Walentynki i list od Narcyzy

14 lutego błazen przeszedł samego siebie. Nigdy nie myślałem, że można mieć o kimś gorsze zdanie (niż ja o szmatławcu), całe szczęście, że wyprowadził mnie z tego błędu.

Wielka Sala udekorowana wielkimi bladoróżowymi kwiatami, a z sufitu spadał deszcz konfetti w kształcie serduszek. Obrzydliwe. Obrzydliwy był też pseudo-bohater, dziś w szacie bladoróżowej z przylepionym do twarzy uśmiechem.

- Witajcie w Walentynki! – zakrzyknął. – I niech będzie mi wolno podziękować tym czterdziestu sześciu osobom, które przysłały mi kartki! Tak, pozwoliłem sobie na zaaranżowanie tej małej niespodzianki… ale nie koniec na tym!

„Już się boje” – pomyślałem złośliwie.

Klasnął w dłonie i do sali wszedł mały tłumek podstarzałych krasnali z niezbyt miłymi minami. Każdy „amor” (sądzę, że taki efekt chciał wywołać błazen) trzymał w ręku harfę i miał doczepione do pleców „skrzydełka” (?!).

„Gilderoy, ty nawet nie jesteś żałosny – zakrztusiłem się ze złości. – Ty po prostu jesteś chory!”

- Moje słodkie kupidyny, niebiańscy posłańcy! (Wybitnie wątpiłem w niebiańskość tych krasnali). Dzisiaj będą krążyć po szkole (nie bójmy się użyć tego słowa: „niebiańscy posłańcy” będą GRASOWAĆ po szkole), rozdając walentynkowe kartki! I na tym nie koniec zabawy (Jest ciąg dalszy?!)! Jestem pewny, że moi szanowni koledzy chętnie się do niej przyłączą (mów za siebie)! Dalej, młodzieży, nie wahaj się poprosić profesora Snape’a, by puścił w obieg Eliksir Miłości („Ja ci puszczę Eliksir Miłości” – pomyślałem ironicznie)! A jeśli już jesteśmy przy tym temacie, to zapewniam was, że profesor Flitwick wie więcej o zaklęciach wprawiających w upojny trans niż jakikolwiek inny czarodziej! Nuże, stary szelmo, pokaż im, co potrafisz!

I tak dzięki pomysłowości jednego idioty, po szkole pałętał się tuzin poprzebieranych, żałosnych, gburowatych krasnali. Co jakiś czas, któryś z nich napadał na jakiegoś ucznia (czasem, nawet na nauczyciela, czyt. Błazna) i rozdzierającym głosem wywrzaskiwał mu życzenia, czasem dudnił grubymi paluchami w harfę. Walentynki wypadły rzeczywiście „wspaniale”, szczególnie gdy zobaczyłem, znokautowanego Pottera, Malfoy’a, Wood’a i jeszcze paru uczniów… Ach, ta miłość! Kiedy „kupidynki” atakowały uczniów, nawet nie reagowałem – przecież nie można przeszkadzać uczuciom…

——————

Severusie,

Dawno, nie dawałam znaku życia, co? Tylko, że Ty też nie wysiliłeś się, aby napisać choć parę słów. A, fe! Chyba o mnie nie zapomniałeś, co? I nie odpisuj kolejnego listu z nagłówkiem: „Więcej do Ciebie nie napiszę” – i tak złamiesz swoje słowo. Po co ja to piszę? Bo wariuję, wariuję w domu, wariuję jedząc z Lucjuszem obiad, jedząc kolację, śpiąc w jednym łóżku, rozmawiając (choć tylko on mówi)…

ON, JEGO idealny świat. To takie żenujące! Mam dosyć. Mam cholernie dosyć, tego… tego udawania, że nic się nie dzieje, że wszystko jest w porządku, że nie ma sprawy… Już ktoś zginął? Nie, na pewno nie, napisaliby o tym… Tego nie dałoby się ukryć… Draco – uważaj na mojego syna. Jedyna nadzieja, w świecie pełnym zła… Co ja piszę? Dlaczego, znowu nie mogę jeść, spać… Cały dzień uśmiecham się sztucznie do każdego „przyjaciela” mojego męża. Jak ja go nienawidzę! Jak ja nienawidzę tych jego min… tych jego ukartowanych przypadków… Powoli zaczyna sądzić, że szaleję. Ja zaczynam szaleć!

Severusie, przyjedź! Porozmawiajmy, uspokój mnie! Ty potrafisz, wpłyń na niego! Co ja piszę? Bzdury, nie śmiej się ze mnie przyjacielu, nie denerwuj, po prostu odpisz… odpisz, że u Ciebie wszystko w porządku… że mój syn – doskonale sobie radzi, że dałeś szlaban, że cieszysz się z życia… że nie rozpamiętujesz… że nie żałujesz… że pamiętasz o mnie… że tęsknisz… Chroń moje dziecko, Severusie. Chroń mnie…

Oddana Ci przyjaciółka

Narcyza Malfoy

Zgiąłem papier. Narcyza. Od dawna z rosnącym niepokojem obserwowałem jak jej kondycja psychiczna słabnie. Nigdy nie była silna. Za słaba, aby przeciwstawić się rodzicom, później nie dała rady przeciwstawić się mężowi. Lucjusz – on nie rozmawia, żyje w swoim idealnym świecie, sam siebie oszukuje, nie widzi problemów. A rodzina cierpi. Krzywy owoc ich związku: Draco. Chłopak postawiony między dwiema sprzecznymi siłami: ojcem – dyktatorem i matką – słabeuszem. Dziecko wychowane przez dwie skrajności, nie może być do bólu złe, ani dobre – trwa gdzieś w zawieszeniu, pomiędzy niebem a ziemią. Odegnałem myśli o rodzinie Malfoy’ów.

Fakt, list był dowodem, że Narcyza powoli wariuje, ale… Skąd ona wiedziała o napaściach? Mógł jej napisać syn, ale… „Już ktoś zginął? Nie, na pewno nie, napisaliby o tym… Tego nie dałoby się ukryć”. Powoli zaczynałem mieć wrażenie, że Lucjusz doskonale wie o dziedzicu, że ma z nim coś wspólnego. To bezsensu. Po co miałby się mieszać? Zawsze miał jakieś zatarczki z dyrektorem, ale… Przypominała mi się letnia rozmowa i słowa: „Tylko, że nie wiadomo ile czasu będzie jeszcze DYREKTOREM.” 

Jaki ja jestem tępy!

Uderzyłem się ręką w czoło. Jak najłatwiej pozbyć się człowieka? Pokazać jego niekompetencje! A jak można pokazać jego niekompetencje? Wykazać błędy w działaniu. Phi, to takie proste! Lucjusz nie dość, że pozbędzie się dyrektora, to dziedzic oczyści szkołę ze szlam: „Swoją drogą powinien, być wprowadzony jakiś zakaz. Szlama to szlama, gorsza krew.” Tylko jak wprowadził dziedzica? Przecież on sam nie grasuje po szkole. I kto jest dziedzicem?

Komnata Tajemnic była odkryta pięćdziesiąt lat temu. Wtedy uznano za „dziedzica” Hagrida (bzdura, przecież on prawie nie jest czarodziejem). Wtedy musiał być prawdziwy dziedzic. Paradoksalnie schwytał go Riddle (wiem, bo po napaści na Blanche spytałem o to dyrektora). Prawdziwym spadkobiercą Slytherina jest Czarny Pan (akurat tym się chwalił) – czułem przez skórę, że musi mieć z tym coś wspólnego, ale… jak? Przecież go już nie ma.

„Nie ma? A rok temu, to co zniszczył Potter?” – pisnął głosik.

Ze złością wstałem z fotela. Brakowało mi jakiegoś elementu, czegoś bardzo ważnego. Przecież nie powiem dyrektorowi o samych moich domysłach, wyśmieje mnie!