Kogo obchodzi jednorożec?

Siedziałem na fotelu i wpatrywałem się w kominek. Cichy, ciemny pusty. Od rozmowy minęło kilka tygodni, w każdym razie kretyn unikał mnie. Unikał mnie nawet tak doskonale, że nie wiedziałem co mam zrobić. Czekać na jakieś jego hokus-pokus, czy na własną rękę czegoś szukać? Każdy pomysł był zły. Zresztą, nawet jeśli wpadnie na jakiś pomysł, wcale nie musi okazać się trafiony.

Ze złością wstałem z fotela i wyszedłem z gabinetu. Coś mnie ciągnęło w stronę Zakazanego Lasu. Zawsze go lubiłem, ale teraz to było jakieś pragnienie wolności. Wolności. Czytałem kiedyś taką książkę: „Więzień samego siebie”. Dosłownie czułem się w ten sposób.

Lekki wietrzyk uderzył mnie w twarz. Wiosenne powietrze było letnie i rześkie. Koło drzwi wejściowych jakaś para się całowała.

- Avery! Minus dziesięć punktów, Panna Brown minus dziesięć punktów. – warknąłem. 

Nawet mrok, który zaczął już zapadać, nie ukrył ich rumieńców. Tylko, że akurat to mnie nie obchodziło. Nie jestem złośliwy, jeżeli muszą okazać swoje uczucia, niech to robią tylko, że tam, gdzie nie ma MNIE.

Minąłem grządki z jakimiś dziwnie dużymi dyniami. Nawet idiota rozpoznałby, że należą do Hagrida. Pewnie naszprycował je jakimiś dziwnymi substancjami. Kupuje je od nie wiadomo kogo, w dziwnych sklepach, a potem wszyscy muszą uwierzyć, że to jego NATURALNE zdolności sprawiły, że warzywa same tak urosły. Sam nie wiem dlaczego nagle przystanąłem. Stałem jak ostatni kretyn na brzegu Zakazanego Lasu i patrzyłem na mieszańca obściskującego jednorożca.

Mocne szarpnięcie do tyłu, oznajmiło mi, że przybył Rubeus.

- Holibka! Skrada się psor, jakby chciał kogoś zamordować – podskoczyłem.

- Hagridzie, czy możesz mnie nie straszyć? – zapytałem cicho.

- Przepraszam, psorze, ale musimy trochę odejść – zaczął ciągnąć mnie w stronę swojej CHATKI...

- Ale ja nie chcę… 

- Psorze, holibka uparty pan jak sto pięćdziesiąt! – i pociągnął mnie dalej.

- Przestań! – wrzasnąłem. Wyrwałem się nareszcie z jego mocarnego uścisku.

- No i co psor zrobił?! – wydarł się gajowy. – Gdyby pan tu nie przyszedł nie uciekłby!

Stałem wmurowany. O co chodziło?! Czy ja zawsze dowiaduję się ostatni?! Tymczasem nie wiadomo skąd zjawiła się White. Minę miała tak samo wściekłą jak Hagrid.

- Jest ranny, a teraz to już nie przyjdzie! – krzyczał jak opętany. – ZABIŁ PSOR JEDNOROŻCA!

- JA NICZEGO NIE ZABIŁEM! – wydarłem się.

Teraz już chyba cały Hogwart wiedział, o mojej małej scysji z gajowym.

- Hagridzie – powiedziała cicho Blanche. O dziwo, olbrzym się zamknął. – Krzyk nic nie da. Przepędzicie go jeszcze dalej. Nie ma poważnej rany, ale dobrze by było gdybyś ją obejrzał…

Głupi mieszaniec! Po co się wtrąca w nie swoje sprawy?! Kompletnie nie słuchałem co dziewczyna ma do powiedzenia. Wolałem udawać, że jej nie znam.

-…na szyi – zakończyła.

- Sądzisz, że powinniśmy? – pytanie zawisło w powietrzu. Blanche i olbrzym patrzyli prosto na mnie.

- Ehm… – zabrzmiało chyba strasznie głupio, bo White zaśmiała się złośliwie.

- Chodź ze mną Hagridzie. On jest CZYSTEJ KRWI, chyba rozumiesz…

Gajowy spojrzał na mnie jak na gumochłona. Czyli on wiedział, że dziewczyna nie jest człowiekiem i się nie BRZYDZIŁ?! No, ale on też nie jest czystej krwi… więc.

-… raczej z nami nie pójdzie – dokończyła.

- No to gdzie idziemy? – zapytałem cicho.

Przeklęta White przejechała się po moim honorze.