- Black, Syriusz!
Mój znajomy z pociągu ze strachem podszedł do stołka i nałożył Tiarę na głowę. Chwilę trwało i stary kapelusz wrzasnął:
- GRYFFINDOR!
Spojrzałem zdziwiony. Gryffindor? Przecież cała rodzina, tego kretyna należała do Slytherinu! Phi, Gryfoni nie bili nawet braw, patrzyli tylko w osłupieniu jak idzie w ich stronę.
- Evans, Lily!
- GRYFFINDOR!
Rudowłosa, drobna dziewczyna pobiegła zaaferowana w stronę domu Godryka. Kolejni pierwszoroczni byli przydzielani. Kolejka stopniowo malała. Czułem jakąś obręcz zaciskającą się w moim żołądku. A co jeśli tiara nie przydzieli mnie do Slytherinu? Zawiodę mamę.
- Naddall, Gabriele, Norma!
Wysoka, szczupła dziewczyna o bladej skórze i dziwnie pustych, czarnych oczach usiadła na stołku. Przyjrzałem się jej z uwagą, górowała nad nami. Dumna i niedostępna…
- SLYTHERIN! – wrzask Tiary był piskliwy i tak głośny, że część uczniów złapała się za uszy.
Dyrektor wstał i czujnie spojrzał dziewczynie w oczy. Wytrzymała jego spojrzenie i z krzywym uśmiechem, powiedziała:
- Chyba trzeba będzie reanimować ten kawałek szmaty.
A potem jakby nigdy nic, usiadła przy stole ślizgonów. Dyrektor, skinął ku czarownicy, która czytała naszą listę, aby kontynuowała.
Kolejni uczniowie siadali na stołek i kapelusz przydzielał ich do poszczególnych domów. Swoją drogą uznałem za zabawne, że wszystko zależy od starego kawałka materiału. Czekałem na drugiego z moich znajomych.
- Potter, James!
- GRYFFINDOR!
Czego się spodziewałem?
Moje nogi były jak z waty. Strasznie, bałem się tego przydziału. A jak trafię np. do Huflepuffu? Osobiście nie mam nic przeciw temu domowi, ale… zawiodę matkę.
- Snape, Severus!
Trząsłem się jak galareta, gdy nakładałem tiarę. Przeznaczenie zbliżało się wielkimi krokami…
- Ciekawe! Ciekawe, nawet bardzo ciekawe – zaskrzeczała w moim umyśle. – Duża moc, naprawdę duża moc i odwaga. Nie jestem pewna czego więcej. Potrzeba akceptacji i… afe… pociąg ku Czarnej Magii…
Bardzo dziwne uczucie, gdy coś ci się pałęta po mózgu, gada i ogółem zachowuje się tak, jakby ciebie tam nie było.
-…do jakiego domu by cię przydzielić? Może do Ravenclavu? Nie? Naprawdę, aż tak bardzo chcesz iść do Slytherinu? Ravenclav, to również bardzo dobry dom, a ty jesteś bardzo zdolny. Nie? No, cóż w takim razie niech będzie… SLYTHERIN!
Pijany ze szczęścia powlokłem się ku mojemu wymarzonemu domowi.
—————–
Tak, od tego momentu rozpoczął się mój raj i moje piekło zarazem. Moje siedem lat w Hogwarcie. Siedem lat poniżania przez wspaniałą czwórkę i siedem lat samotności.
A teraz mam ważyć eliksir dla Lupina. Dla bezwartościowego wilkołaka, dla kogoś bardziej pozbawionego człowieczeństwa ode mnie. I nie chodzi mi tu wcale o jego comiesięczne transformacje. On nie jest człowiekiem, bo gdyby był zareagowałby. A przynajmniej zwróciłby uwagę. Zawiadomił jakiegoś nauczyciela, a nie tylko przypatrywał się temu z rażącą obojętnością.
Black i Potter nie traktowali go poważnie. Pamiętam jak raz Black (po bardzo ciekawym zaklęciu. Był sam, a ja wypróbowałem pewną wyjątkowo paskudną klątwę), powiedział: „Nie bądź taki pewny siebie Smarkerusie, bo cię poszczuję Lupinem”. Ot i cała przyjaźń.
A teraz jak na złość siedziałem w gabinecie Dumbledore’a i czekałem na tego pożal się Boże Mistrza Obrony przed Czarną Magią. Miałem się z nim „pogodzić”, albo przynajmniej doprowadzić nasze stosunki do względnej „przyjaźni”. Nie czekałem długo i przyszli: dyrektor i Remus.
Lupin wyglądał gorzej niż zwykle. Wysoki i nienaturalnie chudy, brązowe włosy (uczesane dość dziwnie, albo raczej nieuczesane) opadały na czoło, ciężkimi kępkami. Piwne, łagodne oczy przyglądały mi się badawczo. Twarzy przybyło bruzd i zmarszczek. Ubranie, stare i pocerowane (ale czyste) wisiało na nim, jak na wyjątkowo nieudolnym manekinie. Zabawne, ale pomyślałem o matce Blanche, miałaby używanie, gdyby go zobaczyła.
- Zostawię was samych – powiedział dyrektor, z głupim uśmieszkiem, i skierował się ku wyjściu.
- Dawno się nie widzieliśmy – zaczął wilkołak.
- Właściwie wolałbym, Lupin, abyśmy się już w ogóle nie zobaczyli – zauważyłem cierpko, co sprawiło, że Remus uśmiechnął się niepewnie.
- Nic się nie zmieniłeś – wydusił.
- A ty przeciwnie – uciąłem. – Czy jest sens przeciągać tę niemiłą konwersację dalej? – zapytałem napastliwie. – Nie dawaj fałszywych przeprosin, nie wchodź mi w drogę, a ja w nagrodę będę przynosił ci ten cholerny eliksir. Z mojej strony mogę zapewnić cię, że nie dostaniesz trucizny.
- Severusie, mi naprawdę jest przykro…
- Oczywiście, rzuć się z płaczem przed dyrektora i skomlij o przebaczenie. Jego takie mowy ruszają, mnie nie – warknąłem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz