Posiekałem szybko korzonki i dodałem je do eliksiru.
Ostatni składnik.
Jeszcze tylko mieszać przez piętnaście minut i ostudzić. Powolnymi, okrężnymi ruchami zacząłem mieszać zawartość kociołka. Wywar bulgotał i powoli przybierał szmaragdową barwę.
Rozległo się pukanie do drzwi.
- Wejść! – warknąłem. Pewnie, któryś ze Ślizgonów znowu zrobił coś Filchowi. Ostatnio robili się bezczelni. Szczególnie Draco.
Drzwi się otworzyły i stanęła w nich Blanche.
- Przyniosłam od Ha… profesora Hagrida składniki, o które pan prosił – powiedziała, a po chwili (jak zwykle nie pytana) dodała – Jak dawno, nie byłam w tym gabinecie. Ostatnio daje mi pan szlabany w klasach…
Podeszła do półki z ingrediencjami do eliksirów.
- Marynowana ropucha, założę się, że to tamta. Siedem lat, prawda? – zapytała, bardziej siebie niż mnie. – O! Ale są i nowe, to jest Plujak Arabski? Strasznie rzadki…
- Spóźnisz się na wyjazd do Hogsmeade – warknąłem, ciągle mieszając w kociołku.
- Ja nie jadę. To moja kara, mam szlaban na Hogsmeade – powiedziała spokojnie.
Spojrzałem na nią zaskoczony. Chyba nie tylko ja rozdaję jej szlabany.
- Profesor McGonagall dała mi szlaban na dwa miesiące, za ubarwienie Irytka.
„Za to powinna dostać nagrodę, nie karę” – pomyślałem.
- Rzucał we mnie kredą, więc ja rzuciłam w niego zaklęciem. Zaczął się obracać w tą i z powrotem, stracił koordynację i uderzył w panią profesor.
Uśmiechnąłem się drwiąco. Czyli Blanche nie jest takim aniołkiem.
- Eliksir Wilczego Snu – wyszeptała patrząc w głąb kociołka.
Zamarłem. Do cholery jasnej! Nie myślałem, że ona jest tak zdolna i wie, co to za eliksir. Jakby czytając w moich myślach, dodała:
- Moja mama przyrządza taki eliksir dla swojej przyjaciółki – wyjaśniła, chwilę nad czymś myślała – Pan pewnie robi tak samo.
Ja?! Ja mam się niby interesować Lupinem? Ja mam się z nim przyjaźnić? Wolne żarty! Przełknąłem jednak gorzką pigułkę i wycedziłem:
- Tak, dla przyjaciela. Jakbyś mogła nie…
- Będę milczeć jak grób! – zarzekła się. – Veritaserum mnie nie wezmą!
Zdusiłem chichot i powiedziałem obojętnym tonem:
- A teraz won.
Jeszcze kilka chwil mieszałem eliksir wilkołaka, potem ostudziłem go i poniosłem do Remusa.
- Proszę wejść! – usłyszałem odpowiedź na pukanie.
Wszedłem.
W pokoju siedział Lupin z… Potterem? Chłopak spojrzał ze strachem na kufel, jaki niosłem dla nauczyciela obrony przeciw czarnym mocom. Z rozbawieniem zauważyłem, że Złotemu Dziecku nie podoba się dym unoszący z naczynia.
- Ach, to ty, Severusie. Dzięki. Mógłbyś go postawić na biurku?
Spełniłem prośbę i patrzyłem zdezorientowany to na Harrego to na Remusa.
- Właśnie oglądaliśmy z Harrym druzgotka.
- Fascynujące – wycedziłem sarkastycznie, nawet nie patrząc w tamtą stronę. – Powinieneś to od razu wypić – dodałem.
- Tak, tak wypiję.
- Zrobiłem cały kociołek – ciągnąłem. – Gdybyś potrzebował więcej…
- Chętnie wezmę trochę jutro. Dziękuje ci bardzo, Severusie.
- Nie ma za co – wycedziłem i wyszedłem wściekły na samego siebie.
Potter tak strasznie przypominał swojego ojca siedząc tam z Lupinem.
——————
- Ile zdałaś sumów? – zapytałem.
- Osiem – odpowiedziała moja dziewczyna – A ty?
- Wszystko. Co zawaliłaś?
- Wróżbiarstwo i Historię Magii – odparła.
Siedziałem w Wielkiej Sali jedząc tosta (i prowadząc swobodną konwersację z panną Black), gdy przyleciała sowia poczta.
Narcyza uśmiechnęła się promiennie do mnie i wskazała palcem na olbrzymią płomykówkę lecącą w moją stronę. Sowa zgrabnie podleciała, a potem jak arystokratka wyciągnęła nóżkę i cierpliwie czekała, aż zabiorę list (Narcyza wybuchła śmiechem widząc to). Spojrzałem na nią z udawanym oburzeniem.
- Panno Black! Gdzie pani dobre maniery?
- Zostały w dormitorium, panie Snape.
Spojrzałem na siedzących obok mnie Hienę, Rudolfa i w oddali Naddall. Ta ostatnia miała sińce pod oczami. Stłumiła potężne ziewnięcie i spojrzała na mnie ze złością.
Hiena jak zwykle głupio się uśmiechnęła i zaczęła szybciej jeść owsiankę. Rudolf natomiast mrugnął do mnie konspiracyjnie.
„Wyrwałeś najlepszą sztukę: mądra, piękna” – szepnął mi do ucha.
- Po lekcjach, pomożesz mi z Eliksirem Postarzającym? Cały czas popełniam gdzieś błąd…
Słowa dziewczyny dochodziły do mnie jak przez mgłę. Kolejny raz czytałem list. Nie mogłem zrozumieć tego, co było tam napisane.
Szanowny Panie Snape
Dzisiaj z rana odnaleziono zwłoki pana ojca Tobiasa Snape’a. Nad domem unosił się Mroczny Znak, przypuszczamy, że to robota Sam Pan Wie Kogo, lub jego sług Śmierciozerców.
Ministerstwo Magii wyśle do pana przedstawiciela, aby oficjalnie zidentyfikował pan zwłoki. Łącząc się w bólu.
Amadeusz Wotherson
(i dalej kim jest i takie bzdury)
- Dwa tygodnie. Tylko dwa tygodnie – dzwoniło mi w uszach.
To nie ja miałem dwa tygodnie, tylko ONA.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz