Eden

Gdy skończyły się święta i wróciłem do pracy, byłem najszczęśliwszą osobą w Hogwarcie. Nienawidziłem świąt. Nienawidziłem również nadmiaru wolnego czasu, bo nakłaniał do myślenia o rzeczach, o których lepiej zapomnieć.

Zbliżał się kolejny mecz Quidditcha, w którym grał Potter. Miałem złe przeczucia. Może, gdy będę latał na miotle wraz z zawodnikami uda mi się wypatrzeć tego, kto chce skrzywdzić chłopca - który – przeżył? To głupie, ale czułem się odpowiedzialny za gówniarza.

Właśnie z zamiarem sędziowania w meczu udałem się do gabinetu dyrektora.

- Dzień dobry – powiedziałem. Dyrektor odparł mi uśmiechem, nie był sam. Plecami odwrócona siedziała White.

- Cóż cię sprowadza? – zapytał.

- Właściwie, to chciałbym porozmawiać na osobności… – zacząłem.

- Przyjdę innym razem, panie dyrektorze – mruknęła z uśmiechem Blanche. – Do widzenia, panie dyrektorze – posłała mu szeroki uśmiech, mnie nawet nie zaszczyciła wzrokiem.

„Głupia gówniara!” – pomyślałem ze złością, patrząc na drzwi za którymi zniknęła White.

- Tak, Severusie? Chyba miałeś mi jakąś ważną wiadomość do przekazania, skoro przegnałeś Eden.

- Eden?! – zdziwiłem się.

- Tak. Blanche Eden White.

- Rodzice nazwali ją EDEN?!

- Wiesz, niektórych nazywają Severus, Harry, Donald, a jej na drugie dali Eden – tłumaczył mi jak małemu dziecku, krztusząc się ze śmiechu dyrektor.

- Rozumiem – warknąłem morderczym głosem.

- Więc co cię sprowadza? – zapytał już poważnie.

- Mecz Quidditcha, jak pan wie dyrektorze, na ostatnim z udziałem Pottera, ktoś próbował go zrzucić z miotły. Chciałbym na tym sędziować. Może, uda mi się wypatrzeć tego, kto czyha na życie Harrego – powiedziałem jednym haustem powietrza.

- Właściwie to nie jest głupi pomysł – dyrektor wstał i zaczął chodzić po gabinecie. – Postanowiłem, że sam pójdę na ten mecz, ale dodatkowa ochrona byłaby przydatna…

- Więc? – ponagliłem go.

- Zgoda – odpowiedział.

Wracając do gabinetu myślałem o tym zadufanym w sobie mieszańcu. Nazwać dziecko „Eden” – największy idiotyzm o jakim słyszałem.