W Zakazanym Lesie

W oddali zawył wilk. A ja, mieszaniec i olbrzym chodziliśmy po Zakazanym Lesie szukając jednorożca. Idiotyzm. Pewnie już zdechł i leży gdzieś martwy.

- Dwa tygodnie temu, jak holibka Harry miał szlaban, też znaleźliśmy zabitego – szeptał olbrzym do White.

Wzruszyłem ramionami. Oni jednak nie zwrócili na mnie najmniejszej uwagi. Poczułem się ignorowany. „Co cię obchodzą mieszańce krwi?” – zganiłem się w myślach.

Wyszliśmy na polanę, jakieś robactwo pełzło po moim bucie. Oni poszaleli? Zaraz się zgubimy w lesie. Nie zgubiliśmy się. Zwierzę, nie zdechło, tylko stało spokojnie, a z szyi, maleńkim strumyczkiem sączyła się krew.

Mało kiedy widziałem jednorożca, ale zawsze był to widok wspaniały. White drżała z zimna. Idiotka przybiegła bez płaszcza. Zdjąłem moją kapotę i jakoś tak odruchowo podałem jej.

- Panu będzie zimno – mruknęła zaskoczona. Ja też byłem zaskoczony moim nagłym wybuchem dobroci.

- Nie, nie będzie – warknąłem. – Cała się trzęsiesz, nakładaj. Gadaniem się nie nagrzejesz.

Nałożyła. Hagrid oglądał jednorożca. Blanche podeszła do gajowego i razem o czymś rozmawiali. Zacząłem się rozglądać. Raczej nie chciałbym spędzać tutaj nocy. Nie tchórzę, po prostu to nie miejsce dla mnie. Szczególnie, że coś tutaj pogryzło jednorożca. To akurat nie jest sprawą prostą, mają one przecież niesamowitą moc magiczną.

Wydawało mi się, że coś obserwuje naszą trójkę. Najprawdopodobniej to samo „coś”, co zaatakowało jednorożca.

- Nie chcę przeszkadzać, ale może zabralibyśmy jednorożca, do twojej chatki Hagridzie? – głupszego pomysłu, nie mogłem wymyślić, ale…

- Psorze, on musi chcieć iść z nami – odpowiedział tonem znawcy.

- Pójdzie – mruknęła Blanche.

A ona skąd taka pewna?

- Pójdzie za mną – wyjaśniła.

Ruszyliśmy. Pierwszy Hagrid, za nim White z jednorożcem i na końcu ja. Czułem, że tamto „coś” nadal nas obserwuje. Nie odważy się jednak zaatakować dwóch dorosłych mężczyzn i dziecka. Dopiero, gdy wyszliśmy z lasu, poczułem jako taką ulgę. Hagrid i White weszli do chatki. Roześmiałem się cicho widząc, jak po dłuższym wahaniu wchodzi także jednorożec. Jak on się tam zmieści?! Mogłem im wyczarować dodatkowy pokój, ale niech się pomęczą. Po dwudziestu minutach Blanche wyszła z chatki.

- Czekał pan na mieszańca? – zdziwiła się. 

Wzruszyłem ramionami. Przecież nie będę się tłumaczyć przed gówniarą!

- Idziemy – warknąłem krótko.

Gdy przekraczaliśmy wejściowe drzwi zobaczyłem Quirella. Był bledszy niż zwykle. Na mój widok, podskoczył i szybkim krokiem odszedł

- Ciekawe, dlaczego pan profesor uciekł – powiedziała złośliwie White.

- Minus dwadzieścia punktów, za wałęsanie się po ciszy nocnej, po zamku. – złośliwie odpowiedziałem.

Nawet się nie odwróciła, wyprostowana jak struna poszła w stronę swojego dormitorium.