – myślałem.

- …Za jego zimną krew i rzadko spotykaną odwagę nagradzam Gryffindor sześćdziesięcioma punktami.

„Doskonale, nagrodziłeś szczeniaki. Starczy już. Niech się pocieszą.” – myślałem – „Wspaniale to wszystko rozegrałeś nie dać Potterowi ani punktu więcej. Niech zgrzyta zębami.”

- Są różne rodzaje męstwa – uśmiechnął się szeroko dyrektor.

Co raz mniej mi się to podobało. Chyba nie chce dawać żadnych nowych punktów?!

– Trzeba być bardzo dzielnym, aby stawić czoło wrogom, ale tyle samo męstwa wymaga wierność przyjaciołom („błagam cię starczy, tych punktów!”). Dlatego nagradzam dziesięcioma punktami pana Neville’a Longbottoma.

Wrzask w Wielkiej Sali można by porównać, do wystrzału z armaty. Opadłem ciężko na siedzenie. Ręce, które konwulsyjnie zaciskałem pod stołem rozluźniły się.

Co mnie obchodzi Puchar Domów? Co mnie w ogóle to wszystko obchodzi? Jakoś mnie nikt nie nagrodził, za to, ze polazłem z dyrektorem na trzecie piętro.

- Co oznacza – zawołał Dumbledore – że trzeba trochę zmienić dekorację.

Klasnął w dłonie i proporce mojego domu zniknęły a na ich prawowitym miejscu pojawiły się flagi gryfońskie. Dyrektor powiedział jeszcze kilka słów, ale ja już nie słuchałem. Powoli pogrążyłem się w myślach. Od czasu do czasu nakładając sobie na talerz, tego co Dumbledore mi podał. Wszyscy nauczyciele rozprawiali o jąkale. Jakby kogoś obchodziło, co się stało z tą kupą smoczego łajna.

- Severusie – zaczął dyrektor, ale ja spojrzałem na niego zimno – ty nic nie rozumiesz.

- Doskonale rozumiem. – warknąłem. – Słynny Harry Potter zbawił świat, łamiąc sto przepisów szkolnych, ale kogo to obchodzi? Ważne, że zbawił świat.

- Zachowujesz się jak małe dziecko, które nie dostało lizaka.

- No i co z tego? – warknąłem. – Musiałeś przyznać tak, te głupie punkty, żeby Potter wygrał.

- To nie tak, Severusie – szepnął Albus.

- On jest taki sam jak James – powiedziałem gorzko. – Zapatrzony w siebie mały egoista z tłumkiem fanów.

- Nie znasz Harry’ego, Severusie.

- Harry to James, Remus to Granger, Black – zacisnąłem konwulsyjnie ręce – to Weasley, a Pettigrew to Longbottom…

- Severusie…

- Reinkarnacja. Ciekawe czy koniec będzie ten sam – podniosłem się z krzesła.

- Co, Severusie zamierzasz? – zapytał Dumbledore zdruzgotany(?).

- Idę spakować swoje rzeczy. Jeszcze tego nie zrobiłem – powiedziałem już spokojnie.

- Spakować? Czy to znaczy, że… – spojrzałem na niego zaciekawiony – …spakować, bo jest już koniec roku?

- Tak.

Korytarze były puste, wszyscy czarodzieje siedzieli w Wielkiej Sali. Wszyscy oprócz jednego wściekłego mężczyzny, który ze złością trzasnął drzwiami swojego gabinetu.