Szaleństwo

- Co ty zrobiłaś, Naddall?! – wrzasnąłem.

Dziewczyna spojrzała na mnie i roześmiała się dzikim, zimnym, szalonym śmiechem. Jej czarna peleryna była przesiąknięta krwią ofiary.

Rozejrzałem się po pokoju. Nie był duży. Nie był także wygodny. Proste łóżko, na którym teraz leżało jakieś na wpół rozbite krzesło. Biurko, rozwalone od jakiejś mocnej klątwy. Półka na książki, w tej chwili bez jakichkolwiek książek (leżały porozwalane po podłodze).

Zasłoniłem ręką usta widząc ofiarę Naddall. Trzydziestoparoletnia kobieta, zwijała się z bólu na podłodze. Podszedłem do niej.

Za mną rozległ się jakiś trzask, obróciłem się szybko. Gabriele osunęła się na podłogę, zanosząc chorym, histerycznym śmiechem.

Dezorientacja, jedyne uczucie, jakie mnie ogarnęło. Co miałem robić? Podejść. Do kogo? Do Naddall, czy do tej kobiety? Co miałem zrobić, co powinienem zrobić?

„Powinieneś ją dobić!” – krzyczał głos w mojej głowie.

Uniosłem różdżkę. Wahanie.

„Ona i tak umrze” – wyszeptałem.

Kobieta miała takie straszne oczy. Tak strasznie, puste oczy. Spoglądała na mnie i uśmiechała się szalenie.

- Wrażliwy? – wyszeptała i w tej chwili podjąłem decyzję:

- Avada…

- Drętwota! – przerwała mi Naddall.

Padłem jak kłoda na ziemię. Z przerażeniem obserwowałem, jak moja towarzyszka dźwiga się na nogi i podchodzi do swojej ofiary.

Która z nich była bardziej szalona? Która z nich zasługiwała bardziej na zaszczytne miano wariata?

- I co teraz?! – wrzasnęła Naddall. – Ja się pytam, co teraz!

W jej krzyku było tyle bólu. Tyle smutku i żałości, a jednocześnie nienawiści i gniewu.

W odpowiedzi kobieta leżąca na podłodze zaczęła zanosić się śmiechem. Chichotała jak wariatka. Po paru sekundach zakrztusiła się i zaczęła pluć krwią.

- Jak się czujesz? Ulżyło ci? – zapytała. W oczach błysnęło jej szaleństwo.

- Tak! – rzuciła różdżkę na łóżko i zaczęła kopać leżącą.

Z rosnącym przerażeniem obserwowałem tę scenę. Naddall zabijała już wcześniej, ale nigdy nie zniżała się do brutalności, zazwyczaj kończyła na jednym: „Avada Kedavra”.

Kilka minut później (gdy wreszcie zdjęła ze mnie zaklęcie), jak gdyby nigdy nic wyszliśmy z domu.

———————

Nadeszły święta Bożego Narodzenia. Wyczekiwany przeze mnie czas. Nareszcie Hogwart został pozbawiony wrzeszczących, rozbieganych uczniów. Swoją drogą można by jeszcze eksmitować wyliniałego kota, ale… nie można mieć wszystkiego.

Wchodząc do Wielkiej Sali ze zdziwieniem spostrzegłem, że nie została nawet jedna dwunasta uczniów. Chyba dlatego złączono wszystkie stoły.

Z mojego domu był Emil Werston, oprócz niego dwóch pierwszoroczniaków, święta trójca (Potter, Weasley, Granger) i o dziwo… Blanche. Ta ostatnia uśmiechnęła się do mnie szeroko i jakoś tak smutno zarazem.

W Hogwarcie zostali tylko ci uczniowie, którzy nie mieli po co wracać do domów. Ciekawe, czy tak naprawdę się cieszą?

No, może za wyjątkiem Harry’ego, Hermiony i Rona, oni wyglądali na naprawdę zachwyconych, ale reszta?

Emil spojrzał na mnie posępnie. Ojciec siedzi w Azkabanie, matka w Św. Mungu. Wychowuje go wujek.

Usiadłem przy stole.

- Nie wracasz, do domu na święta Blanche? – zapytałem.

- Niestety – odpowiedziała spokojnie. Chwilę grzebała widelcem w puddingu, a potem nagle pokraśniała i dodała – Od nowego roku zaczynamy przygotowania!

Dumbledore spojrzał na nas z zainteresowaniem.

- Blanche ma prawdziwy talent – a widząc, że dziewczyna zarumieniała się, dodałem – oczywiście jeśli nie będzie go ćwiczyć niczego nie osiągnie, ale pomyślałem o…

- …Mistrzostwach Eliksirów? – wpadł mi w słowo dyrektor.

Skinąłem w odpowiedzi głową.

- Świetny pomysł – odparł Dumbledore – Twoi rodzice będą z ciebie dumni.

Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

- Matka Blanche chciała kiedyś zostać magomedykiem – wyjaśnił – z tego co wiem, była bardzo dobra z eliksirów.

Uśmiechnąłem się blado na myśl o napudrowanej lalce w rozkloszowanej sukni stojącej przy dymiącym kociołku.

——————–

Siedziałem w Pokoju Wspólnym i czekałem na Naddall. Dlaczego, jeszcze nie schodziła? Chwilę temu poszła Hiena, jeszcze wcześniej Rudolf, z uwieszoną nad jego szyi Belatrix.

Wreszcie sama Narcyza pocałowała mnie w policzek i ze wzruszeniem ramion wyszła. Przez chwilę patrzyłem jak obładowana książkami kieruje się w kierunku wyjścia.

Zostałem sam. Skupiłem wzrok na wesoło palącym się ogniu na kominku. Czerwone płomienie przypominały węże, powolnie wspinające się ku górze. Na upartego można było w nich dostrzec czerwone błyski oczu Naddall…

Po kolejnych dwudziestu minutach, zacząłem się denerwować. Co ta idiotka mogła sobie zrobić? Miałem skromną nadzieję, że nic poważnego, ale… właśnie: ale. Nigdy wcześniej Gabriele nie zachowywała się w taki sposób. To JA rzucałem klątwami. To ja katowałem, nie ona. Ona tylko zadawała pytania i kończyła „zabawę”.

Po minięciu kolejnych dziesięciu minut powziąłem jedno wielkie postanowienie: „Wejdę tam.”. Tylko, że jak to jest z postanowieniami, łatwiej jest je powołać do istnienia, niż wykonać.

Po setnym upadku ze schodów (nawet kradzież miotły Notta nie pomogła), byłem nie tylko wściekły, ale wprost dyszałem z zimnej furii.

- NADDALL w tej chwili schodź na dół! – wrzasnąłem.

- Bo jak nie, to co? – usłyszałem „kpiący” głos.

Zdezorientowany spojrzałem w kierunku sypialni dziewczyn. Żeby jakaś siła pozwoliła mi tam wtargnąć, to chyba rozszarpałbym ją na strzępy.

- Martwisz się o mnie Snape? – kolejne złośliwe pytanie. – To się nie martw.

- Schodź natychmiast! I tak już spóźniliśmy się na transmutacje! – to chyba nie było najlepsze wytłumaczenie.

Chwilę trwało za nim dziewczyna wreszcie wyszła z dormitorium dziewczyn.

- Ja nie idę dziś na lekcje – powiedziała po prostu. – Jak ci tak spieszno to wynoś się. Droga wolna!

- Gabriele, przecież wiesz, że to nie oto chodzi! – wydarłem się.

Strasznie głupie uczucie rozmawiać z kimś, kto ma nad tobą dość sporą przewagę. Jak się wkurzysz i spróbujesz go dopaść, to po prostu cię schody nie wpuszczą! Obrońcy czci Naddall, się znaleźli!

- Czego chcesz? – warknęła.

- Nie możesz tam siedzieć cały dzień – mruknąłem po prostu.

- Dlaczego? – zapytała jadowicie.

Gdyby pluła jadem już bym się utopił.

- Bo w sumie ta kobieta, to była jakaś rodzina Dumbledore’a. A jak dyrektor zauważy, że cię nie ma, to może coś zrozumie – każdy fortel jest dobry.

- Może. Masz lepsze wytłumaczenie?

Ja nie jestem do diaska żaden dyplomata!

- Chyba nie chcesz, aby Czarny Pan zobaczył, że jesteś słaba – zaryzykowałem.

Poczułem różdżkę przyłożoną do skroni.

- Nie jestem słaba! – syknęła mi prosto do ucha.

Zamarłem. Argument, bądź co bądź przekonywał. Zwłaszcza, gdy człowiek wiedział, jakie czary zna Naddall.

- O co ci chodzi? – zapytała nadal celując różdżką w moją krtań.

- Nie możesz mnie zabić – wyjąkałem.

Zaśmiała się ochryple i wsadziła różdżkę do kieszeni. Przez parę sekund patrzyła mi prosto w oczy, a zimne czerwone plamki błyskały groźnie.

- Nie, nie mogę cię zabić – skomentowała w końcu. – Chociaż Snape mniej świadomość, że nieraz mam ochotę.

Wzruszyłem ramionami. Co miałem odpowiedzieć? Dziewczyna usiadła, przy kominku. Po chwili wahania dołączyłem do niej.

- Jak ją zobaczyłam, to ogarnęła mnie furia – szepnęła nagle. – Siedziała na krześle i śmiała się. Śmiała się, ze mnie, do mnie, nieważne w każdym razie szydziła ze mnie. – Przerwała. – Ja… ja nie wiem dlaczego, ale to jej zachowanie, ono było gorsze niż wszystko co ja i ty zrobiliśmy razem wzięci. Miała różdżkę, ale jej nie użyła, nie zdążyła…

Coś na kształt zdziwienia wypełzło na twarz Naddall. Jej zwykła maska ironii, przez moment została zastąpiona poczuciem winy.

- Nigdy nie znałam moich rodziców. Nawet nie wiem, czy jestem do nich podobna. Wiesz, ty miałeś to szczęście, że od dziecka wiedziałeś jakim bydlakiem jest twój stary. Ja nawet nie mogę sobie wyobrazić kobiety i mężczyzny, którzy mnie spłodzili – zatrzymała się, widać, że ważyła słowa, nie chciała powiedzieć więcej ponad to, co zamierzała.

– Mam ojca, który nie pozwala siebie nazywać zaszczytnym mianem „taty”, ojca, którego obchodzę dopóki jestem przydatna. Ojca, do którego nie mam prawa się przyznać.

Zacisnęła konwulsyjnie wargi.

- A matka? Pewnie, nie żyje. Nie zdziwiłabym się, gdyby ją zabił, ale… tam w tym domu... – Znowu się zatrzymała. – Celestine Dumbledore, ona była taka dziwnie znajoma. Ja chciałam, żeby cierpiała, żeby błagała o litość, żeby błagała mnie o wybaczenie…

- Wybaczenie? – zapytałem.

- …nawet nie wiem, czemu. Przecież pierwszy raz widziałam ją na oczy. A ona tylko się śmiała – w głosie Naddall było dziwne niedowierzanie – Tylko się śmiała – powtórzyła z naciskiem – Nawet wtedy, gdy kopniakiem rozwaliłam jej głowę. Krwawy uśmiech zastygł na jej wargach.

- Żałujesz? – nie pytałem, ja raczej stwierdziłem.

- Tak, żałuję – czerwień błysnęła w oczach. – Żałuję, że nie cierpiała dłużej. Żałuję, że nie udało mi się zniszczyć tego ironicznego uśmieszku i krzywego spojrzenia. Tego cholernie ŻAŁUJĘ!

Zamilkła.

Oboje zamilkliśmy.

Co innego można było powiedzieć? Co jeszcze można było dopowiedzieć?

- Los jest niesprawiedliwy – zakończyłem w końcu.

————–

Zabawne. Całe życie staram się uprzykrzyć Potterowi istnienie, a tu wystarczyło zatrudnić Granger i McGonagall.

Chłopak dostał miotłę jako prezent gwiazdkowy i co? No i mu ją zabrali, aby zobaczyć, czy przypadkiem nie jest naszpikowana klątwami.

Swoją drogą jakoś nie wpadłem na tak genialny sposób, uprzykrzenia dzieciakowi życia. Biedny i chory Chłopiec, Który Przeżył chodził naburmuszony po całym Hogwarcie i ze wściekłością obserwował Hermionę Granger.

Zastanawiające, że nikt nie wpadł na tak proste rozwiązanie jak ja. Miotła, nie może być naszprycowana klątwami, bo to by było zbyt oczywiste!

Nawet Black nie jest na tyle durny, aby przysyłać miotłę pełną klątw dla swego syna chrzestnego. Mimo wszystko z jawnym, złośliwym uśmiechem na twarzy zgodziłem się współpracować z innymi nauczycielami i dbać o bezpieczeństwo Harry’ego Pottera.

Bądź co, bądź to mój święty obowiązek!

Nawet Trelawney uznała, że tego typu sensacja (jak rozbieranie Błyskawicy Zbawiciela Ludzkości) jest warta opuszczenia przez nią swojej wierzy.

Stała nade mną i uważnie wpatrywała się we wszystko co robię.

- Silna klątwa! – zawyła. – Wyczuwam złą energię!

Zacisnąłem zęby, żeby nie powiedzieć kilku zjadliwych słów.

- Żadnych trucizn, ani innych eliksirów ponad te użyte w produkcji – powiedziałem.

- Tak, jak przewidziałam! – podchwyciła Sybilla.

Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie wytknąć jej, jej własnych słów. W końcu wzruszyłem tylko ramionami.

Na głupotę nie ma rady.

—————

Pióro nerwowo biegało po pergaminie. Ręka, która je trzymała poruszała się tak szybko, jakby ganiało ją stado wilkołaków. Dziewczyna założyła kosmyk niesfornych włosów, za ucho i dalej „goniła” piórem w szaleńczym amoku.

Hermiona Granger musi mieć dużo do powiedzenia.

Kilka miejsc dalej, Harry Potter z osobliwym wyrazem twarzy zawzięcie skrobał w swoim pergaminie, obok jego rudy przyjaciel, nawet nie próbował wziąć się do polecenia ósmego. Wybałuszył oczy, jakby zobaczył coś niespotykanego i kręcąc głową dał sobie spokój.

Draco, miał minę podobną do Złotego Chłopca i znając jego wiadomości prawdopodobnie tyle samo umiał.

Odwróciłem się w stronę Blanche. Dziewczyna w odróżnieniu do wszystkich czytała uważnie swoja pracę.

- Skończyłaś? – zapytałem spokojnie.

- Tak, w zasadzie chyba tak – powiedziała spokojnie.

- Zostało ci jeszcze dwadzieścia minut.

- Taka piękna pogoda. Widać, że wiosna budzi się do życia – zaczęła jak zwykle gadać od rzeczy. – Są przyjemniejsze rzeczy od ciemnych eliksirów. Szczególnie, gdy się odpowiedziało na wszystkie pytania.

Przez chwilę zastanawiałem się o co w tym chodzi.

Ale chyba logiki Blanche nie zdołam pojąć.