25 grudnia 1960
- Ma pani piękną córkę! – zawołała uradowana akuszerka.
„Pani” spojrzała z niechęcią na dziecko. Nie chciała go, nie po tym jak zostało poczęte, nie po tym z jakim trudem przyszło na świat. Nie po tej dawce cierpienia, jaką przeszła. Było dla niej czymś plugawym, niewartym nawet jednego spojrzenia. Odda je. Do adopcji, jakimś mugolom, ale odda. Po co jej taki ciężar? Ciężar, który ma takiego ojca?
- Celestine, chcesz wziąć córkę na ręce? – zapytała starsza kobieta stojąca w wejściu.
Miała starą, pooraną zmarszczkami twarz. Poruszała się ciężko, a każdy jej ruch sprawiał wrażenie naznaczonego bólem.
- Nie, babciu – warknęła ze złością, a po chwili dodała histerycznie – Nie wezmę go na ręce, ani teraz, ani jutro, ani nigdy! Rozumiesz? Nie chcę tego czarciego pomiotu! Tego bękarta! Tej skazy krwi! Nie chce! Nie chce! – zaniosła się szlochem.
Starsza kobieta podeszła do wnuczki i delikatnie pogładziła ją po włosach. Celestine poderwała się jak oparzona.
- Nie dotykaj mnie! – wrzasnęła. – Niech nikt mnie więcej, nie dotyka! Nigdy więcej!
Babcia otworzyła usta, aby coś powiedzieć, ale w pół słowa zmieniła zdanie. Odwróciła się tylko napięcie i wyszła zostawiając przerażoną dziewczynę samą sobie.
Kobieta była młoda. Jej twarz dopiero co nabrała dorosłych rysów. A nabrała ich po trzymiesięcznym więzieniu, gwałcie, po biciu, znęcaniu się i poniżaniu. Po tym okresie przestała już kochać życie. Przestała już chcieć żyć. Miała brązowe, kręcone loki i jasnobrązowe oczy. Oczy, w których od kiedy dowiedziała się o ciąży poczęło pojawiać szaleństwo. Zadarty nos i małe, cienkie usta, które zaciskała jeszcze mocniej.
Lekarze powiedzieli jej, że kiedyś te rany się zasklepią. Błąd, one się nie zasklepiały. Każdego ranka coraz bardziej nienawidziła świata. Rany, cały czas były jątrzone przez coraz bardziej widoczną ciążę. A teraz te dziecko śmiało przyjść na świat zdrowe i żywe. Zaniosła się bezgłośnym szlochem. Ona tego wcale nie chciała. Nie tego co ją spotkało.
Dziecko zakwiliło w kołysce. Celestine wstała. Na trzęsących się nogach podeszła do łóżeczka. Mała dziewczynka, o pustych, czarnych oczach spojrzała na nią badawczo. Czarne kędziorki okalały jej główkę.
Przez chwilę, krótką chwilę, kobieta zastanawiała się jakie to dziecko jest śliczne. Przez chwilę jej umysł zarejestrował, iż to nie wina dziewczynki, że została poczęta w taki sposób. Ale te myśli trwały w jej głowie TYLKO przez chwilę.
Obiecała sobie już dawno, że przeklnie dziecko. Teraz miała ku temu najlepszy czas. Potem już może być za późno. Istniało co prawda ryzyko, że ktoś zakłóci rytuał, ale było ono małe, bardzo małe… o wiele mniejsze niż nienawiść Celestine.
- Krwi, z mej krwi, krwi zbezczeszczonej, przeklinam. Serce, z mego serca, serce umarło. Pomścij matkę. Ból z mego bólu, trwaj w niej, nienawiści potęgo istniej, zabijaj. Pomścij matkę. Niech poczęta przez gwałt, nigdy nie będzie szczęśliwa, niech nienawidzą ją ci, którym pomoże. Brzemię winy…
Kolejne słowa kobiety tonęły we mgle i dziwnym dźwięku, roznoszącym się po całym pomieszczeniu.
Mężczyzna, który dopiero wszedł spojrzał ze strachem na starszą kobietę.
- Czy, czy Celestine… – zaczął.
- Urodziła córkę, ale jej nie chce – odpowiedziała smutno babcia. – Zbyt wiele nienawiści w niej Albusie.
Oczy Dumbledore’a nawiedził niebezpieczny błysk. Zacisnął konwulsyjnie ręce.
- Idę tam – powiedział sucho.
- Nie słuchaj tego co ci powie, Albusie – zaczęła starsza kobieta – ona na pewno tak nie myśli.
Mężczyzna westchnął, ale nie odpowiedział. Zbyt mocno bał się, że Celestine jednak myśli dokładnie to co powie. Wszedł do ciemnego pokoju. Wyczuwał w nim silną energię magiczną.
- Bękart leży w kołysce – usłyszał cichy, zimny głos.
Spojrzał w stronę skąd dochodził. Kobieta schudła, choć po ciąży powinna być raczej pełniejsza. Oparła się o parapet i wyglądała przez okno. – Wiesz, co jest najzabawniejsze?
- Celestine, nawet nie wiesz jak żałuje… – zaczął.
- Daruj sobie! – tym razem piskliwy ton. – Musisz wychować bękarta. Marzyłeś o tym, co?
- Wszystko będzie dobrze…
- Nic nie będzie dobrze, rozumiesz? Nic, kompletnie nic! – wydarła się. – Obrońca świata, bronisz świat, ale mnie nie obroniłeś! Nienawidzę cię! A wiesz, co jest najzabawniejsze?
- Celestine…
- Obiecałeś mojej matce, że nie dasz mnie skrzywdzić! – zawyła. – Nienawidzę cię z całego serca, nienawidzę tak samo mocno jak tego bękarta i jego przeklętego ojca! To dziecko też będzie cię nienawidziło. Zawsze jak na nie spojrzysz będziesz widział swój błąd. Będziesz widział mnie taką jaką jestem teraz: żałosną, słabą, szaloną… – skuliła się przy ścianie i zaniosła się cichym szlochem.
- Celestine…
- Zabieraj ten pomiot i wynoś się z mojego życia, słyszysz? – tym razem ton głosu dziewczyny ociekał jadem. – Babcia, powinna cię wyrzucić z niego, od razu gdy przez twoje nieprzemyślane działanie zginęła moja matka.
Dumbledore wziął na ręce małe dziecko. Smutne, czarne spojrzały na niego mądrze. Przez chwilę wydawało mu się, że dziewczynka wini go o krzywdę swej matki.
- Skoro tak stawiasz sprawę – wyszeptał tylko i wyszedł z pokoju.
Za drzwiami oparł się o ścianę i westchnął ciężko. Celestine miała rację, to wszystko była jego wina.
- Chcę, aby dziewczynka nazywała się po mnie Morgana – usłyszał cichy głos starszej kobiety. – Mogę ją wziąć na chwilę na ręce? – zapytała.
Odpowiedziało jej kiwnięcie. Wzięła delikatnie dziecko na ręce i odeszła do swojego pokoju. Gdy już była pewna, że nikt jej nie usłyszy, zaczęła mówić:
- Widzisz koteczku, nikt cię nie chce – dziewczynka zakwiliła cichutko. – Za grzechy rodziców, nie powinny odpowiadać dzieci. Ale niestety tak już jest, że muszą przejąć spuściznę po swoim nazwisku. – Położyła dziecko na stole i wyjęła różdżkę. Zatoczyła nad dziewczynką koło i westchnęła ciężko. – Przeklęła cię, kruszynko. Nie jest złą kobietą, tylko spotkało ją w życiu, bardzo wiele cierpienia. Nie mogę tego cofnąć, bardzo złożona magia, starożytna magia. Będzie nad tobą ciążyć do końca twych dni. – Kruszynka zaczęła zasypiać. – Straszne, ale tak będzie. – Kobieta zdjęła z szyi medalion i włożyła go na szyjkę dziewczynki. Potem wyszeptała jakieś sobie tylko znane słowa. – To chyba wszystko, co mogłam ci dać, teraz. – Po chwili zastanowienia wyjęła z szafki list. – To otrzymasz dopiero w odpowiednim czasie.
Tej nocy na schodach jednego z Londyńskich sierocińców znaleziono niemowlę. Matka nie pozostawiła niczego, za wyjątkiem Jednego krótkiego zdania:
„Nazywa się Gabriele Norma Naddall”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz