Pierwszoroczni gryfoni i ślizgoni warzyli właśnie napar leczący z czyraków. Co roku to samo: jeden poprawnie uwarzony i reszta tandetnych trucizn.
Chyba z każdym rokiem, uczniowie robią się coraz bardziej tępi. Już teraz widziałem, że nie ma wśród nich ani jednej osoby zdolnej.
Najciekawiej było przy stole Diboleusa i McMootha, otóż McMooth był z mojego domu, a Diboleus z Gryffindoru. Nie wiem co oni warzyli, ale z naparem leczącym z czyraków, nie miało to wiele wspólnego. Dziwnie dymiło i syczało. Wolałem interweniować teraz, niż czekać aż mi zniszczą loch.
- Co to ma być? – zapytałem złośliwie.
- Wedle przepisu napar z czyraków – mruknął McMooth.
- Wedle przepisu – powtórzyłem jak echo.
- No tak – co za bezczelność.
- Nie wiem, według jakiego przepisu wy to robiliście, ale TO NIE JEST NAPAR Z CZYRAKÓW. – wycharczałem – Gryffindor własnie stracił 20 punktów – musiałem odjąć punkty i mojemu domowi, w sumie to Ślizgom gadał. – Slytherin traci jeden punkt – warknąłem w końcu, a dla poprawienia sobie humoru dodałem:
– Eliksir Avery’ego jest uwarzony poprawnie kretyni, plus 21 punktów dla Slytherinu. Musiałem przecież ten jeden punkt nadrobić.
- Creavey, co to jest? – spytałem jadowicie.
- Nie wiem – pisnął.
- Ja też nie wiem – odparłem złośliwie. – Jak już tą swoją miksturę doprowadzisz do konsystencji cieczy daj znać. Nie wiem jak grudę trucizny masz zamiar wlać do próbówki.
Odszedłem do stolika obok. Siedziała przy nim samotnie dziewczyna. Nosiła duże okulary.
- Brawo, nie rozróżniamy obrazków? – zapytałem złośliwie. – A może mamy problem z kolorami, albo kształtami?
Spojrzała na mnie bez wyrazu. Emanował od niej brak pewności siebie.
- Odpowiadaj! – warknąłem, zaczęła intensywnie wpatrywać się w podłogę.
- Ja…e…ja… – plątała się.
- Gryffindor właśnie stracił dziesięć punktów – warknąłem. – I wylej te pomyje, bo kogoś otrujesz – dodałem z sarkazmem. Teraz z intensywnie białego koloru skóry, stał się intensywnie czerwony.
Po lochu dały się słyszeć chichoty. Tylko jedno mnie zdziwiło: śmiali się przeważnie gryfoni.
Gdy półgodziny później uczniowie składali swoje (szumnie to nazywam) „eliksiry”, nie mogłem powstrzymać się od złośliwości.
- Creavey, mówiłem, że grud nie przyjmuj. – zauważyłem złośliwie.
- Diboleus za twoją truciznę także dziękuję – chłopak spojrzał na mnie ze zdziwieniem, a po chwili wzruszył ramionami i… wyrzucił swój eliksir.
– Co ty wyprawiasz?
- Sam pan powiedział, że nie chce mojego eliksiru. Zresztą mój i Avery’ego jest taki sam, razem go robiliśmy – mruknął i wyszedł.
- A ty się nie spieszysz do wyjścia? – warknąłem na dziwadło nie rozróżniające kolorów i kształtów.
Podskoczyła przestraszona, że do niej mówię. Z drżącymi rękoma podała mi fiolkę z jakimś ohydztwem. Obracając próbkę w dłoniach warknąłem:
– Gratulacje, zrobiłaś wszystko co tylko można źle. Na jutro napiszesz dwie rolki pergaminu na temat: „Najczęściej spotykane błędy w przyrządzaniu naparu leczącego z czyraków”.
- Oczywiście – mruknęła cicho i wyszła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz