Kolejne dni mijały niespokojnie. Zrobiłem się jeszcze bardziej nieznośny i złośliwy niż zazwyczaj. Na lekcjach eliksirów z pierwszorocznymi gryfonami i ślizgonami, odejmowałem masę punktów tym pierwszym.
Szczególnie wyżywałem się na Potterze i White. Dostawali ujemne punkty za wszystko. Źle zamieszał Harry w swoim kociołku – minus 10 punktów, White krzywo patrzy – minus 10 punktów itd. To było silniejsze ode mnie. Brzydziłem się tą dziewczyną. Brzydziło mnie, że jest mieszańcem. To było nawet gorsze od bycia szlamą. Bądź, co bądź szlama to człowiek, a ona była czymś… czymś… plugawym, okropnym.
- Potter, co to jest? – zapytałem patrząc na lichą mieszaninę, która szumnie nazwał eliksirem.
- Eliksir Zaniku Pamięci – odparł. Kątem oka zauważyłem, że White zmarszczyła nos.
- Powiedz mi, dlaczego on ma kolor różowy, zamiast granatowego? – ciągnąłem jadowicie. Chłopak spojrzał na mnie butnie.
- Nie wiem, panie profesorze.
- Gryffindor traci właśnie 15 punktów – uśmiechnąłem się złośliwie. Ślizgoni zawyli z radości.
- Więc niech pan odejmie punkty także dla Malfoya jego wywar jest czarny – zauważyła White. – A, któregoś z jego przyjaciół Eliksir Zaniku Pamięci jest ciałem stałym.
- Jak śmiesz kwestionować, to co robię? – byłem przy niej. Wpatrywałem się w jej granatowe oczy próbując zgromić ją wzrokiem.
- Nie kwestionuje tego co pan profesor robi – powiedziała cichym, zimnym głosem. – Czekam tylko na sprawiedliwość.
- Za twoją bezczelność Gryffindor traci 30 punktów.
- Świetnie – odpowiedziała łagodnie. – Gdyby nienawiść mogła zabijać to albo pan wymordowałby szkołę, albo uczniowie zlinczowaliby pana.
Byłem w połowie drogi do ambony, gdy usłyszałem to zdanie. Przystanąłem, wziąłem głęboki oddech i wycedziłem:
-SZLABAN. Gryffindor traci 50 punktów.
Do końca lekcji nikt się nie odezwał. Nawet ślizgoni sprawiali wrażenie zajętych swoimi kociołkami. Przez resztę dnia chodziłem jak burza gradowa.
Wieczorem mój gniew miał rozmiar Hogwartu, siedziałem w gabinecie i czekałem na tego przeklętego mieszańca. Pukanie do drzwi wprawiło mnie we wściekłość.
- Wejść! – warknąłem.
W drzwiach stanęła White.
- Dzień dobry, panie profesorze – powiedziała promiennie.
- Zamknij się z łaski swojej – wycedziłem. – Masz oczyścić fiolki stojące na biurku w kącie. Oczywiście, bez pomocy różdżki – dodałem.
Smocza krew, właściwie niezmywalna.
- Zły dzień, panie profesorze? – zapytała. Zmarszczyła nos i spojrzała na mnie tymi granatowymi oczyma.
- Jeżeli nawet to nie powinno cię to obchodzić – warknąłem.
- To nie o zły dzień chodzi, pan po prostu dowiedział się kim jestem.
- Jeżeli nawet, to nie powinno cię to za grosz interesować – powiedziałem.
- Przecież to dotyczy mnie.
- Wyjdź! – krzyknąłem. – Twoja bezczelność przekracza granice wytrzymałości!
- A mój szlaban? – pytanie zostało zadane cicho, jakby od niechcenia.
- Gryffindor traci 40 punktów! – ryknąłem – I 10 punktów za twoją bezczelność.
- Pan jest niesprawiedliwy – wyszeptała.
- Wynoś się! – ryknąłem.
Wyszła. Po prostu wyszła. Jak ona mogła wyjść?
„Przecież jej kazałeś.” – zganiłem siebie w myśli.
Rozsiadłem się na fotelu przed kominkiem. Co mnie obchodzi jakaś głupia, Gryfonka? No dobra, nie głupia, ale w końcu pierwszy grzech śmiertelny ma: nie jest czystej krwi. Mało tego! Nie jest w ogóle człowiekiem!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz