Siedziałem w gabinecie, sprawdzając wypracowania szóstorocznych puchonów, gdy rozległo się pukanie.
Cholera, na dwadzieścia minut, nie zostawią człowieka w spokoju!
- Wejść! – warknąłem.
Wszedł Flint, kapitan drużyny w Quidditcha. Raczej za nim nie przepadam. Wielki, głupi i złośliwy, ale dobrze gra. W ręku ściskał miotłę.
- Profesorze, chciałbym dziś mieć trening – wysapał.
- A gryfoni przypadkiem nie mają? – zapytałem z kpiną w głosie. McGonagall trąbiła o tym w całym pokoju nauczycielskim.
- Mają, ale sam pan rozumie, po ostatnim prezencie od pana Malfoy’a musimy przećwiczyć Dracona – mruknął.
Chyba nie był zbyt szczęśliwy, że syn Lucjusza jest w drużynie, ale musiał być szczęśliwy z Nimbusów 2001.
- Dobrze – wziąłem pergamin i szybko napisałem:
Ja, profesor S. Snape, udzielam ślizgonom pozwolenia na trenowanie w dniu dzisiejszym na boisku quiditcha, ze, względu na konieczność przećwiczenia ich nowego szukającego.
Z niechęcią podałem mu kartkę. Nie chciałem mieć nowej scysji z Minerwą, ale co tam.
- Dziękuję – powiedział Marcus Flint i wyszedł.
Nie dane było mi jednak w spokoju sprawdzić nawet połowy wypracowania, bo rozległo się kolejne pukanie do drzwi.
- Wejść – warknąłem.
- Severusie! – przesłodzony głos Lockharta, wprawił mnie w lekkie zdenerwowanie.
Czego chce ten błazen?
- Słucham CIĘ, uważnie.
- Z okazji Święta Duchów jak co roku będzie organizowany bal. Pomyślałem sobie, że w tym roku moglibyśmy jako grono pedagogiczne się przebrać – uśmiechnął się „słodko”.
W wypracowaniu, które właśnie sprawdzałem powstał wielki kleks.
- MY?
- Damy taki przykład młodzierzy, że potrafimy się doskonale bawić – zaświergotał.
- MY, to znaczy kto? – ponowiłem pytanie.
- No, ty, ja, Albus, Minerwa, Vector, Filch… – zaczął wymieniać.
Już sobie wyobraziłem Filcha przebranego za piękną księżniczkę. Hagrid mógł się przebrać za smoka. Co ja rozważam? Mam się zbłaźnić przed uczniami? Czy on jest naprawdę chory? Nie, czas to skończyć! Mam tego serdecznie dosyć!
Wstałem, konwulsyjnie zacisnąłem ręce i zapytałem:
- Gilderoy, wiesz gdzie są drzwi?
- Severusie, ja…
- Na drzwiach jest taki mały przyrząd, nazywa się „klamka”. Rozpoznajesz, które to?
- Severusie…
- Naciśnij na nią i wyjdź – skończyłem jadowitym głosem.
- Ja nie rozumiem – zaczął błazen.
- A czego tu nie rozumieć? – patrzył na mnie niewyraźnie. – Oględniej? WYNOŚ SIĘ Z MOJEGO GABINETU.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz