Jastrząb robi za sowę?

Eliksiry z czwartoklasistami.

Już od pierwszego roku doszedłem do wniosku, że to bardzo, bardzo słaby rocznik. Bez wyjątku, nawet z mojego domu.

Kiedy coś wybuchło z kociołka Nichtona nawet nie zareagowałem napadem złości. Spojrzałem tylko na osmolonego chłopaka i warknąłem:

- Hufflepuff właśnie stracił trzydzieści punktów. Napiszesz esej co najmniej na… stopę na temat: „Czytanie instrukcji, kluczem do sukcesu” – chłopak zrobił przerażoną minę.

Po lochu rozniósł się cuchnący zapach. Tocker zrobił się zielony na twarzy. Miałem tego dosyć.

- Właśnie wpadłem na genialny pomysł – zacząłem cicho. – Od następnej lekcji, będziecie pić efekty własnej pracy. Może to zobliguje was do CZYTANIA INSTRUKCJI…

Drzwi otworzyły się z hukiem. Wbiegł Percy Weasley.

- Panie profesorze, Draco Malfoy…- dyszał ciężko. – Draco Malfoy jest w skrzydle szpitalnym… Miał mały wypadek… na lekcji Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami…. Dyrektor prosi pana… aby w miarę możliwości… zjawił się jak najszybciej… – wydusił w końcu.

- Koniec lekcji – warknąłem w stronę czwartoklasistów i udałem się do Skrzydła Szpitalnego.

Co się stało temu idiocie? Miałem nadzieję, że nic poważnego. I to pierwszego dnia… Gratulacje Draco.

Przed samymi drzwiami do Skrzydła Szpitalnego spotkałem Dumbledore’a. Wyglądał na zaniepokojonego.

- Severusie, to naprawdę nie była wina Hagrida – powiedział cicho i opowiedział mi o całym wydarzeniu.

Spojrzałem na niego zaskoczony. Dlaczego Hagrida? Na tyle dobrze znam swego wychowanka, iż wiem, że sam narobi sobie kłopotów. Pokręciłem głową i wszedłem do środka.

Na szpitalnym łóżku głośno zawodząc, leżał Malfoy. Gdy mnie zobaczył, tylko wzmógł swój szloch.

- Moja ręka! Ten potwór mało nie zjadł mi ręki! – wrzeszczał.

Spojrzałem na bardzo bladego Hagrida, który tylko kręcił głową i na Pomfrey, wyraźnie zdenerwowaną zachowaniem chłopaka.

- Uspokój się, Draco – powiedziałem spokojnie.

Malfoy spojrzał na mnie ze strachem.

- Co teraz będzie z moją ręką? – zapytał.

- Nic. Za parę tygodni nie będzie nawet śladu – mruknąłem, a po chwili dodałem – No, chyba, że utopisz swoimi łzami cały Hogwart.

- Ja nie płaczę! – od razu podniósł się z łóżka. Zrobił obrażoną minę. – Panie profesorze, sam pan rozumie, że nie dam rady pisać w najbliższym czasie…

- Rozumiem – uciąłem.

- Severusie, zabierz Hagrida z sali – usłyszałem jeszcze zrzędzenie Pomfrey.

Olbrzym spojrzał na mnie rozpaczliwie.

- Profesorze, cholibka… – zaczął niespokojnie, ale pokręciłem głową.

- Hagridzie, ja wcale nie mam do ciebie pretensji – zacząłem, gdy już byliśmy na tyle daleko, aby nikt nas nie podsłuchał. – Doskonale wiem, jak zachowuje się czasami Draco, ale… Kto ci do cholery kazał na pierwszą lekcję prowadzić im hipogryfy?

- Chciałem, aby tą lekcję zapamiętali do końca życia… – wyjąkał.

Uśmiechnąłem się ironicznie.

- Zapamiętali – wydusiłem.

——————

Blanche zażarcie czyściła kociołki. Przez chwilę przypatrywałem się jak wydrapywała jakieś resztki z kociołka Longbottoma.

- Skrzydła nietoperza – westchnęła w końcu i spojrzała na mnie błagalnie. – Proszę pana, obydwoje wiemy, że skrzydeł nietoperza nie dam razy wyczyścić niczym, za wyjątkiem różdżki, więc…

- …będziesz pierwszą osobą, która jednak to zrobi – dokończyłem złośliwie, wracając do sprawdzania wypracowań siódmej klasy.

Eden roześmiała się głośno. Nawet nie bez patrzenia na nią wiedziałem, że machnęła ręką i zabrała się dalej do pracy.

- Jakie przedmioty wybrałaś na rozszerzenie? – zapytałem spokojnie, po kolejnych dwudziestu minutach pracy.

- Runy, Opiekę Nad Magicznymi Stworzeniami i Numerologię – mruknęła.

- Dosyć trudne – zauważyłem. – I jak pierwsze wrażenia?

- Dobre. Oprócz… tego jastrzębia – odpowiedziała.

- Jastrzębia? – zdziwiłem się i spojrzałem na nią.

Blanche wpatrywała się w okno, podążyłem za jej wzrokiem a tam siedział „Łachudra”. Do nóżki miał przywiązany list.

- Jastrząb robi za sowę? – zdziwiła się Eden.

- A jeżeli nawet – warknąłem w odpowiedzi.