Żałosna Narcyza

Severusie!

Pomocy! Pomocy, bo oszaleję… Oni nic nie rozumieją. Głupi Dumbledore… Przepraszam, to ja jestem głupia… Przyjedź!

Przyjedź! Zrób to dla mnie, pokaż, że Ci zależy… Nie, nie pokazuj… Uciekaj! Zostań! Przyjedź, nie! Nie przyjeżdżaj… Potrzebuję Cię… Co ja piszę?

Co ja piszę?! Tego listu nie przeczyta Lucjusz. Tak jak zrobił to z tamtym. On kłamie. Nie, to ja kłamię… Chciałam Ci tylko napisać, że nic mi nie jest. Leżę w Św. Mungu, nie przez mojego męża. Uwierzysz? Ja sama nie wierzę…

Ale wszystko jest w porządku. Nie, nic nie jest w porządku! Co ja wypisuję! Co ja wypisuję! Podrzyj ten list, wyrzuć go, spal, potnij, zgnieć – to zwykły śmieć, pusty absurd!

Tęsknię… tylko już sama nie wiem za kim.

Przyjedź!

Ochrzań mnie, jak to ty miałeś w zwyczaju, każ mi być silną…

Narcyza 

PS: A może ty nie wiesz, że leżę w Szpitalu i wcale nie zamierzasz przyjeżdżać? To nie może być prawda… zbyt bolesne…

To było bezsensu, kompletnie bezsensu. Po co ona to pisze? Zawsze była słaba. Różna od całej rodziny Blacków razem wziętych. Zawsze sama, zawsze nieszczęśliwa. Zawsze INNA.

Taki z niej ptaszek mieszkający w złotej klatce. Delikatny, kruchy, słaby ale piękny… Zabawne, że akurat przede mną się otworzyła. Nie miała przed kim. Wybrała chudego chłopaka z przetłuszczonymi włosami. I według jej słów: „zakochała się”.

Kiedyś mi to pochlebiało. Sprawiało prawdziwą radość. Oto ja (a dobrze wiem jak wyglądam) i ona.

Black mnie nienawidził, a ona wybrała akurat mnie, aby ze mną chodzić. Czy to normalne? Nie, ale w jej życiu nic nie było normalne. Ja też.

- Napisałaś to tylko po to, abym przyjechał – warknąłem, w odpowiedzi Merlin prychnął i uciekł pod zlew. Było to o tyle dziwne, że przez swoją wielkość wystawał mu ogon.

—————

Narcyza nie wyglądała źle, w zasadzie oprócz wyjątkowej bladości nic nie wskazywało na to, że coś się jej stało. Spojrzała na mnie półprzytomnym wzrokiem. Maleńkie wargi wykrzywił wywyższający się uśmiech.

- Wiedziałam, że przyjdziesz – szepnęła.

- Co się stało? – mruknąłem łagodnie i co mnie zdziwiło poczułem irytację.

- On uciekł… – niebieskie oczy napełniły się łzami.

- Cholera, Narcyza! – warknąłem ze złością. – Nie zaczynaj płakać.

- On zabił tylu ludzi… a teraz uciekł od tych stworzeń… one wessały jego dusze, prawda?

Wygiąłem wargi w złośliwym uśmiechu. Ona zachowuje się jak dziecko. Obrażone na cały świat. Pierwszy raz zdałem sobie sprawę, że mnie denerwuje.

- WSZYSCY śmierciozercy, zabijają – odpowiedziałem złośliwie.

- Ale on był… moją rodziną… a jak mi coś zrobi?

Jak ona okropnie się zachowywała. Jak nierozgarnięta…

- Ty… ty zachowujesz się inaczej w stosunku do mnie niż zazwyczaj – z rozżalania się nad sobą przeszła do ataku. – Dlaczego? Dlaczego mi to robisz?

- Niczego ci nie robię!

- Ty się zmieniłeś – wyszeptała ze złością.

- Ludzie się zmieniają, tylko ty nie potrafisz – powiedziałem o kilka słów za dużo.

- Tylko ja mam zmarnowane życie! Tylko ja muszę dusić się w świecie, który do mnie nie pasuje! Tylko ja muszę udawać WIELKĄ, DUMNĄ PANIĄ MALFOY! – wysyczała gniewnie.

- Zmarnowane życie? – zapytałem z niedowierzaniem. Przed oczami stanęły mi wszystkie sceny, jakie robiła dla swojego męża, wszystkie łzy, jej ciągłe niezadowolenie, ciągłe rozgoryczenie i… i poczułem obrzydzenie. – Ty sama marnujesz sobie życie. Ciągle wynajdujesz powody do bycia nieszczęśliwą. Lucjusz ma wiele wad, wszystkim dookoła próbuje pokazać, że żyje w idealnym świecie, okłamuje sam siebie, snuje intrygi, ale…- JA TO POWIEDZIAŁEM – ale kocha cię. Tylko ty niczego nie umiesz docenić! – ironizowałem jej w twarz. – Tobie zawsze jest mało.

Odwróciłem się na pięcie i wyszedłem. Jak na złość Lucjusz podsłuchiwał. Odskoczył jak oparzony i spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

- To było żałosne, Malfoy – warknąłem i poszedłem dalej. W odpowiedzi usłyszałem coś jakby niewyraźne: „Dziękuję”.