Teatr

Jastrząb latał jak szalony nad moją głową. Machnąłem ze złością na niego ręką. W odpowiedzi, niemalże mnie zaatakował.

- O co ci chodzi do cholery? – zapytałem ze złością.

Ptaszydło podleciało do okna i wydało z siebie jakiś dziwny ni to dźwięk, ni to jęk. Zrezygnowany wyjrzałem przez nie.

- No i? – warknąłem.

Ptak walnął dziobem w szybę. Spojrzałem w tamtą stronę. Przez błonia biegł jakiś kundel i chyba kot. Pewnie Hagrid sprowadził sobie nowe zwierzątka.

- No i czego się tak, gorączkujesz? Zwykłego kundla nie widziałeś?

Rozległo się pukanie do drzwi.

- Wejść! – warknąłem krótko.

Do środka wparowała McGonagall, miała wściekłą minę. Usta zacisnęła w cienką linię, ręce założyła na piersiach. Spojrzała na mnie czujnym wzrokiem.

- Wychowankowie twojego domu perfidnie atakują moich zawodników… – zaczęła napastliwym tonem.

Szykuje się ciekawa konwersacja, nie ma co…

- Twoi zawodnicy? – zapytałem złośliwie. – Masz własnych zawodników?

- Boisz się, że Gryffindor wygra Puchar Quidditcha!

- A ty się boisz, że go nie wygra – odparłem cierpko.

- Gryfoni mają Harrego Pottera!

- A Ślizgoni mają Nimbusy dwa tysiące jeden – zganiłem ją.

- Ty im pewnie sam na to pozwoliłeś… 

- Na co? – wpadłem jej w słowa.

- Na maltretowanie drużyny Quidditcha gryfonów – dokończyła.

Przez chwilę mierzyliśmy się wściekłymi spojrzeniami.

- Ty chyba nie wierzysz w to co mówisz – wycedziłem. – Nikomu, nie nakazałem atakować kogokolwiek…

- Więc dlaczego oni to robią? – zapytała zbita z pantałyku.

- Może ich zapytasz? Nie gryzą, wbrew pozorom – „tylko kąsają”, dokończyłem w myślach.

Przez chwilę zastanawiała się nad sensem moich słów. Widziałem jak drga jej lewa powieka, a usta zaciskają się coraz bardziej konwulsyjnie.

Naprawdę tak bardzo zależało jej na tym głupim pucharze? Przecież nawet bez tych jej wyimaginowanych (albo i nie) ataków mój dom miał przerażającą przewagę.

- Dobrze wiem, jacy są Ślizgoni – powiedziała powoli. – Wiem, że zrobicie wszystko, aby dojść do celu…

- Całe szczęście, że wspaniały Gryffindor ma jeszcze wiernych i oddanych przyjaciół, przytoczmy Blacka – odgryzłem się.

————–

Hiena siedziała w oddali z Rudolfem i skrobali jakieś wypracowanie dla Slughorna. Naddall rzucała kamieniami w jezioro.

Jej mina nie wyrażała niczego. Była nieprzenikniona. Podziwiałem ją za to opanowanie, chwilę temu darła koty z Dumbledorem, a teraz wygląda jakby to nie było nic niezwykłego.

Spojrzała na mnie złośliwie. Jej usta wykrzywił drwiący półuśmiech.

- Idiota! – szepnęła.

Wzięła większy niż dotychczas kamień i rzuciła nim z impetem w wodę. 

- Jak to się stało, że on nie zobaczył naszego Znaku? – zapytałem.

- Proste zaklęcie maskujące – odpowiedziała.

- Czy revelo…

- Jasne, że odkryłoby – przerwała mi – Tylko, że ten stary cwaniak dobrze wie, że jesteśmy śmierciożercami.

- Czy to nie dziwne? – zapytałem nagle. – Wie i nas tu trzyma.

- On liczy na to, że zmądrzejemy – powiedziała dziecinnym głosikiem. – Zresztą tu musi chodzić o coś jeszcze i kiedyś wydobędę to z jego zakutego łba…

Spojrzałem na nią zdumiony. Roześmiała się piskliwie, wyjęła różdżkę i spojrzała na mnie z dzikim rozbawieniem.

- Nigdy nie zauważyłeś, że Dumbledore jest ograniczony? Stary pajac, chciałby aby wszyscy grali w jego teatrze, tylko jakoś nie zauważył, że on też jest aktorzyną. Może nawet gra błazna?

- A kogo my gramy?

- My? Ja gram jakąś groteskę człowieka, a ty? – zastanowiła się. – Ty… ty jesteś… Nie wiem, może kimś ważniejszym ode mnie? A może kolejnym marnym aktorzyną…

————

Mecz Gryffindor – Slytherin to była kompletna porażka. Zawodnicy z mojego domu, grali jak nie oni sami.

Flint (zawsze uznawałem go, za nader inteligentnego kapitana) poprzemieniał graczy na tych wyglądających masywniej i mniej inteligentnie.

I tak się zachowywali, jakby wypuszczono ich pierwszy raz na boisko.

- Graliście dzisiaj jak dzikusy z buszu – powiedziałem do drużyny po meczu.

- Ale to dlatego, że Potter…

- …komentator faworyzował…

- …mieli Błyskawicę… – przekrzykiwali się jeden przez drugiego.

- Draco, czy Nimbus Dwa Tysiące Jeden jest najszybszą miotłą zaraz po Błyskawicy? – zapytałem spokojnie.

- Tak, panie profesorze – powiedział cierpko.

- Więc jak mniemam oni mieli jedną Błyskawicę, a wy siedem Nimbusów Dwa Tysiące Jeden – zauważyłem jadowicie.

McGonagall przez kilka dni uśmiechała się do mnie złośliwie. Przy śniadaniu w Wielkiej Sali wspominała nawet o tym, że Puchar Quiditcha doskonale harmonizuje z wystrojem jej gabinetu.

————–

Blanche kroiła cebulki Gminki Pospolitej w drobną kostkę. Przez chwilę patrzyłem jak nóż zgrabnie śmiga w jej dłoniach.

Zawsze robiła eliksiry z dużą wprawą, ale ostatnio była niemal doskonała. Oczywiście, zdarzały jej się błędy (za co złośliwie odejmowałem punkty), ale bądź co bądź postępy były widoczne.

- Panie profesorze, jaka jest różnica między Animagiem, a Wilkołakiem? – zapytała spokojnie.

- Wilkołactwo nie jest formą nauczaną w magii – wyjaśniłem wracając do wypracowań piątoklasistów. – Jest procesem jaki zachodzi tylko przy zetknięciu się człowieka z osobą zarażoną wilkołactwem. Chory nie ma wpływu na swoje przemiany.

- Czyli na ludzki rozum: Wilkołakiem zostaje się, bo ktoś nas pogryzł, a animagiem, bo chcemy się przemieniać – skomentowała.

- Nie do końca – zaprzeczyłem. – Animag wbrew pozorom nie wybiera tego w co się przemienia.

- Nie? – zdziwiła się. – Zawsze myślałam, że zamieniamy się w kogo chcemy.

- Zamieniamy się w takie zwierze jakiego pierwiastek jest gdzieś w naszej duszy.

- A skąd mamy wiedzieć… – zaczęła.

- Tego nie wiemy – spojrzała na mnie zdziwiona. – Zastanów się dlaczego tak mało osób decyduje się na zostanie animagiem.

- Bo to jest bardzo trudna i niebezpieczna sztuka? – bardziej zapytała, niż stwierdziła Blanche.

Pokręciłem głową.

- Wyobraź sobie, że uczyłaś się przez dziesięć lat jak zostać animagiem, a tu nagle okazuje się, że możesz się transformować w żuka gnojownika, albo w dżdżownicę…

Dziewczyna roześmiała się szczerze.

- …niezbyt miłe doświadczenie – zakończyłem.

————

Hiena ziewnęła przeciągle. Historia Magii i profesor Bins, to dwie najnudniejsze sprawy pod słońcem.

- …kiedy to Ulryk Niegodziwy i chan goblinów… – śpiewał monotonnym głosem, a ja jak zwykle nie nadążałem zapisywać.

Potter z Blackiem wybitnie się nudzili. Nie wiem który z nich wpadł na pomysł rzucania we mnie atramentem. Po paru sekundach cały tył szaty miałem mokry mokrymi, granatowymi plamami.

Odwróciłem się ze złością i kolejna dawka atramentu trysnęła mi prosto na twarz.

Huncwoci ryknęli zduszonym chichotem. Wściekły wyjąłem różdżkę:

- Odiosus! – warknąłem.

Po klasie rozniósł się nieprzyjemny zapach.

- Fe, Black dajesz gównem! – zawołał Rudolf.

- Ty też Potter śmierdzisz jakbyś mieszkał w stajni! – roześmiała się Hiena.

- Jeszcze pożałujesz – wyszeptał jadowicie James. – Policzymy się.

Obaj wstali i wyszli z klasy.

- Coś ty mu zrobił? – zapiszczała z rozpaczą jedna z Gryfonek

- Należało mu się! – wrzasnęła Naddall.

- …Ulrykowi Niegodziwemu? – wtrącił się profesor Bins.

Wszyscy ryknęli śmiechem.

- Potter i Black wyszli z lekcji – zameldowała natychmiast Evans i puściła do mnie oko.

- Dlaczego Tomie uważasz, że Ulryk Niegodziwy zasługiwał na rozczłonkowanie? – zapytał zaintrygowany Profesor Bins.

- Ja? – zadziwiła się Naddall. – Ja nazywam się Morgana.

- Na pewno nie Tom? – powtórzył profesor Bins, a widząc przytaknięcie ze strony dziewczyny powrócił do czytania swoich notatek.

Pół godziny później, kiedy wyszliśmy z zajęć powiedziałem, krzywiąc usta w złośliwym uśmiechu:

- Gratulacje! 

Naddall spojrzała na mnie z zaciekawieniem. Zdumiewające, ale odkąd miała siedem razy w tygodniu szlaban, zaczęła się uspokajać.

Przychodziła do pokoju wymęczona, ale nie wściekła jak poprzednim razem. Ledwo żywa, ale z jakimś mętnym półuśmiechem.

- Wyprowadziłaś Binsa z równowagi – Hiena zachichotała.

- „Nie, Tom?” – naśladował profesora Rudolf.

Roześmieliśmy się. Ostatnio, nie śmialiśmy się często.

A przecież mieliśmy tylko siedemnaście lat. Wiek, w którym każdy normalny nastolatek powinien rozrabiać, śmiać się i zakochiwać w jakiejś drugiej nastolatce.

Nie zabijać, nie dorastać ze świadomością, że możemy wyjść i już nie wrócić, bo naszemu panu, nie spodoba się jakiś bliżej nieokreślony gest, albo ze zwykłych nudów zabije nas.

- Ale jedno mnie zastanawia – powiedział poważnie Rudolf.

Spojrzeliśmy na niego z wyczekiwaniem.

- Pomylił cię z facetem. Z Tomem jakimś. 

Hiena spojrzała na zegarek i jęknęła głośno:

- Idę na szlaban. Filch znów karze mi pastować puchar Toma Riddle’a i Celestiny Dumbledore. Jakby ktokolwiek je oglądał. – westchnęła. – Czy ktokolwiek zwraca uwagę na puchary? Albo na dyplomy?

Pokręciliśmy głowami.

- Właśnie, nikt! – zachichotała, a po chwili dodała – Nie, jest ktoś: Krwawy Baron. Przylatuje do mnie i truje mi o historii Hogwartu.

Rudolf przewrócił oczami. Hiena znów westchnęła, po czym udała się w kierunku „gabinetu” Filcha.

- W każdym razie musiał lubić tego Toma – zauważyłem spokojnie. – Wyraźnie się ożywił, na wspomnienie o nim.

- A co nas to obchodzi – warknęła Naddall.

- Po prostu dziwi nas, że udało ci się…

- Zamknij się, Lastrange! – uciszyła go Gabiele.

————–

Tegoroczne egzaminy były jakieś inne niż zazwyczaj. Nerwowa atmosfera była jeszcze bardziej namacalna. Zdenerwowanie, można było wyczuć na każdym kroku.

Uśmiechnąłem się złośliwie podchodząc do kociołka, Freda Weasleya.

- Co to jest? – zapytałem jadowicie.

- Eliksir – Zaprawdę rezolutna odpowiedź!

- Czy eliksir może mieć konsystencję, stygnącego betonu?

- A nie może?

- Otóż dowiedz się Weasley że NIE – wycedziłem zimno.

Lee Jordan pośpiesznie mieszał w swoim kociołku. Coś niebezpiecznie dymiło i syczało. Kilka sekund później lochy wypełniły opary śmierdzącego gazu.

Machnięciem różdżki wyczyściłem chłopakowi kociołek.

- Zostało ci dwadzieścia minut – warknąłem. – Możesz spróbować jeszcze raz – uśmiechnąłem się przewrotnie.

Eliksiry z szósto-rocznymi uczniami (ten rocznik to już wszystkie domy) wypadły całkiem dobrze. Każdy ze zdających chciał otrzymać jak najlepsze wyniki i powykuwali na pamięć wszystkie najtrudniejsze eliksiry.

Zawsze miałem ten zmysł, aby zadać im akurat to, czego nie przypomnieli sobie. Wygiąłem złośliwie wargi i spojrzałem na nich drwiąco.

- Jakiś problem?

Trzecioroczni Gryfoni i Ślizgoni męczyli się nad Miksturą powodującą chaos w głowie.

Blanche spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

- Dlaczego ja mam dwa polecenia? – zapytała naiwnie.

- Bo od ciebie wymagam więcej niż od reszty – wyjaśniłem. – Przygotowujesz się do konkursu, nie mam zamiaru dawać ci taryfy ulgowej nawet na egzaminach – zrobiłem pauzę. – A może WŁAŚNIE szczególnie na nich.

Potter z rezygnacją mieszał w swoim kociołku. Zdumiewające, ale zrobił prawie dobrze. Tylko, że prawie robi wielką różnicę.

Wygiąłem mściwie wargi i wstawiłem mu „N”.

Po egzaminach ruszyłem w kierunku pokoju nauczycielskiego, gdzie natknąłem się na wilkołaka żywo dyskutującego z Dumbledorem.

- Przygotowałem tor przeszkód. Miał on sprawdzić umiejętności w praktyce – wyjaśniał uprzejmie Lupin. – Wszystko było dobrze, dopóki Blanche nie zaczęła go zaliczać.

Spojrzał zdezorientowany na dyrektora, który z mętnym uśmieszkiem spoglądał w okno.

- Co takiego zrobiła Eden? – zapytał po kilku sekundach.

- Powiedziała, że nie będzie ściskać ręki druzgotkowi, bo może zrobić mu krzywdę…

Zakrztusiłem się herbatą. Dumbledore uśmiechnął się pod nosem.

-…zwodnika zrobiło jej się żal, bo musi siedzieć i kłamać…

Uśmiechnąłem się pod nosem. Przecież to oczywiste, że Blanche nie zrobi krzywdy niczemu co jest żywe.

Jak on mógł być na tyle głupi, aby tego nie zauważyć.

- To znaczy, że nie zaliczyła testu – bardziej stwierdził niż zapytał dyrektor. Nadal miał bardzo osobliwą minę.

Wilkołak spojrzał na niego ze zdumieniem.

- Nie powiedziałem tego – zaprzeczył.

- Czyli zdała? 

- Tego też nie powiedziałem.

- Ciebie, Lupin bardzo trudno zrozumieć – wycedziłem zimno.

Dumbledore zrobił ostrzegawczą minę. Delikatnie pokręcił głową.

Ach tak, znowu mam się nie wtrącać.

- Nie przewidziałem tego – stwierdził po prostu. – A ty co Severusie robisz w takich wypadkach?

- Jak Blanche, nie chce zabić kijanki? – zakpiłem. – Jakoś nie miałem jeszcze takiego problemu.

Wilkołak westchnął.

W duchu zatrząsłem się ze złośliwej radości, ale ma dylemat…

- A ty, Severusie, również miałeś jakąś ważną sprawę – powiedział nagle Dumbledore.

- Och, przyniosłem panu dyrektorze, listę poprawkowiczów – zaśmiałem się.

————-

Narcyza czekała na mnie w pokoju wspólnym. Uśmiechnąłem się do niej, ale nie odpowiedziała jak zazwyczaj. Jej uśmiech był dziwnie nerwowy i jakiś nieszczery. Przygryzła wargę i spuściła wzrok.

- Co się stało? – zapytałem.

Naddall, która wgramoliła się za mną, patrzyła z niedowierzaniem na Narcyzę.

- Ty nic nie wiesz? – pytanie skierowała do mnie.

Wzruszyłem ramionami. A niby o czym mam wiedzieć?

Gabriele roześmiała się zimno. Z niedowierzaniem pokręciła głową.

- Ty naprawdę jesteś głupia – wycedziła wreszcie. – Nigdy wcześniej nie poznałam tak durnej dziewczyny.

Spojrzałem na nią ze złością.

- Możesz nie obrażać, Narcyzy? – warknąłem.

- Ona ma rację – wtrąciła się nieoczekiwanie zainteresowana. – Ja jestem kompletną idiotką, ale… Gabriele, możesz nas zostawić samych?

Naddal obróciła się wokół własnej osi. Przez chwilę sprawiała wrażenie, jakby nie była pewna, czy dobrze zrobi zostawiając nas. Wreszcie wzruszyła ramionami i powiedziała jadowicie:

- Jak chcecie.

Przez chwilę patrzyłem jak wchodzi po schodach do dormitorium.

- Ehm… – wyrwało mnie z zamyślenia chrząknięcie Narcyzy.

Powoli odwróciłem się w jej stronę. Zbladła i sprawiała wrażenie, jakby miała zemdleć.

- Bo widzisz Sev, ja wychodzę za mąż – wyszeptała. – Za Lucjusza Malfoya – dodała jeszcze ciszej.

Mechanicznie odwróciłem się w stronę wyjścia z Pokoju Wspólnego. Czułem się jakby ktoś mnie uderzył w twarz.

Przed oczami stanęła mi Naddall, ona wiedziała…

- Zaczekaj! – krzyczała coś jeszcze Narcyza, ale nie słyszałem już.

Uszy wypełniało mi dziwne szumienie. Wybełkotałem pod nosem hasło i wyszedłem z pokoju wspólnego. Z wściekłości uderzyłem pięścią w ścianę. Głuchy dźwięk rozniósł się echem po pustym korytarzu.

Przecież to było zbyt piękne! Ja i szanowna panna Black! Całe szczęście, że zechciała mnie poinformować o swoim ślubie.

Głupia, fałszywa, zarozumiała, wyliczałem w myślach przymioty Narcyzy.

- Kto tu jest? – usłyszałem zrzędliwy głos woźnego Hogwartu. – Pokaż się!

Nie namyślając się długo zacząłem uciekać. Zbiegając ze schodów pokonywałem po trzy, cztery stopnie na raz.

Cholerny Filch nie ustępował mi…

Głośny stukot moich kroków roznosił się echem po dolnym korytarzu.

Dopadłem wyjściowych drzwi, ale nie chciały ustąpić.

- Alohomora! – warknąłem naiwnie.

Nie ustąpiły. A właściwie zamek w drzwiach ustąpił, ale nie ustąpiło zaklęcie.

- Miłość! – przypomniałem sobie stare hasło.

Oczywiście, już dawno zostało zmienione!

- Przyjaźń!

Nic.

- Szczęście!

Nic.

- Uczucie!

Nic.

Filch był coraz bliżej. Poczułem jak po plecach spływają mi kropelki potu.

Jakie głupie hasło, mógł wymyślić Dumbledore? Cholera, że też nie mam daru jasnowidzenia…

- Szczerość, nadzieja, wiara, serce…

Drzwi uchyliły się.

- Serce? – zdziwiłem się.

Nie miałem okazji dłużej rozwodzić się nad bezsensem tego hasła, bo woźny właśnie wlazł na dolny korytarz.

Pobiegłem w stronę Zakazanego Lasu. W oddali usłyszałem wycie wilka, albo wilkołaka. Pod moimi stopami chrzęściła ściółka leśna. Mimo to gniew nadal mnie nie opuszczał.

Środek nocy, a ja pałętam się po Zakazanym Lesie. 

Niedaleko w krzakach coś poruszyło się niespokojnie. Wyciągnąłem różdżkę.

- Jest tam kto? – zapytałem

Cisza.

Lekko podenerwowany zacząłem iść dalej. Co jakiś czas potykałem się o małe gałązki.

Tym razem wyraźnie zobaczyłem jakiś poruszający się kształt w moim kierunku.

- Co jest do… – zacząłem, ale nie zdążyłem dokończyć.

Ogromny, czarny pies powolnymi krokami zbliżał się w moim kierunku. Wyszczerzył białe kły. Głośno przełknąłem ślinę. Tym czasem bestia, bawiła się moim zdezorientowaniem.

„Teraz, zrób coś głupku! – wrzeszczał głosik w mojej głowie – Chyba nie pozwolisz jakiemuś kundlowi dać się zagryźć”

- Drętwota! – wrzasnąłem.

Pies uskoczył i zaczął głośno szczekać.

- Petrificus Totalus!

Kolejny zgrabny unik. Podświadomie czułem, że jeśli teraz nie rzucę poprawnie zaklęcia i nie trafię w psa, to mogę mieć kłopoty…

- Drętwota!

Tym razem pies padł tylko, że nie od mojego zaklęcia.

Na słabo oświetlonej polanie stała Naddall. Uśmiechnęła się ironicznie. Jej długie czarne włosy, tworzyły kaptur. Blada cera, nawet w ciemności wyraźnie kontrastowała z resztą otoczenia.

- Jak mnie znalazłaś? – zapytałem spokojnie.

- To nie było trudne – wycedziła zimno. – Choć istniało prawdopodobieństwo, że Filch cię złapie.

Wściekły pokręciłem głową.

- Nie powiedziałaś mi o Narcyzie – warknąłem.

- A słuchałbyś? – zapytała cicho.

- Od kiedy wiedziałaś?

- Od dawna – odpowiedziała złośliwie. – Ale widziałam też jak się ślinisz na jej widok. Jak skrycie o niej marzysz…

- Ja wcale… – zacząłem, przerwała mi:

- Kogo próbujesz oszukać? – zakpiła. – Mnie, siebie, czy świat?

- Ja… – zacząłem, ale znowu przerwała mi bezceremonialnie.

- Pamiętasz jak mówiłam ci o teatrze? Gramy w życiu ustawioną scenę. Nawet rolę nam przydzielono. Ty jesteś błazen, ja jestem mordercą. A z góry, jakaś siła wyższa patrzy na nasze bezcelowe zmagania i śmieje się z naszych wysiłków.

Zamilkliśmy.

Wracając powolnym krokiem przemierzaliśmy Zakazany Las. Zwierzęta chyba wyczuwały, że oboje jesteśmy wściekli, bo pierzchały przed nami.

Naddall uśmiechnęła się kpiąco.

- W tym lesie, nie znajdziemy nic gorszego ode mnie – zaśmiała się złośliwie.

I wtedy zrozumiałem. Cokolwiek się stanie, ta dziewczyna o brzydkiej, bladej twarzy i czarnych, błyszczących włosach, zawsze mi pomoże.

Tak jak ja, zawsze pomogę jej.

————

Lupin spóźniał się. Blanche bez pukania wpadła do mojego gabinetu.

- Minus pięć punktów dla Gryffindoru – warknąłem rozeźlony.

Dziewczyna roześmiała się głośno.

- Przepraszam – westchnęła demonstracyjnie.

- Gryffindor właśnie stracił kolejne pięć punktów – wycedziłem spoglądając na zegarek.

Gdzie ten przeklęty wilkołak?

- Mam szlaban. Czeka pan na kogoś? – zapytała uprzejmie.

- Na Lupina – powiedziałem jadowicie, zanim zdążyłem ugryźć się w język.

Dziewczyna inteligentnie spojrzała na puchar z dymiącym Eliksirem Wilczego Snu. Uderzyła się w czoło i zawołała:

- Ale ja jestem głupia! Teraz już wiem, dlaczego Hermiona robiła takie wszechwiedzące miny!

- Blanche, wybacz, ale twoje zagadki są zbyt skomplikowane…

- Profesor Lupin jest WILKOŁAKIEM! – wyjaśniła. – To dla niego robił pan ten eliksir przez cały rok szkolny. I dlatego on choruje co pełnię…- paplała dumna z siebie.

- Czyść te cholerne kociołki – wskazałem palcem na stertę stojącą pod ścianą. – Nie używaj magii, ja za chwilę wrócę – po czym poszedłem do gabinetu Lupina.

Drzwi były uchylone.

- Lupin? – zapytałem retorycznie.

Odpowiedziała mi głucha cisza.

Wszedłem.

Na biurku leżała jakaś mapa. Zacząłem się jej przyglądać. Mała kropka z podpisem „Remus Lupin” szybko poruszała się w kierunku wierzby Bijącej.

- Black – szepnąłem oniemiały.

Wściekłość i przerażenie uderzały we mnie gwałtownymi falami. Wiedziałem. Od początku wiedziałem, że ten przeklęty wilkołak współpracuje ze swoim szkolnym przyjacielem! Ale gdzie tam! Czy Dumbledore choć raz mnie posłuchał? Nie, on UFAŁ! Nie namyślając się długo wybiegłem z gabinetu Lupina i ruszyłem w kierunku błoni. 

————

- Tak, dlatego – wycedziłem zimno zdejmując pelerynę – niewidkę.

Przeklęty Lupin i Black w jednej mieszkali Wrzeszczącej chatce, Lupin Wilkołak, a Black animag…

Granger wrzasnęła, Syriusz zerwał się na nogi.

Przeklęty wrak człowieka. Jak się czujesz wraku?

Potter podskoczył.

- Znalazłem to pod wierzbą bijącą – wycedziłem zimno. Różdżką celowałem wilkołakowi w pierś. – bardzo przydatne, Potter, dzięki. Pewnie się zastanawiacie, skąd wiedziałem, że was tu znajdę? – zapytałem retorycznie. – Właśnie odwiedziłem twój gabinet, Lupin. Zapomniałeś swojej porcji eliksiru, więc chciałem ci przynieść. I dobrze, że to zrobiłem… przynajmniej dla mnie – zaśmiałem się złośliwie. – Na twoim biurku leżała mapa. Wystarczyło rzucić na nią okiem, by dowiedzieć się wszystkiego, co chciałem. Zobaczyłem jak biegniesz tym przejściem i giniesz za krawędzią mapy.

- Severusie… – zaczął wilkołak.

- Tyle razy powtarzałem dyrektorowi, że to ty pomagasz swojemu staremu druhowi Blackowi przedostawać się do zamku, a oto mamy tego niezbity dowód. Do głowy mi nie przyszło, że będziesz miał czelność wykorzystywać to stare miejsce na kryjówkę…

- Severusie, popełniasz błąd – Lupin uśmiechnął się łagodnie. – Nie wiesz wszystkiego… mogę to wyjaśnić… Syriusz wcale nie zamierza zabić Harrego.

Och, naprawdę? Myślisz, że ci uwierzę? Zawsze byłeś kłamcą, przeklętym parszywym kłamcą. Zerem, którego nikt nie lubił.

- W Azkabanie przybędzie dziś dwóch nowych więźniów – czułem, że powoli tracę nad sobą panowanie. – Bardzo jestem ciekaw jak to przyjmie Dumbledore, taki był przekonany o twojej nieszkodliwości… No wiesz, Lupin… oswojony wilkołak…

- Ty głupcze – przerwał mi. – Uważasz, że za chłopięcy wybryk można wsadzić do Azkabanu?

– Co to jest? – Czwarto-roczny gryfon z rozczochranymi czarnymi włosami podniósł zdjęcie mojej matki. Widocznie podczas mojego zwisu wypadło.

– Jakie to wzruszające – wyszeptał Black.

- Maleńki Snapek chce do mamuni?! – zaświergotał Pettigrew.

Remus roześmiał się głośno.

- Wzruszające – skomentował Potter

- Spalmy je! – kolejny genialny pomysł Syriusza

Lupin podnosi różdżkę…

- Daj mi tylko powód – szeptałem. – Daj mi powód, a zrobię to, przysięgam.

Coraz mocniej szumiało mi w głowie.

Ciemna, maleńka komórka. Oddalające się glosy czterech Huncwotów.

- Będzie płakał jak bóbr – donośny glos Blacka.

- Albo jak wierzba płacząca – dodał Lupin

Ciemna komórka była obskurna i zimna…

- Wypuście mnie! – płakał jedenastoletni chudy i czarnowłosy chłopiec.

Nie pamiętam części rozmowy jaka wywiązała się między mną, a Granger, ani kłótni z Potterem. Wspomnienia, największa broń, jaką można człowiekowi dać do rąk…

- Och, Smarkerusie, jak ty wyglądasz? – zakpił James Potter

Syriusz Black i Peter Pettigrew śmiali się głośno.

Weekend w obskurnej komórce….

- Widać, że płakał! – zauważył nagle Lupin. - Biedny chłopiec!

Złośliwy śmiech.

- ZEJDŹ MI Z DROGI, POTTER! – ocknąłem się.

Przez chwilę widziałem niepewność malującą się na twarzy Jamesa Pottera, nie… James nie żyje… Harrego Pottera…

- Expelliarmus!

Straciłem przytomność. Ocknąłem się jakiś czas później, kiedy już niemal było po wszystkim. Gwiaździsta i wyjątkowo jasna noc. Ogromny księżyc „wisiał” nad jeziorem.

W głowie kołatała mi jedna myśl: „Potter mnie zaatakował!”. Głupi, mały, rozwydrzony bachor, któremu po raz drugi ratowałem dupę, zaatakował mnie!

Gdzie on jest?

Rozejrzałem się szybko. Jakieś dwadzieścia metrów ode mnie leżał Weasley i Granger. Przy jeziorze Black i Harry.

Beznamiętnie wyczarowałem nosze i przeniosłem ich ciała na nie. Powolnym krokiem, nie spiesząc się wszedłem do szkoły.

Pod samymi drzwiami już czatował na mnie Dumbledore z tym partaczem, którego nazywają Ministrem Magii i Hagridem (który ze szczęścia nad hipogryfem, oraz z ilości nadmiernie wypitego trunku wyściskał mnie).

- Ja wiem, że pan był za mną! – szlochał ze szczęścia.

- Hagridzie! – uspokoił go dyrektor i spojrzał na mnie z obawą.

Zachwiałem się. Dumbledore jak na starca, całkiem silnie mnie przytrzymał. Za naszymi plecami rozległ się wrzask.

- To Black! A to Harry Potter! – jęczał Knot.

- Spokojniej, Korneliuszu! Minerwo, proszę zabrać Hermionę, Rona i Harrego do skrzydła Szpitalnego. Fidellusie, przetransportuj Syriusza Blacka do zachodniej wieży. Korneliuszu, poczekasz na nas w moim gabinecie. Chciałbym porozmawiać z Severusem – wszyscy bez sprzeciwów wykonywali polecenia dyrektora.

Mężczyzna jowialnie zarzucił mi rękę na ramię i wyprowadził przed szkołę.

- Co się stało? – zapytał cicho.

- Syriusz Black ukrywał się w Wrzeszczącej Chacie, a Remus Lupin o tym wiedział – wycedziłem zimno.

Dyrektor westchnął ciężko. Jego mądre oczy przez chwile patrzyły na mnie zza okularów połówek.

- Nie nam oceniać – wyszeptał w końcu.

- Miałem rację! – warknąłem.

- Naprawdę zależy ci tylko, na tym, aby twoje było na wierzchu? – zapytał smutno.

Spojrzałem na niego zdezorientowany.

- To, że nasze argumenty przeważają, wcale nie oznacza, że są słuszne – westchnął. – Można wygrać bitwę i przegrać w ten sposób całą wojnę…

Dumbledore

- Potter trzydzieści punktów na czterdzieści możliwych. Zadowalający – warknąłem podając mu test.

Harry spojrzał na mnie ze zdumieniem. Od dawna, nie dostał niczego powyżej „N”. Ostatnia jego praca, była jednak całkiem przemyślana i co najgorsze, nadawała się nawet na „P”, ale pociąłem mu punkty, za „nieścisłości”.

- Weasley, tłumaczyłem ci, że jeśli nie zaczniesz się uczyć dostaniesz szlaban – wycedziłem. – W Skrzydle Szpitalnym zostało jeszcze wiele nocników do wyczyszczenia. – Ślizgoni ryknęli śmiechem – Gratulacje, całe osiemnaście punktów, Okropny.

Rudzielec podrapał się po nosie i z głupią miną zaczął oglądać swoją pracę.

- Goyle, dwadzieścia trzy punkty. Nędzny. – Crabe uśmiechnął się złośliwie. – Nie ciesz się tak. Ty też masz Nędzny.

Chłopcy spojrzeli po sobie i uśmiechnęli się głupkowato. Nie do końca rozumiem, ten układ między nimi, a Malfoy’em. Nie są przecież wyjątkowo głupi. Nie zaprzeczę, że inteligencją mogą mieć zbliżoną do Longbottom’a, ale… zachowują się jak bezrozumne osobniki ucałowane, przez dementora.

- Granger! – warknąłem wściekle. – Czy w pytaniu numer siedem, było wspomniane cokolwiek o wymienieniu składników do Eliksiru Prawdy? Czy było tam tylko napisane, abyś podała jego właściwą nazwę?

Dziewczyna zaczerwieniła się.

- Myślałam, że są dodatkowe punkty za… za… – zaczęła, a po chwili zamilkła i wbiła wzrok we własne buty.

- To, źle myślałaś – powiedziałem jadeitowym głosem. – Nadmiar wiedzy nie upoważnia do pisania nadmiernej ilości treści, niezawartych w pytaniach. Punktów czterdzieści i właśnie za te dodatkowe informacje ocena została obniżona. Powyżej Oczekiwań. – Tak czerwonej Hermiony jeszcze nie widziałem. – Może to zobliguje cię do wykonywania poleceń, a nie popisywania się zadziwiającymi umiejętnościami pamięciowymi.

- Tak, panie profesorze – szepnęła cicho.

- Longbottom, całe trzy punkty – Ślizgoni roześmieli się. – Zgadnij za co, dostałeś te trzy drogocenne punkty?

- N- nie wiem, p- p- panie profesorze – wyjąkał.

- Za prawidłowe podpisanie się imieniem i nazwiskiem – odpowiedziałem.

Jeżeli do tej pory minę Nevilla można było nazwać: „umiarkowanie zawstydzoną”, to właśnie w tej chwili osiągnęła stopień: „burak ćwikłowy”. A wychowankowie mojego domu, z radości niemal, nie leżeli pod stołami. – Myślę, że pomoc w czyszczeniu nocników, przyda się panu Wealsey’owi.

Chłopak ukrył ręce w dłoniach. Zabawne, że przez chwilę zrobiło mi się go żal.

- Draco – podałem pracę Malfoy’owi.

Wolałem nie komentować jego wypocin. Czternaście punktów. Czternaście punktów po kimś kto jednak miał smykałkę do eliksirów. Wstyd i hańba. Chłopak uśmiechnął się ironicznie. „Okropny” – napisał gorzej od Crabe’a i Goyle’a.

- No i Blanche – zakończyłem. – Trzydzieści dziewięć punktów. Powyżej Oczekiwań. Choć jest to naturalnie poniżej moich oczekiwań. To ma być ostatnia tego typu praca, na której tracisz jakiekolwiek punkty.

————-

Narcyza właśnie kończyła robić mi śniadanie. Nie wiadomo po co uparła się, żeby co rano smarować mi kanapki, albo nalewać owsiankę (o herbacie nie wspomnę).

Naddall przez pierwszy tydzień prawiła złośliwości, w drugim uśmiechała się z kpiną, a na końcu dała sobie święty spokój. Skupiła się na ignorowaniu mojej dziewczyny. Kiedyś, gdy zapytałem ją dlaczego jej tak nie lubi odpowiedziała:

- Nie zaprzeczam, że jest ładna. Może jest inteligentna, ale… ona jest bez charakteru. Nigdy w życiu nie zrobi niczego wbrew woli silniejszych. Zawsze będzie słodką dziewczynką o słabym charakterze. Nie cierpię takich osób. Bezwolnych słabych i bez charakteru.

Teraz jednak siedzieliśmy w Wielkiej Sali, pogrążeni w niezbyt pozytywnych myślach. Nerwowo popijałem herbatę. Naddall niczego nie jadła tylko martwym wzrokiem wpatrywała się w stół nauczycielski.

Po chwili wszedł Dumbledore. Nawet nie zbliżył się do stołu nauczycielskiego, tylko z miejsca ruszył w naszym kierunku.

- Za mną – powiedział cicho, a jednocześnie tak mocnym głosem, że część z siedzących koło nas ślizgonów zadrżała.

Spojrzałem na niego pytająco.

– Pan także, panie Snape.

Wstałem, za chwilę to samo zrobiła Naddall. W oddali zobaczyłem jak Potter śmieje się złośliwie. Urządził małe przedstawienie dla stołu Gryfonów. W którym był zapewne dyrektorem i wyrzucał mnie z Gabriele ze szkoły.

- Profesor McGonagall, proszę uspokoić Gryffindor – dyrektor odwrócił się i gestem nakazał nam, abyśmy poszli za nim.

Jeszcze nigdy droga do jego gabinetu nie wydawała mi się tak potwornie długa.

Za chwilę wywali mnie ze szkoły, albo co gorsza ODDA do Azkabanu. Ktoś rzucił we mnie jakimś zaklęciem.

Spojrzałem kątem oka na Naddall. Wyglądała jak zwykle. Idealnie równo ułożona szata, oddech spokojny, stonowany. Blada twarz, bez jakichkolwiek oznak zdenerwowania, puste czarne oczy patrzące beznamiętnie na wszystko co się wokół niej działo.

Weszliśmy do gabinetu Dumbledore’a. Mężczyzna odwrócił się do nas.

- Podwińcie ramiona – powiedział spokojnie.

Zrobiło mi się dziwnie zimno. Przed oczami zamajaczył się napis: AZKABAN WITA!

Naddall wzruszyła ramionami i zaczęła podwijać rękaw swojej szaty. Czyste białe ramię. Jak ona do cholery to zrobiła?

Teraz moja kolej. Podwinąłem rękaw z rosnącą obawą nadciągającej klęski, ale… MOJE ramię także, było czyste!

- I co teraz? – zakpiła Naddall. – Dyrektorze, może maleńkie Revelo, albo trochę Veritaserum? Nie musi pan sobie żałować.

- Panie Snape – Dumbledore zwrócił się do mnie. – Wybaczy pan i poczeka w innym pokoju, prawda?

Kiwnąłem głową.

Dyrektor machnął różdżką w kierunku jednej z półek i ukazały się ukryte drzwi. Bez słowa podszedłem do nich i nacisnąłem na klamkę.

- Witaj – usłyszałem kobiecy głos.

Odwróciłem się. Spokojna, stara, kobieta patrzyła na mnie z zainteresowaniem.

- Dzień dobry, pani Dumbledore – szepnąłem zaskoczony.

- Nie spodziewałeś się mnie tu zastać? – uśmiechnęła się ciepło.

- Nie, proszę pani – odparłem.

Wsadzą mnie do tego Azkabanu czy nie? Wywalą z tej szkoły?

- Usiądź proszę – machnęła różdżką i pojawił się ogromny fotel naprzeciwko niej. Trochę nieufnie, klapnąłem – Zdziwiłeś mnie.

Patrzyłem na nią zdezorientowany.

- Naprawdę? – zapytałem głupio.

- Tam w moim domu, wykazałeś się olbrzymią odwagą.

- Albo głupotą – wtrąciłem ze złością.

Gdybym, się nie wyrywał do ratowania jednej staruszki nie groziłby mi teraz Azkaban.

- Naprawdę tak sądzisz? Tylko ktoś o niezwykle wielkim sercu, dobrym sercu, jest w stanie przeciwstawić się komuś takiemu jak Czarny Pan.

Okropny ceglasty rumieniec wykwitł na moje policzki. Miałem szczęście, nie WIELKIE serce.

Szczęście, bo ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać wezwał Naddall, nie mnie. Nawet moje zdolności oklumecji nic nie dają przy jego mocy. Przy wielkiej potężnej mocy człowieka, którego się brzydzę, ale którego szanuję. Szanuję za inteligencję, zimną logikę, za umiejętności przywódcze.

- Jesteś rozdarty – szepnęła Morgana Dumbledore. – Rozdarty między dwoma najstraszniejszymi siłami, jakie tylko istnieją. Między ciemnością, a jasnością. Dobrem, a złem.

Odwróciłem się w jej stronę. Brązowe, zmęczone oczy przypatrywały mi się w skupieniu.

- Chyba jednak zdajesz sobie sprawę, że nie istnieje dobro, ani zło. – Zrobiła pauzę. – Istnieje tylko intencja.

Intencja?

- To nasze intencje decydują o tym co robimy, nie to czego używamy – wyjaśniła uprzejmie. – Nie ma niczego złego w Czarnej Magii dopóki nie zaczniesz używać jej w niewłaściwym celu…

- To było w pani książce – przerwałem. – Naddall mi powiedziała.

- Książki. Czysta teoria, która niewiele ma wspólnego z rzeczywistością – uśmiechnęła się niemrawo. – Napisałam osiem książek. Z siedmiu z nich jestem dumna, jedna doprowadziła do zguby moją rodzinę.

- Nie wierzy pani w to, co napisała? – zdumiałem się.

Bawiła się różdżką. Zupełnie jak Naddall obracała ją w drobnej ręce.

- Wierzę, tylko że to co napisałam można poznać teoretycznie – podrapała się po nosie – o wiele lepiej byłoby wypróbować to w praktyce. Ale praktyka może nas zaprowadzić, do zgoła innego wyniku, niż zamierzony.

Zamilkliśmy. Kobieta bawiła się wisiorkiem zawieszonym na szyi. Prosty, złoty łańcuszek z zawieszką w kształcie jakiegoś ptaka.

Feniksa?

Dziwnie znajomy motyw. Ktoś ma podobny. Tylko, nie mogłem przypomnieć sobie kto.

- Ta dziewczyna, która zabiła moją wnuczkę, jaka ona jest? – zapytała.

Odniosłem niejasne wrażenie, że głównie z tego powodu, chciała ze mną rozmawiać. Przyglądała mi się uważnie.

Najgorsze było jednak to, że ja nie wiedziałem, co mam powiedzieć o Naddall. „Jest całkiem w porządku, ale czasem zabije kilka osób” – paranoidalne, albo „Jest najlepszym uczniem w szkole, ale gdyby poznała pani zaklęcia jakimi potrafi zabić. Nie ogranicza się do marnej Avady”.

- Jesteś jej przyjacielem?

Głupie, ale nie umiałem odpowiedzieć, na to pytanie.

„Przyjaciel” to za silnie słowo, aby scharakteryzować nasze stosunki. Pomagaliśmy sobie.

Banda odrzutków: ja, Naddall, Hiena i Rudolf. Tylko, czy łączyła nas przyjaźń? Nie, raczej niepisane prawo wzajemnej akceptacji i tolerancji.

- I tak, i nie – odpowiedziałem po kilku minutach.

Morgana Dumbledore przygryzła wargę. Wydawało mi się, że tym jednym zdaniem powiedziałem jej więcej, niż byłem w stanie ogarnąć.

- Czym się interesuje? – kolejne pytanie.

Zastanowiłem się nad odpowiedzią. Znam ją tyle lat i nie wiem.

Nie wiem nic!

Kompletnie nic. Czym się interesuje się? Co ją ciekawi, co lubi, a czego nie. Nawet nie wiem, kiedy się urodziła.

W mojej głowie, zawsze była kimś na zasadzie: „pomocnej dłoni w walce z Huncwotami” .

- Za trudne? – uśmiechnęła się lekko, ale w jej oczach czaił się jakiś głód. – Co mógłbyś mi o niej powiedzieć, co wiesz o – zrobiła pauzę – …Gabriele?

Coś łupnęło, za moimi plecami.

Podskoczyłem.

Chyba dyskusja Naddall z dyrektorem osiągnęła następny poziom wtajemniczenia.

- Nic się im nie stanie, wróćmy do mojego pytania, dobrze?

- No więc jest najlepszą uczennicą w szkole. Zdała wszystkie sumy na Wybitny. Jest bardzo zdolna – „a masło jest maślane”. – Ja, ona, Hiena i Rudolf tworzymy taką grupę, paczkę – gorączkowo próbowałem przypomnieć sobie jakieś informacje o życiu Gabriele. – Wszyscy interesujemy się… eee…

- …Czarną Magią – wyręczyła mnie. – Nie musisz się obawiać, nie powiem niczego Albusowi.

Nie o to mi chodziło. Po prostu nie chciałem, aby ta kobieta myślała źle o Naddall. Nawet nie wiem dlaczego, przecież Gabriele nie obchodzi co myślą o niej ludzie. Więc dlaczego mnie obchodziło? Bo podała mi rękę. Bo wyciągnęła mnie z komórki na miotły, po dwóch dniach zamknięcia (genialny pomysł Pottera).

- Kiedyś, gdy zmądrzejemy na tyle, aby porzucić przesądy, zabobony, niewiedzę… kiedyś, gdy zmądrzejemy na tyle, aby odkrywać te dobre uczucia naszych serc pomożesz jej – wyszeptała.

- Kim pani jest? – głupie pytanie, ale gnębiło mnie od początku naszej rozmowy.

- Nie pytasz mnie o imię, prawda? – uśmiechnęła się trochę smutno. – Tylko, że akurat ja nie mogę ci odpowiedzieć na to pytanie…

- Dlaczego nie jesteś szczery z samym sobą? – zapytała Morgana Dumbledore.

- Ja jestem szczery – sprzeciwiłem się natychmiast.

- Jesteś? – wybuchnęła udawanym śmiechem. – Bardzo zabawne. Za długo żyję na tym świecie, aby nie widzieć prawdziwego oblicza ludzi – westchnęła. – Patrząc na ciebie nie widzę zimnego cynika, ale zagubionego chłopca, który pod maską nienawiści ukrywa jak bardzo życie go skrzywdziło.

Znów się zaczerwieniłem.

Ona nic o mnie nie wie. Nie ma żadnego prawa wydawać osądów, tak jak ja nie mam obowiązku tego słuchać.

- Dlaczego ukrywasz swoją prawdziwą twarz? Dlaczego udajesz jakiegoś zimnego egoistę, którego bawi ludzka krzywda? Kiedy stałeś się obojętny? – strzelała pytaniami jak z karabinu maszynowego.

Jak to się stało, że przestałem być wrażliwy na ludzką niedolę? Zwyczajnie. Kiedy jesteś na służbie u kogoś tak potężnego jak Czarny Pan, nie możesz okazywać uczuć.

Nie możesz paść przed nim na twarz i błagać o życie dla osoby, której nawet nie znasz. Nie masz żadnego prawa, aby krzyczeć o niesprawiedliwości, jaka dzieje się na tym świecie. Bo to ty jesteś tym, który niesie tą niesprawiedliwość. Musisz grać jego zasadami, jego kartami, jego atutami.

„Chcąc świat oszukać, stosuj się do świata” – smutne, ale prawdziwe.

Szybko nauczyłem się maskować własne uczucia. Pod maską obojętności było mi łatwiej. Obojętnego trudniej zranić.

- Mnie także skrzywdzono, ale nie udaję zimnej… – zaczęła.

Spojrzałem na nią ze złością.

- Nie obchodzi mnie, co panią spotkało – warknąłem. – Ta rozmowa jest bezsensu! Żałuję, że pani nie zabiłem!

Podbiegłem do drzwi, ale były zamknięte.

- Niech mnie pani stąd wypuści! – krzyknąłem. – Nie ma pani prawa mnie tu trzymać!

Podeszła do mnie. Wbrew słowom, jakie do niej powiedziałem nie wyglądała na złą, raczej na smutną. Spojrzała na mnie badawczo.

- Kiedyś, zrozumiesz co pragnęłam ci powiedzieć – szepnęła.

————–

Blanche z niechęcią spojrzała na pokaźny stosik książek. Odkąd zaczęliśmy przygotowywania do konkursu regularnie czytała opasłe tomiska książek o eliksirach.

Regularnie także pisała sprawdziany.

- Taka ładna pogoda… – zaczęła.

- Jeżeli chcesz coś osiągnąć musisz poświęcić „ładną pogodę” – powiedziałem spokojnie.

Spojrzała na mnie buntowniczo, ale w porę ugryzła się w język.

- Różnica między eliksirem Czarnej Wiedzy, a Eliksirem Szybkiej Pamięci polega na… – zaczęła recytować długą i okropnie nudną regułkę.

Musiałem niestety przyznać, że większość tego typu regułek była nudna. Kiedy sam startowałem w tego typu konkursie profesor Slughorn wiedział….

- Blanche, zaczekaj! – warknąłem.

Dziewczyna spojrzała na mnie smętnie. Chyba strasznie się nudziła.

- Powiedziałam coś źle? – zapytała.

- Nie będziesz się uczyć tylko na samej teorii. Uwarzymy obydwa eliksiry. – dziewczynie błysnęły oczy.

- Dużo lepiej to brzmi – stwierdziła w końcu i obdarzyła mnie jednym ze swoich najszerszych uśmiechów. – Uwielbiam pana – zakończyła.

————–

Draco, Crabe, Goyle i Marcus Flint wpatrywali się we mnie ze źle zagraną skruchą. Byłem tak wściekły, że z trudem panowałem nad sobą.

- Co ja wam mówiłem? – zapytałem spokojnie.

- Żebyśmy, nie robili nic nie zgodnego z regulaminem? – wypalił nieśmiało Goyle.

- Nie – westchnąłem. – Jeżeli robicie coś niezgodnego z regulaminem szkolnym, to róbcie to tak, aby nikt nie wiedział, że to wy. Wasza głupota pozbawiła Slytherin pięćdziesięciu punktów.

- Ale… – Draco chyba chciał dyskutować

- Żadnych „ale” – wycedziłem. – Dom Węża się za was wstydzi. Zamiast pokazać klasę Ślizgona daliście się złapać jak byle Gryfon.

Chłopcy popatrzyli na mnie spode łba. Na pewno mieli skierowanych pod moim adresem kilka niesympatycznych epitetów.

Swoją drogą, to jednak był pomysł. Wpaść na boisko Quidditcha w stroju dementora.

Potter.

Zadziwił mnie. Myślałem, że jest taką sierotą, a dał radę wyczarować „cień” patronusa. Chyba pewien wilkołak daje mu lekcje…

—————

- A wy co tutaj robicie? – zapytałem Pottera i Longbottoma. – Trochę dziwne miejsce jak na spotkania – zauważyłem cierpko.

Harry, co zauważyłem złośliwie, oblał się rumieńcem. Neville spuścił głowę. Chyba czekał na jakiś napad szału.

- My się tutaj nie spotykamy… – wyjąkał Złoty Chłopiec – Po prostu się… spotkaliśmy.

Jego tłumaczenie, było tak żenujące, że aż wykrzywiłem się z niesmakiem.

On coś kręcił. Tylko, czy aby na pewno wziął tego łamagę do spółki?

- Czyżby? – zapytałem drwiąco – Ty, Potter, masz zwyczaj pojawiania się w dziwnych miejscach, ale rzadko bez jakiegoś powodu… Proszę mi zaraz wracać do wieży Gryffindoru. Tam jest wasze miejsce.

Przyglądałem się im uważnie, gdy wchodzili po schodach do wieży.

Kto jak kto, ale Potter coś kombinował… Co takiego, okazało się trzy i pół godziny później, kiedy to zziajany Draco Malfoy wpadł do mojego gabinetu, by powiedzieć mi, że „głowa Pottera była w Hogsmeade i rzucała w niego błotem”. Blondyn często przesadza, teraz jednak, patrząc na spoconego i brudnego Złotego Chłopca zrozumiałem, że tym razem było inaczej.

Szczególnie, że wcześniejsze zachowanie gryfona wskazywało, że mógł on brać udział w nielegalnym wypadzie do Hogsmeade.

– Za mną Potter.

Chłopak z miną cierpiętnika poszedł do mojego gabinetu.

- Siadaj – wskazałem na krzesło.

Harry z obrzydzeniem spojrzał na słoje z zamarynowanymi stworzeniami. A Blanche się nad nimi zachwycała.

- Pan Malfoy opowiedział mi właśnie bardzo dziwną historię, Potter.

Chłopak milczał.

- Mówił, że był przy Wrzeszczącej Chacie i wpadł na Weasleya… Weasley był sam.

Potter wciąż milczał. Powoli zaczynało mnie to denerwować.

- Pan Malfoy twierdzi, że rozmawiał z Weasleyem, gdy ugodziła go w tył głowy wielka pecyna błota. Może wiesz, jak mogło do tego dojść? – zapytałem łagodnie.

Złoty chłopiec zrobił minę, jakby się zdziwił. Jednak moja trzynastoletnia kariera wyraźnie dała o sobie znać i od razu poznałem, że Harry kłamie.

- Nie wiem, panie profesorze – powiedział z udanym zaciekawieniem.

- Następnie pan Malfoy zobaczył nadzwyczajne zjawisko. Może domyślasz się, Potter, co to mogło być?

- Nie – odparł chłopak.

- To była twoja głowa, Potter. Unosiła się w powietrzu – tłumaczyłem cierpliwie

Chłopak uparcie patrzył w podłogę.

- Może powinien odwiedzić panią Pomfrey – wydusił Harry – Skoro widuje takie rzeczy…

- Możesz mi powiedzieć, Potter, co twoja głowa robiła w Hogsmeade. Żadna część twego ciała nie ma pozwolenia na przebywanie tam.

- Wiem – odrzekł Harry z udawanym smutkiem. – Z tego, co pan mówi, wynika, że Malfoy ma halucynacje…

- Malfoy nie ma halucynacji – nachyliłem się nad chłopakiem. Momentalnie wtulił się w siedzenie. – Jeśli głowa była w Hogsmeade, to była tam i reszta ciebie.

- Byłem w wieży Gryffindoru. Sam pan mi kazał…

- Czy ktoś może to potwierdzić? – zapytałem jadowicie.

Potter zamarł. Uśmiechnąłem się tryumfalnie.

- A więc to tak – powiedziałem i zacząłem chodzić po gabinecie. Nareszcie miałem jasny dowód winy tego bachora. – Wszyscy, od Ministerstwa Magii poczynając, wyłażą ze skóry, żeby uchronić słynnego Harrego Pottera przed Syriuszem Blackiem. Natomiast Harry Potter ma to w nosie. Niech zwykli ludzie martwią się o jego bezpieczeństwo! Słynny Harry Potter może sobie pójść tam, gdzie mu się akurat spodoba, a konsekwencje w ogóle go nie obchodzą.

Jak bardzo ten uparty dzieciak przypominał Jamesa. Zadufanego w sobie bubka. Mistrza gry w Quidditcha, mającego własny parszywy Fan Klubik. Dumnego i zbyt pewnego siebie gnojka, którego duża część szkoły nie cierpiała, ale nikt nic nie mówił, bo to TEN Potter.

- Jak bardzo przypominasz swojego ojca, Potter – wysyczałem. – On też był niezwykle zarozumiały. Miał pewien talent do quidditcha, więc uważał się za lepszego od nas wszystkich. Chodził dumny jak paw, otoczony swoimi przyjaciółmi i wielbicielami... puszył się, zupełnie jak ty.

- Mój tata się nie puszył. Ja też nie. – wypalił Potter.

- Twój ojciec też miał w nosie regulamin – ciągnąłem ze złością nie zważając na Harrego. – Uważał, że przepisy są dla zwykłych śmiertelników, nie dla zdobywców Pucharu Quidditcha. Woda sodowa tak mu uderzyła do głowy, że…

- ZAMKNIJ SIĘ!

Złoty Chłopiec wstał. Spojrzałem na niego z wściekłością. Jak on śmiał mi przerwać?! Jak on śmiał tak do mnie powiedzieć?! Prawda boli, Harry?!

- Coś ty do mnie powiedział, Potter?

- Powiedziałem, żeby pan przestał mówić o moim ojcu! – krzyknął. – Znam prawdę, rozumie pan? On uratował panu życie! Dumbledore mi powiedział! Nie byłoby pana tutaj, gdyby nie mój ojciec!

- A czy dyrektor powiedział ci, w jakich okolicznościach twój ojciec uratował mi życie? – wyszeptałem. – A może uznał te szczegóły za zbyt niemiłe dla delikatnych uszu wielkiego Pottera?

Chłopiec przygryzł wargi. Trafiłem w dziesiątkę. Dyrektor jak zwykle dosyć wybiórczo opowiedział Złotemu Chłopcu prawdę.

- Bardzo bym nie chciał, żebyś stąd odszedł z fałszywym wyobrażeniem na temat swojego ojca, Potter – cedziłem słowa z furią. – Wyobrażałeś sobie jakiś akt chwalebnego bohaterstwa? – zakpiłem. – A więc pozwól, że ci wyjaśnię, jak naprawdę było. Twój nieskalany ojciec i jego przyjaciele zabawili się moim kosztem tak okrutnie, że skończyłoby się to dla mnie śmiercią, gdyby twój ojciec nie zreflektował się w ostatniej chwili. Nie było żadnego bohaterskiego czynu. Ratując mi życie, ratował własną skórę. Gdyby doprowadził ten żart do końca, zostałby wyrzucony z Hogwartu.

Chłopak patrzył na mnie z niedowierzaniem.

- Pokaż, co masz w kieszeniach, Potter! – chłopak nie ruszył się. – Pokaż, co masz w kieszeniach, albo od razu pójdziemy do dyrektora! Wywróć je na lewą stronę, Potter!

Harry wyciągnął ze strachem torbę.

- Dostałem to od Rona! On… kupił mi to w Hogsmeade… zeszłym razem…

- Czyżby? – powątpiewałem. – I nosisz to przy sobie od tego czasu? Jakie to wzruszające! – ironizowałem. – A co to jest? – zapytałem patrząc na jakiś kawałek pergaminu.

- A, to po prostu zapasowy kawałek pergaminu – Potter wzruszył ramionami.

Uśmiechnąłem się drwiąco. Zapasowy? Taki stary i pożółkły?

- Pewnie nie jest ci potrzebny taki stary kawałek pergaminu, co, Potter? A może go po prostu… wyrzucimy? –wyciągnąłem rękę w stronę kominka.

W oczach chłopaka błysnął strach.

- Nie! – wrzasnął.

- Nie? – bawiłem się słowami. – To jeszcze jeden podarunek od pana Weasleya? A może… – zrobiłem pauzę – coś zupełnie innego? Może to list napisany niewidzialnym atramentem? Albo… instrukcje, jak dostać się do Hogsmeade, omijając dementorów?

Harry przestraszył się. Widziałem w jego oczach strach i mieszaninę wściekłości.

- Zaraz zobaczymy, zaraz zobaczymy… – mruknąłem cicho. Rozłożyłem papier na stole. – Wyjaw swój sekret! – rozkazałem uderzając różdżką w pergamin.

Nic.

- Pokaż się!

Nadal nic.

- Profesor Severus Snape, nauczyciel z tej szkoły, rozkazuje ci ujawnić informacje, które ukrywasz! – zawołałem.

Po kilku sekundach na pergaminie zaczęły pojawiać się litery. Zmarszczyłem czoło. Tu nie chodziło nawet o treść (choć ona sama była niezwykle irytująca), ale o przydomki tych, którzy to pisali. Lunatyk, Rogacz, Łapa, Glizdogon – takie znajome.

- „I jak Łapo? Glizdek czasem ma trafne pomysły – głośny śmiech – Lepiej, żeby Luniaczek się o tym nie dowiedział” – przypomniała mi się jedna z wypowiedzi Wielkiego Jamesa Pottera.

Potter, Black, Lupin i Pettigrew.

Harry musiał dostać ten zwitek od Syriusza… albo od pewnego „Luniaczka”…

- Lupin! – zawołałem w stronę ognia, rzucając garść proszku „fiu”. – Proszę cię na słówko.

- Wzywałeś mnie, Severusie? – zapytał łagodnie wilkołak wyłażąc z kominka.

- W rzeczy samej – warknąłem. – Właśnie poprosiłem Pottera, żeby opróżnił kieszenie. Oto, co miał przy sobie – wskazałem ręką na biurko.

Remus zrobił dziwną minę. Widocznie gorączkowo zastanawiał się co ten pergamin robi w moim gabinecie. Pokrzyżowałem szyki, wilkołaku?

- No i co? – zapytałem.

Lupin nadal sprawiał wrażenie człowieka w delikatnym stanie wstrząsu.

- No i co? – powtórzyłem ze złością. – Ten pergamin wyraźnie zionie czarną magią. A o ile się nie mylę, to zakres twoich kompetencji. Jak sądzisz, skąd Potter mógł wziąć coś takiego?

- Zionie czarną magią? – powtórzył łagodnym tonem wilkołak. – Naprawdę tak uważasz, Severusie? Bo mnie to wygląda na kawałek pergaminu, który obraża każdego, kto go próbuje odczytać. To dziecinne… ale przecież niegroźne… Myślę, że takie rzeczy sprzedają w sklepie z żartobliwymi magicznymi zabawkami…

- Czyżby? – odparłem pytaniem na pytanie.

Nie z robisz ze mnie idioty wilkołaku. Myślisz, że nie kojarzę faktów?

– Myślisz, że mógł kupić coś takiego w sklepie z zabawkami? A nie sądzisz, że raczej dostał to bezpośrednio od wytwórców? – zaakcentowałem mocniej ostatnie słowa.

- Masz na myśli pana Glizdogona i tych pozostałych? Harry, czy znasz któregoś z nich?

- Nie – zaprzeczył szybko Potter.

- No widzisz, Severusie? To mi wygląda na gadżet ze sklepu Zonka…

Nagle drzwi do mojego gabinetu otworzyły się z hukiem i wpadł ten rudy Weasley.

- Ja… dałem… to… Harremu – bełkotał. – Kupiłem… to… u Zonka… dawno… dawno…

- No proszę! – zawołał uradowany Lupin. – To by wszystko wyjaśniało! Zabiorę to ze sobą, Severusie, dobrze?

„Argh! Tym razem udało ci się wywinąć wilkołaku!” – pomyślałem złośliwie.

——————

Naddall i ja staliśmy przed dyrektorem. Teraz nadszedł ten moment: albo nas wyrzuci ze szkoły, albo nas wyrzuci ze szkoły i odda do Azkabanu. Żadna z tych opcji nie wydawała mi się zachęcająca.

Zerknąłem na Gabriele, która sprawiała wrażenie jeszcze bardziej wściekłej niż na początku rozmowy. Dumbledore też nie wyglądał na opanowanego. Nozdrza niebezpiecznie mu drgały, a okulary połówki były jakoś tak dziwnie przekrzywione.

- Gabriele – odezwał się dyrektor. – Severusie – dodał po chwili.

Mówił wyjątkowo ciężko. Jego zazwyczaj ciepły i miły głos teraz był wyjątkowo cichy, mocny i zimny.

– Slytherin stracił przez was właśnie pięćdziesiąt punktów.

Opadła mi szczęka. Stracił pięćdziesiąt punktów? Tylko tyle? I może jeszcze możemy się nadal uczyć? To chyba jakiś żart, albo przynajmniej kpina.

- Gabriele będziesz miała trzy razy w tygodniu szlaban…

- Nowość! – syknęła z nienawiścią Naddall. – Och jakbym do tej pory nigdy nie miała…

Umilkła pod ostrym spojrzeniem Morgany.

- Severusie, co do ciebie cofam twój tytuł prefekta Slytherinu.

- Przepraszam bardzo, a czy mogę się dowiedzieć za co? – zakpiła Naddall. – Cóżem ja biedna znowu uczyniła?

Roześmiała się piskliwie. Nie wiem, o czym rozmawiała z Dumbledorem, ale była na granicy wytrzymania nerwowego.

Przybrałem na twarz obojętną maskę. Phi, aby jedno pięćdziesiąt punktów…

- Wszystkie wasze wyjścia z Hogwartu będą surowo kontrolowane – tym razem Gabriele mało nie uderzyła dyrektora.

Zacisnęła konwulsyjnie ręce na różdżce i wycharczała:

- Nie masz żadnego prawa…

- I macie całkowity zakaz na wypady do Hogsmeade – zakończył już całkowicie spokojnym głosem.

Naddall zaklęła siarczyście.

- Cztery razy w tygodniu szlaban – wpadł jej w słowa Dumbledore.

- Co sobie żałujesz?! Od razu siedem razy w tygodniu! – zakpiła Gabriele

- Dobry pomysł – uśmiechnął się zimno. – Siedem razy w tygodniu szlaban.

Dziewczyna odwróciła się na pięcie i wyszła z gabinetu trzaskając drzwiami z takim impetem, że mało nie wyleciały z framugi. Przez chwilę patrzyłem na Morganę i dyrektora.

- Do widzenia – warknąłem wychodząc.