Pokrętna White

Gdy zobaczyłem, od kogo jest list, roześmiałem się głośno. Naddall stała przy drzwiach i patrzyła na mnie z nieufnością.

W życiu nie spodziewałem się takiego czegoś i to od kogo! Od Blanche, od Blanche Eden White!

Szanowny Panie Profesorze,

Wiem, że wyda się panu wysoce niestosowne (w końcu nie jestem z pana domu), że pisze do Pana list, ale muszę to zrobić. Przede wszystkim pozdrawiam Pana bardzo mocno (dobrze brzmi?!).

Kompletnie nie wiem jak mam Pana prosić, o to, o co muszę. No, ale muszę poprosić więc coś pokrętnie, jakoś wytłumaczę.

Pamięta Pan, naszą rozmowę pod koniec roku szkolnego? Tę o moim bracie? Powiedziałam Panu, dlaczego nie przyjechałam ze wszystkimi uczniami. Co roku pan dyrektor przyjeżdżał po mnie i odwoził mnie, ale teraz nie może. On sam Panu wyjaśni dlaczego (pewnie wyśle do Pana oficjalny list, albo z Panem porozmawia).

Chodzi mi oto (Profesor Dumbledore kazał mi napisać list), że nie ma mnie kto przywieźć z domu. Nie chciałabym tłumaczyć mojej sytuacji innym nauczycielom, bo panu ufam, a im nie.

Zaplątałam się. Przepraszam, ale chyba rozumie Pan profesor o co mi chodzi, prawda? No, więc gdyby pan mógł po mnie przyjechać byłabym wdzięczna. Pozdrawiam Pana jeszcze raz bardzo, bardzo.

Blanche Eden White

PS; Przepraszam, że ten list jest taki obcesowy. Może mi Pan dać szlaban za niego.

- Mogę zobaczyć? – zapytała Naddall.

Podałem jej go bez słowa, byłem wściekły (po zapoznaniu się z treścią). Głupia smarkata gówniara.

- Dlaczego się zdenerwowałeś? – ciche pytanie. Spojrzałem na nią ze złością. – W tym liście nie ma nic dziwnego.

- Przeklęta smarkula – wycedziłem. Naddall patrzyła na mnie z uwagą, a po chwili roześmiała się zimnym, piskliwym i całkowicie nieszczerym śmiechem.

- „Chodzi mi oto (Profesor Dumbledore kazał mi napisać list), że nie ma mnie kto przywieźć z domu” – zapiszczała cieniutkim głosem, wygięła kpiąco wargi. – Tu cię boli, Snape?

- Nie mam obowiązku cię słuchać – warknąłem i wyszedłem na dwór.

Za nim drzwi trzasnęły, usłyszałem jeszcze:

- Boli cię, że nie napisała tego listu sama, tylko z przymusu, co?

———————

Albus Dumbledore wpatrywał się we mnie uważnie. Wykrzyczane argumenty o wierności i manipulowaniu Blanche, jeszcze brzmiały mu w uszach. Mi też. W moich uszach brzmiała jeszcze głupota.

Co ja najlepszego zrobiłem? Wyżyłem się na dyrektorze. Na jedynej osobie, która mi ufa. Strasznie ci ufała na pierwszym roku Pottera, pisnął sarkastyczny głos w mojej głowie.

- Severusie, czy ostatnio, wydarzyło się coś ważnego? – zapytał.

- Skąd pan wie o Naddall? – zdziwiłem się i poniewczasie zrozumiałem, że mogło wcale nie chodzić oto.

Mężczyzna spojrzał na mnie uważnie. Coś niebezpiecznego błysnęło mu w oczach. Mimo to uśmiechnął się jowialnie.

- Mniemam, że panna Naddall, zatrzymała się u ciebie – zauważył pogodnie.

- To chyba nie jest zabronione – miałem najeżony głos.

- Oczywiście, że nie jest – radosny śmiech wypełnił cały gabinet. – A może zechciałaby się ze mną spotkać?

Wzruszyłem ramionami. Byłem wściekły na samego siebie. Niby dziewczyna nie powiedziała, że nie mogę powiedzieć o niej dyrektorowi, ale czułem po kościach, że się wścieknie.

- Zapytam ją – burknąłem.

- No, więc dostałeś list od panny White – zmienił temat Dumbledore.

- Tak.

- Poprosiła cię, abyś zabrał ją do Hogwartu. Jak mniemam wyjaśniła ci, dlaczego nie może przyjechać z innymi uczniami – spokojny, stonowany głos dyrektora, dochodził do mnie jakby z zewnątrz.

- Tak.

- Zgodzisz się? – pytanie, było spokojne, stonowane, ale oczy dyrektora, były dziwne beznamiętne, gdy to mówił.

- A dlaczego, pan nie pojedzie po nią jak zazwyczaj?

- Korneliusz Knot, namieszał trochę w Ministerstwie – wyjaśnił krótko. – Poza tym specjalne środki ostrożności. Sam rozumiesz, uciekł Syriusz Black, nie mogę zostawiać szkoły samej.

Przez chwilę wydawało mi się, że stary czarodziej kłamie.

- Severusie, będę zobowiązany, jeśli zgodzisz się pojechać – nacisnął Dumbledore.

- Pojadę.