Brat Blanche

Czego ja się miałem spodziewać?

Kto inny miał zbawić świat, jak nie Potter?

Nie cierpię rudych Weasley’ów, ale ulżyło mi, że dziewczyna przeżyła.

Niespokojnie chodziłem po lochu. Egzaminy odwołano, a spetryfikowani uczniowie już otrzymali antidotum (jakieś dwie godziny temu).

Początkowo chciałem być przy tym, jak będą wybudzani, ale… jak White się obudzi i zacznie na mnie wrzeszczeć? Brakuje mi tylko, aby ta nierozgarnięta dziewucha krzyczała na mnie przy połowie grona pedagogicznego!

- Rozmowy chyba jednak warto kończyć – usłyszałem cichy głos za moimi plecami.

Najeżyłem się, jeżeli ma zamiar znowu mieszać mnie z błotem, lepiej dla niej będzie, jeśli teraz wyjdzie.

- Nie słyszałem pukania, White! – warknąłem, nie odwracając się.

- Przepraszam. Przepraszam, że oceniłam pana tak nisko – powiedziała spokojnie.

- Te słowa są trochę poniewczasie – wycedziłem, ale w moich słowach brakowało codziennej złośliwości.

- Ja… ja zareagowałam tak, bo… przypomniała mi się… pewna historia – wydusiła, jej głos brzmiał trochę dziwnie. Zmieniał tony, raz był głośny i piskliwy, by zaraz przybrać barwę niską i cichą.

Milczałem. Podszedłem do stolika z ingrediencjami do eliksirów i zacząłem przeglądać, czego mi brakuje.

- Jeszcze mnie pan nie wygonił – wiedziałem, że się uśmiechnęła – jakiś postęp zrobiłam.

Roześmiała się nerwowo. Próbkę eliksiru rozdymającego trzymałem w dłoniach odrobinę za długo – zauważyła to.

- Chcę opowiedzieć panu… pewną historię – jakoś słowa, które zazwyczaj nadmiernie wypływały z jej ust, teraz w nich grzęzły. – Miałam brata… był starszy ode mnie o czte- cztery lata… – odwróciłem się. Po jaką cholerę ona mi to mówi? – …byliśmy bardzo zżyci. Zabawne – roześmiała się gorzko. – Jesteśmy mieszańcami, ale byliśmy zżyci, brat i siostra… Ethan strasznie się cieszył, że idzie do szkoły… Durmstrang, wspaniała szkoła… mama bała się, mówiła, żeby nikomu nie chwalił się ze swego pochodzenia… na wakacjach po… pierwszym roku był zamknięty w sobie… dorasta… – znowu się roześmiała, jeszcze bardziej gorzko, niż poprzednim razem – …po dwóch miesiącach, przysłano sowę… „nieszczęśliwy wypadek”… pojechaliśmy po ciało… – płakała, duże jak groch łzy kapały jej po policzkach – …dyrektor nawet nie podał ręki mojemu tacie… brzydził się… – nie dała rady dalej mówić, po prostu szlochała.

Ona nie wierzyła w wypadek. Usłyszała, że Storm chciała się zabić i przypomniał się jej brat. A kiedy doszły do niej plotki, o moim skromnym udziale w historii Eunice przybiegła i się wyładowała…

Wyjąłem z szafki eliksir uspokajający i podałem go Blanche.

- Usiądź – pokazałem jej krzesło. Mój głos brzmiał dziwnie. Dziewczyna wpatrywała się w fiolkę, a po chwili zapytała:

- A nie mógłby mnie pan przytulić? – pociągnęła nosem.

- Eden, czy wiesz jakby to wyglądało, gdyby ktoś wszedł? Najgorszy nauczyciel w szkole tuli płaczące dziecko – pokręciłem głową. – Moja reputacja ucierpiałaby znacząco.

Roześmiała się. Przynajmniej odwróciłem jej uwagę od Ethana.

- Chcę opowiedzieć do końca – mruknęła. Z niepokojem spojrzałem na fiolkę. Upiła trochę eliksiru, chyba nie będzie gorzej, niż było.

- Nie musisz, ale… – przypomniałem sobie, co zawsze mówił dyrektor – kiedy wszystko powiesz będzie ci lżej.

- Dyrektor nawet nie uścisnął tacie ręki. Gdy szliśmy po ciało – nabrała powietrza – zewsząd słyszeliśmy… zewsząd słyszeliśmy… zewsząd… śmiali się z nas, a ktoś krzyknął do mnie: „Wykończyliśmy twojego brata, wykończymy i ciebie”… JA NIE WIERZĘ, ŻE TO BYŁ NIESZCZĘŚLIWY WYPADEK – ostatnie słowo powiedziała z błyskiem w oczach.

- Twoi rodzice nie chcieli, żebyś szła do szkoły. To dlatego nie przyjechałaś pociągiem, a twojego nazwiska nie było na liście przyjętych – domyśliłem się.

- Tak, profesor Dumbledore przyjeżdżał do moich rodziców i długo z nimi dyskutował. Prosił, kazał, uświadamiał – wszystko na nic. Mówił, że w Hogwarcie, nikt nie patrzy na pochodzenie, że tu się nie liczy czystość krwi. Wie, pan jaki był najbardziej przemawiający argument? To, że Hagrid jest pół-olbrzymem, a nikt, go nie szykanuje i już tyle lat sobie żyje w spokoju. Gdyby Ethan poszedł do Hogwartu… – jej głos się załamał.

- I jak jest w Hogwarcie? – rzuciłem pierwszym pytaniem, jakie przyszło mi do głowy.

- Świetnie, tutaj wszyscy… nawet ślizgoni… oprócz pana, uważają moje pochodzenie za coś wspaniałego.

- Blanche, ja nic nie mam do twojego pochodzenia – wybuchnąłem. – Może cię to zdziwi, ale dla mnie możesz być nawet mieszanką smoka z feniksem i trollem. I tak będę cię lubił! – zakończyłem.

Acha, jak zwykle przy Eden za dużo powiedziałem.

- Prosić pana o przyjaźń to dużo za dużo, ale według mnie… jest pan moim prawdziwym przyjacielem – spuściła wzrok i bardzo dobrze, bo przez chwilę nie umiałem ukryć uśmiechu.

- A teraz spadaj, bo będę musiał odjąć Gryffindorowi punkty… – wycedziłem.

Roześmiała się głośnym, szczerym i bardzo przyjemnym śmiechem.