Noc Duchów

Noc Duchów, bez dziwnych przebrań Lockhartowskich, bez jego durnowatej przemowy (dyrektor doszedł do wniosku, ze należy ją wyrzucić z uroczystości – ja wyrzuciłbym jeszcze błazna), bez Filcha i wyliniałego kocura, za to z głupimi uczniami. No, ale zawsze są jakieś minusy.

Mimo to do Wielkiej Sali wchodziłem w bardzo dobrym humorze.

- Dzień dobry! – powiedziała White.

- Dzień dobry.

- I jak mój eliksir, panie profesorze? – zapytała uśmiechając się szeroko. Rozbawiło mnie to pytanie.

- A jak myślisz? – odpowiedziałem.

- O! Rozmawiasz z moją fanką, Severusie? – dobiegł mnie przesłodzony głos szmatławca. Mój dobry humor prysł jak bańka mydlana. – Blanche jest taka kochana!

- Naprawdę? – wycedziłem. Uśmiech spełzł z ust mieszańca. – Tak, ona jest takim „słodkim lizusem” – dodałem.

- Ależ nie, Severusie! – zaprzeczył natychmiast.

- Blanche i tak najbardziej lubi eliksiry – po co ja to powiedziałem? Co do czego?

- Może i tak, ale to JA zajmuję pozycję jej ulubionego nauczyciela – Błazen, kretyn, pseudo – bohater, zakichany wierszokleta. – Prawda aniołku? – kolejny zniewalający uśmiech.

- Właściwie to… – zaczęła, ale ta kupka smoczego łajna jej przerwała:

- Jest taka skromna! Urocze, w jej wieku…

Odwróciłem się i poszedłem do stołu nauczycielskiego. Cały się w środku gotowałem. A jednocześnie chciało mi się śmiać! Dałem się sprowokować, czemuś takiemu jak Lockhart i byłem zazdrosny! Zazdrosny o tytuł „Ulubionego nauczyciela”, ja o ten tytuł! Powoli zaczęli się schodzić inni nauczyciele. Wreszcie wszedł i sam dyrektor. Uśmiechnięty od ucha do ucha przywitał się z uczniami i rozpoczął ucztę. Półmiski jak zwykle zapełniły się jedzeniem, po paru sekundach od wystąpienia gwar rozmów Wielkiej Sali był na poziomie kilkunastu decybeli.

- Pociągnij ze mną za cukierka, Severusie. – usłyszałem radosny głos Dumbledore’a. Bez entuzjazmu „pociągnąłem”, wypadły z niego dwa beznadziejne kapelusze. Dyrektor nałożył jeden, a mi nie pozostało nic innego do roboty jak to samo uczynić z drugim.

Świetnie, w złym humorze, z tandetnym kapeluszem na głowie, musiałem wyglądać wyjątkowo idiotycznie.

- Dlaczego siedzisz taki osowiały?

- Bo mam serdecznie dosyć tego kretyna – mruknąłem, a po paru chwilach dodałem z sarkazmem. – Dyrektorze, ja nie wytrzymuję psychicznie. On jest żałosny! Naprawdę pan wierzy, że to coś dokonało tego o czym napisało?

- Wierzę, Severusie w ludzi, nie w czyny.

—————

Stałem wraz z Dumbledore’m i kilkoma innymi nauczycielami. Lockhart bawił towarzystwo jakimiś bzdurnymi opowieściami. Przybiegł do nas pierwszoroczny gryfon z aparatem fotograficznym na szyi.

- Panie dyrektorze, szybko! – krzyczał. – Komnata tajemnic… pani Norris… krew…

- Spokojnie, Colinie. Co się stało? – zapytał dyrektor.

- Na górze, obok toalety dla dziewczyn, w której mieszka ten duch, co cały czas płacze, ktoś zabił kota woźnego i krwią wymazał napis na ścianie… – mówił rozemocjonowany Creavey.

- Nie wiem, czy zauważyłeś Dumbledore, ale w tej wypowiedzi brak logiki – mruknąłem.

- Raczej jakiś uczeń przeniósł święto duchów na korytarz – powiedziała McGonagall.

- Chodźmy – przerwał nasze dywagacje dyrektor i szybko ruszyliśmy na górę.

Zebrała się tam chyba cała szkoła. Otoczeni zewsząd uczniami stali: Potter, Granger, Weasley i Filch. Ten ostatni rozdzierająco płakał. Przez chwilę patrzyłem na jego pomarszczoną od bólu i przeżytych lat twarz. Harry, był śmiertelnie przestraszony. Jego zawsze blada twarz, teraz miała barwę kredy. Za nim kuląc się stali Ron i Hermiona. Kilka sekund jeszcze lustrowałem wzrokiem tę scenę, nie zwracając zupełnie uwagi na rozmowę dyrektora z woźnym i Potterem, a potem powoli moje zmysły zaobserwowały dużą kałużę wody (wydobywającą się zza drzwi do toalety Jęczącej Marty), kota makabrycznie przyczepionego za swój ogon do klamki, a na ścianie widniał wielki napis: 

KOMNATA TAJEMNIC ZOSTAŁA OTWARTA. STRZEŻCIE SIĘ, WROGOWIE DZIEDZICA.

—————

W gabinecie błazna, dyrektor badał „panią Norris”. Potter, Weasley i Granger schowali się w fotelach z dala od kręgu światła. Byli bladzi, przerażeni i pewni czekających ich kłopotów. Argus płakał, nie on nie płakał, on szlochał! Szlochał po starym wyliniałym kocurze. Ogólnie wszyscy śmiertelnie przerazili się padłym kotem.

Paranoja! Chyba jako jedyny normalny, dostrzegałem komizm tej sytuacji, ale dyplomatycznie wolałem się nie odzywać. Odzywał się za to szmatławiec. Krążył po gabinecie z miną: „Wszystko wiem, ale nic wam nie powiem” i ciągle rzucał uwagi w stylu:

- Wszystko wskazuje, że zabiło ją jakieś silne zaklęcie… prawdopodobnie Tortura Transmutacji. Widziałem skutki tego zaklęcia wiele razy… Jaka szkoda, że mnie przy tym nie było („Faktycznie szkoda, że cię przy tym nie było” – pomyślałem złośliwie. – „Dyrektor miałby teraz do macania oprócz „pani Norris” jeszcze jednego idiotę”), znam przeciwzaklecie, które uratowałoby życie biednemu stworzeniu pamiętam, coś podobnego wydarzyło się w Ouagadogou. Cała seria ataków… opisałem to dokładnie w swojej autobiografii. Wyposażyłem mieszkańców w rozmaite amulety i wszystko się skończyło…

- Ona żyje, Argusie. – powiedział nagle Dumbledore, czym przerwał monolog błazna.

- Żyje? Ale dlaczego jest taka… sztywna? – zapytał Filch, między kolejnymi wstrząsami szlochu.

- Została spetryfikowana…

- Ach! Tak właśnie myślałem! – wykrzyknął pseudo-bohater.

- A ja myślałem, że ty nie myślisz – warknąłem.

-… ale jak i przez kogo, tego nie wiem… – zakończył dyrektor.

Spetryfikowana? Przecież to bardzo stara magia. Żaden uczeń, jej nie zna. Zresztą to Czarna Magia i dlatego ja miałem o niej jakiekolwiek pojęcie. Oczywiście nie takie, żeby petryfikować kogokolwiek, ale… Musiał to zrobić ktoś z zewnątrz i to ktoś, bardzo wprawnie posługujący się magią. Czarnoksiężnik i to bardzo potężny…

- Akurat! – wrzasnął Filch, wybijając mnie z mojego toku rozumowania. Kretyn. Co mnie obchodzi kot? Choćby i spetryfikowany, ale to tylko kot! – Widział mój list z Wmiguroka!

- Czy mogę coś powiedzieć, panie dyrektorze? – zapytałem, byłem trochę znużony całą tą bajką. – Potter i jego przyjaciele mogli się po prostu znaleźć w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze – uśmiechnąłem się drwiąco – ale mamy tu zestaw dość podejrzanych okoliczności. Po co w ogóle tam poszli? Dlaczego nie uczestniczyli w uczcie z okazji Nocy Duchów?

Trójka przyjaciół dość chaotycznie opowiedziała swoją historię.

- Ale dlaczego nie poszliście później na ucztę? – dopytywałem się. Wiadomo było, że to nie oni spetryfikowali kota, ale może Potter otrzyma jakąś karę, za wtykanie nosa w nie swoje sprawy. – Dlaczego poszliście od razu na górę?

- Bo… bo… bo byliśmy zmęczeni i chcieliśmy się położyć.

- Bez kolacji? – zdziwiłem się. Sami się wkopują, ja tylko zadaję logiczne pytania. Nie oskarżam, nie neguje, tylko pytam. Moje oczy zabłysły tryumfalnie. – Nie sądzę, by duchy podawały na swoich przyjęciach coś, co zaspokoiłoby głód żywych ludzi.

- Nie byliśmy głodni – oświadczył Weasley, co mnie jeszcze bardziej rozbawiło.

- Uważam, panie dyrektorze, że nie można wierzyć w te banialuki. Proponuje, by Pottera pozbawić pewnych przywilejów, do czasu, kiedy będzie gotów opowiedzieć nam, co tu się naprawdę wydarzyło. Ja osobiście byłbym zdania, że powinno się zawiesić jego członkostwo w drużynie Gryffindoru, dopóki nie zacznie być z nami szczery.

- No wiesz, Severusie – warknęła Minerwa. – Ja osobiście nie widzę powodu, by chłopak przestał grać w quidditcha. Tego kota nikt nie uderzył w głowę miotłą. Nie ma żadnego dowodu, że Potter zrobił coś złego.

- Jest niewinny dopóki nie udowodni mu się winy, Severusie – oznajmił w końcu Dumbledore.

Wściekłem się, to ja tu staram się człowiekowi pomóc, a oni to ignorują… I znowu wyjdzie na to, że staram się Harry’emu utrudnić życie. Świetnie! Sami sobie rozwiązujcie zagadki! Jakby pozbawić Pottera czegoś na czym mu zależy, od razu powiedziałby prawdę na temat tej jego eskapady. A tak, dzięki wspaniałemu dyrektorowi, Harry kolejny raz poczuje się bezkarny wobec prawa!

- …eliksir, który ożywi Panią Norris.

- Ja go uwarzę – wtrącił szybko szmatławiec. – Robiłem to setki razy, recepturę znam tak dobrze, że mógłbym to zrobić przez sen…

- Bardzo przepraszam, ale wydawało mi się do tej pory, że to ja jestem mistrzem eliksirów w tej szkole – wycedziłem.