Siedzenie w domu i komentowanie książek pseudo – pisarzy nie jest niczym odkrywczym. Poza tym cały czas zżerało mnie wewnętrzne pragnienie złapania Blacka. Marzyłem, aby być tym, który dorwie tego dupka. Zabiłbym go, albo nie… oddałbym dementorom, niech go ucałują… Za wszystko co mi zrobił i za... Lily.
Minąłem bramy Hogwartu. Rano dyrektor wysłał mi sowę, abym zjawił się u niego jak najszybciej. Ciekawe, o co chodzi? Chociaż znając pomysły Dumbledore’a, może wcale nie powinienem być ciekawy? Na pewno mi się nie spodoba.
- Piwo kremowe – warknąłem. Chimera otworzyła mi przejście do gabinetu dyrektora. Po co on wymyśla tak durne hasła?
- Severus! – szeroki uśmiech na twarzy dyrektora potwierdził moje obawy. Na pewno nie spodoba mi się to, co chce powiedzieć.
- Wzywał, mnie pan? – zapytałem uprzejmie.
- Tak, znalazłem właśnie nowego nauczyciela obrony przed czarną magią – oznajmił radośnie.
- Wspaniała nowina – ironizowałem chłodno. – Musiał mnie pan wezwać, aby mi to oznajmić? – uśmiechnąłem się podle i dodałem – Niech pan wybaczy, że śmiem zapytać, ale jaką ofiarę losu zatrudnił pan w tym roku?
Zdezorientowany spojrzałem na Albusa Dumbledore’a, który roześmiał się na cały głos.
- Tą „ofiarę losu” dobrze pamiętasz z czasów szkolnych – spojrzałem na niego niepewnie. – Remus Lupin…
- C –co?! – krzyknąłem. Poczerwieniałem na twarzy, jak on śmiał… zatrudnić tego podłego, zepsutego, wilkołaka?!
- Severusie, nie widzę przeszkód, aby… – zaczął, ale przerwałem mu gniewnie.
- A ja widzę za dużo – tym razem mówiłem cicho i spokojnie.
- Wymień je – poprosił łagodnie dyrektor. – Obronię go z twoich argumentów.
- Lupin przyjaźni się z Blackiem, a zdajesz sobie sprawę, że ten… morderca uciekł z Azkabanu.
- Remus przyjaźnił się z Syriuszem – zaprzeczył Dumbledore.
- Jaką masz pewność dyrektorze, że nie zrobi tego znowu? Stara przyjaźń nie rdzewieje – roześmiałem się gorzko.
- Wierzę mu – durna odpowiedź.
- Dyrektorze – powiedziałem łagodnie. – Pan wierzy każdemu, ale ma pan do poświęcenia życie nie tylko swoje, ale również wszystkich uczniów i… Harrego Pottera. – Jakbym się martwił, czy tego gówniarza szlak nie trafi!
- Myślę, że właśnie dlatego Remus będzie odpowiednią osobą. Pomoże Harremu poznać rodziców, opowie mu o nich co nieco….
- Jasne, a potem – zrobiłem złośliwą minę – zaprowadzi go do jego ojca chrzestnego Syriusza Blacka. A ten wariat i morderca „pomoże” spotkać się chłopakowi z rodzicami wcześniej niż zamierzał pan.
- Jesteś uparty, Severusie – zauważył cicho Albus Dumbledore i uśmiechnął się smutno. – Ty po prostu wmówiłeś sobie nienawiść do tego biednego człowieka, któremu ja osobiście ufam.
- Dyrektorze, ufa pan WILKOŁAKOWI? – zapytałem z niedowierzaniem. – A co będzie, gdy podczas przemiany kogoś pogryzie? Jakiegoś biednego, „niewinnego” Pottera pałętającego się nocą po zamku?
- Właśnie dlatego cię wezwałem. Jesteś najlepszym mistrzem eliksirów w tym stuleciu znasz się na nowościach w swojej dziedzinie – chyba wiedziałem do czego zmierza. – Mógłbyś warzyć dla Remusa eliksir Wilczego Spokoju.
Niezły dowcip. Spojrzałem na Dumbledore’a z dzikim błyskiem w oku. Przez parę sekund czekałem, aż powie, ze to żart.
- Pan, mówi poważnie? – zapytałem cicho.
- Jak najbardziej poważnie, Severusie – odparł równie cicho jak ja dyrektor.
—————
W ekspresie Hogwart – Londyn było strasznie tłoczno. Raz, co raz otwierałem drzwi do kolejnych przedziałów szukając wolnego miejsca. Zajrzałem do przedziału, w którym siedziało samotnie dwóch chłopaków, chyba jedenastoletnich jak ja.
- Mogę? Wszędzie straszny tłok – zapytałem przyjaźnie.
- Spójrz James jak to coś wygląda! – zawołał chłopak z ciemnymi włosami. Drugi z okrągłymi okularami na nosie i strasznie potarganymi czarnymi włosami, odparł:
- Etam, pewnie szampon mu się skończył – znów spojrzał w szybę i zaczął energicznie machać do szczupłej brązowowłosej czarownicy. – Będę pisał, mamo!
- Ale on się pyta, czy może z nami siedzieć.
- Syriuszu, powiedz mu, żeby wyszedł. Nie mam czasu, na gadanie z ofiarami losu. – Potem zwrócił się do matki i wysokiego mężczyzny (najpewniej ojca) – Tato i pamiętaj kup mi nową miotłę! Pogadaj z dyrkiem, na pewno pozwoli mi grać już w pierwszej klasie!
- Słyszałeś, brudasie? – zwrócił się do mnie Syriusz, w rękach obracał różdżkę. Nie spodobało mi się to, ale co mógł mi zrobić? – Wynocha stąd.
- Sam jesteś brudas – warknąłem zaczepnie i wyszedłem z przedziału.
Oto moje pierwsze wspomnienie z Syriuszem Blackiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz