Samochodem do Hogwartu

- Severusie, mógłbyś poczekać na Harry’ego Pottera, na zewnątrz? – zapytał Dumbledore.

- A co z nim?

- Przeczytaj – uśmiechnął się dyrektor i podał mi „Proroka Wieczornego”.

Z pierwszej strony migało mi olbrzymie zdjęcie starego samochodu, który… leciał.

Co za kretyn! Głupi, gówniarzowaty kretyn! Wyszedłem z Wielkiej Sali, dygocąc z furii. Całe ministerstwo pragnie zachować w tajemnicy, istnienie świata czarodziei, a słynny Harry Potter, ma to głęboko gdzieś. Co go interesuje ministerstwo? Trzeba się pokazać! Przecież samo „słynny”, to stanowczo za mało! Zwykłe środki transportu, są dla tych bez wątpienia „normalnych”, ale nie dla niego!

Zobaczyłem dwie skradające się postacie. Czarny, rozczochrany łeb i rudy. Potter i Weasley! Co za radość, że zaszczycili nas swoją osobą. Skoro, to mnie przypadł w udziale komitet powitalny dla tej dwójki, to tak im go urządzę, że do końca życia mnie zapamiętają. Cicho, podszedłem do nich.

- …spadniesz. Przy stole nauczycielskim jest puste miejsce. Gdzie jest Snape? – zapytał Harry.

- Może jest chory! – szepnął z nadzieją Weasley.

- Może sam odszedł, bo znowu nie dali mu obrony przed czarną magią! – mruknął Potter.

- Albo może go wylali! Przecież i tak nikt go nie znosi, więc…

- A może – warknąłem lodowato – czeka, żeby usłyszeć, dlaczego wy dwaj nie przyjechaliście pociągiem razem z innymi?

Odwrócili się natychmiast. Wyraz przerażenia na ich twarzach, wprawił mnie w dobry humor.

- Za mną – warknąłem. Powlekli się w milczeniu, do mojego gabinetu. – Do środka!

Przerażeni, zmarznięci i… brudni – bohaterowie – patrzyli na mnie ze strachem.

- A więc... – zacząłem łagodnie. Zrobiło mi się żal tych dwóch ofiar losu. – Słynny Harry Potter i jego wierny towarzysz Weasley gardzą czymś tak przyziemnym jak pociąg, co? Chcieliście pojawić się tutaj z wielkim hukiem, tak?

- Nie, panie profesorze, tylko ta barierka na King’s Cross…

- Milczeć! – uciszyłem ich jednym zdaniem. – Co zrobiliście z samochodem?

Potrząsnąłem im przed oczami „Prorokiem Wieczornym”. Pozielenieli na twarzach.

- Widziano was – syknąłem. – Dwóch mugoli w Londynie utrzymuje, że widziało stary samochód przelatujący nad wieżą Poczty głównej… w południe, Norfolku, pani Hetty Bazyliss, wieszając bieliznę… pan Angus Fleet z Peebles zgłosił policji… razem sześciu, czy siedmiu Mugoli. O ile dobrze pamiętam, twój ojciec pracuje w Urzędzie Niewłaściwego Użycia Produktów Mugoli, tak? – uśmiechnąłem się jadowicie. – No, no, no… jego własny syn… pan Filch doniósł mi, że bardzo cenna Wierzba Bijąca została poważnie uszkodzona – dodałem.

- To drzewo bardziej uszkodziło nas… – wymamrotał rudzielec.

- Milczeć! – warknąłem. – Niestety, nie jesteście w moim domu i nie do mnie należy decyzja o wyrzuceniu was ze szkoły. Teraz pójdę i sprowadzę kogoś, kto ma taką władzę. A wy tutaj poczekacie.

Wyszedłem. Czułem jakby całe powietrze uszło ze mnie. Nigdy nie byłem dobrym aktorem, ale ten wątek o wyrzuceniu gówniarstwa ze szkoły, nawet mnie rzucił na kolana. Przecież to chyba oczywiste, że pupil dyrektora nie przegra! Tylko, że dla ich min, byłem w stanie grać tę szopke nadal. Potter zielony na twarzy ze strachu na myśl o powrocie do mugolskiej rodziny… Weasley przerażony perspektywą wywalenia ze szkoły…

- Dyrektorze, są w moim gabinecie – szepnąłem. Dumbledore spojrzał na mnie uważnie, kiwnął na McMagonagall i razem wróciliśmy do mojego gabinetu. Przed drzwiami zatrzymał, mnie i odciągnął na słówko.

- Wiem, że potępiasz czyn Harrego i Rona, ale… Oni są tylko dziećmi.

- Potępiam tylko, że nie rozwalili tej wierzby na kawałki. Mam z nią złe wspomnienia – mruknąłem poważnie.

- Ty się śmiejesz? – zdziwił się.

- Nie, raczej się duszę – wychrypiałem. – Mam pomysł, oczywiście jeśli się dyrektor zgodzi…

Zacząłem mu wszystko opowiadać. Zemsta jest słodka… Po minucie, na wargach Albusa zakwitł dziwny półuśmieszek.

- Zgoda – powiedział.

Wszedłem do własnego gabinetu, z miną wściekłego smoka. Usiadłem na fotelu i obserwowałem jak Minerwa obsztorcowuje Pottera i Weasleya. Po paru chwilach rozległo się pukanie. No i teraz: ZEMSTA! Jak na skowronkach otworzyłem drzwi. Wszedł Dumbledore, puścił do mnie oko.

- Proszę mi wyjaśnić, dlaczego to zrobiliście – mówił cicho, spokojnie, smutnym grobowym tonem. Harry zaczął opowiadać, ale mina dyrektora zgodnie z planem nie łagodniała. – Ach, te skrzaty domowe – zakończył cicho.

- Ale to prawda! – uparł się Potter. – Ja nie kłamię.

- Harry, czy widziałeś jakiegoś bandytę, który mówiłby inaczej niż ty?

Chłopak pozieleniał jeszcze bardziej (o ile to w ogóle możliwe), a Weasley był bardziej pomarańczowy od swoich włosów.

- Pójdziemy zabrać swoje rzeczy – szepnął Ron.

- O czym ty mówisz, Weasley? – warknęła Minerwa.

- No przecież wylatujemy ze szkoły, prawda?

- Nie dzisiaj, panie Weasley – powiedział dyrektor. – Musi jednak do was obu dotrzeć, że to, co zrobiliście, jest bardzo poważnym wykroczeniem. Jeszcze dziś napiszę do waszych rodzin. Musze was jeszcze ostrzec, ze jeśli coś takiego się powtórzy, nie będę miał wyboru. Wyrzucę was ze szkoły.

Krztusiłem się ze śmiechu. Dawno nie miałem takiej rozrywki. No, ale rolę trzeba grać dalej…

- Profesorze Dumbledore, ci chłopcy pogwałcili dekret o ograniczeniu używania czarów przez małoletnich czarodziejów, spowodowali uszkodzenie bardzo starego i cennego drzewa… – nie wytrzymywałem z ukrywaniem śmiechu. Potter: strach – nadzieja – lęk – nadzieja – niedowierzanie. No, ale zły Snape, musi grać swoją rolę do końca. – Z całą pewnością tego typu zachowanie…

Auć! Chyba pękły mi dwa żebra. Wyjdźmy stąd, ja chce się śmiać! Nawet nie słuchałem co dyrektor do mnie mówi, pozwoliłem się wyprowadzić z gabinetu. Gdy tylko drzwi zamknęły się z trzaskiem, nie wytrzymałem i parsknąłem śmiechem. Oparłem się o ścianę lochu i bezgłośnie się chichotałem. Dumbledore, przypatrywał mi się uważnie.

- Nie wiedziałem, że strach innych ludzi cię bawi, Severusie – zauważył pogodnie.