Czy dementorzy są potrzebni?

Dumbledore spojrzał na mnie ze zdziwieniem. Rada już się skończyła, a ja nadal siedziałem na swoim miejscu. Byłem zmęczony, niewyspany i wściekły, stanowczo za dużo epitetów jak dla jednego człowieka. W dodatku musiałem siedzieć koło wilkołaka.

- Jesteś na coś zły? – zapytał spokojnie.

- Jestem wściekły – warknąłem. – Zresztą nie mnie jednemu nie uśmiechają się NOWI STRAŻNICY – skłamałem gładko.

- Severusie, dobrze wiesz, że ja tylko wykonuję polecenie Ministra Magii – westchnął i podrapał się po nosie.

Odwróciłem wzrok. Na oknie siedział jastrząb. Swoje mądre oczy skierował na mnie. Zdumiewające, nigdy nie podejrzewałem, że jastrzębie mają czarne oczy. Nie zakładałem też, że siadają na parapecie i czekają, aż ktoś im otworzy. Nie, to bzdura! Jastrzębie NIE czekają na oknie, aż im ktoś otworzy.

Wstałem i, aby potwierdzić swoje logiczne rozumowanie, otworzyłem okno. Ptak usiadł mi na ramieniu.

- O, masz nowe zwierzątko! – zawołał entuzjastycznie dyrektor. – Kto by pomyślał. Jeszcze dwa lata temu nie cierpiałeś zwierząt, a teraz masz już dwa.

Miałem na języku jakąś ostrą ripostę, ale w porę się powstrzymałem. Cholerny ptak wbił pazury w moje ramie tak mocno, że aż bolało. Poza tym ja nadal NIE CIERPIĘ zwierząt.

- Wynoś się łachudro! – warknąłem.

Orzeł spojrzał na mnie z wyrzutem, ale odleciał.

- Łachudro? – zdumiał się Dumbledore. – Ciekawe imię dla ptaka.

Nie odpowiedziałem niczego, bo nagle drzwi do pokoju nauczycielskiego otwarły się i wbiegła pielęgniarka. Ta szkoła to istny dom wariatów.

- Panie dyrektorze! – wrzasnęła – Niech pan coś poradzi, ta dziewczyna z trzeciego roku, poszła do… do… do tych stworzeń!

- Gdzie?

- Przy bramie, tam ją ostatnio widziałam – westchnęła. – Same kłopoty… – zaczęła, ale ja nie dosłyszałem o co jej chodzi, bo popędziłem za Dumbledorem.

Blanche stała jakieś półtora metra od dementora. Była blada, usta zacisnęła w cienką linię, ale można było poznać, że kontroluje sytuację. Nie namyślając się podszedłem do niej. Poczułem przeraźliwe zimno.

- Zabiłeś ich! To twoja wina, morderca! – wrzeszczał wysoki męski głos. – Tormento!

- Życzę ci śmierci… życzę ci śmierci… ŻYCZĘ CI ŚMIERCI! – piskliwy, samotny, zrozpaczony, kobiecy alt

Puste zielone oczy. Rozbite okulary.

- Dopiero teraz stałeś się nikim…

Trumna opada coraz niżej... martwe ciała kobiety i mężczyzny… Piskliwy śmiech, puste zielone oczy. Trumna opada coraz niżej... rozbite okulary.

Co ja zrobiłem! CO JA ZROBIŁEM!!!

- Oni nie żyją…

Samotne łzy…przerażona twarz kobiety. Trumna opada coraz niżej i ten rozdzierający dziecięcy płacz.

- Panie profesorze! – poczułem ciepły dotyk na ramieniu.

Ocknąłem się. Blanche wpatrywała się we mnie ze strachem.

- Co się stało? – zapytałem.

- Podbiegł pan do mnie i wtedy pana… pana wmurowało. Zrobił się pan blady i tylko stał pan, i wpatrywał się w dementora. Profesor Dumbledore rzucił jakieś zaklęcie i z jego różdżki wystrzelił biały feniks, który zaatakował…

- Wystarczy Eden – przerwał jej dyrektor. – Pani Pomfrey czeka na ciebie w Skrzydle Szpitalnym.

Dziewczyna wyglądała na niezdecydowaną. Stała i spoglądała to na mnie, to na dyrektora, nie wiedząc co ma zrobić. Wreszcie wzruszyła ramionami, wymamrotała coś w stylu: „Przyniosę panu czekolady” i odeszła.

Dumbledore spojrzał na mnie z niepokojem.

- Oklumencja. Ostatnio nie oczyszczałem umysłu – wyjaśniłem.

- Skoro tak twierdzisz, Severusie – ale nie wyglądał na przekonanego.

——————–

- Witajcie! Witajcie u progu kolejnego roku nauki w Hogwarcie! Pragnę wam powiedziec o kilku sprawach, a ponieważ jedna z nich jest bardzo poważna, sądzę, że najlepiej będzie, jeśli od razu przejdę do rzeczy, zanim ta wspaniała uczta zamroczy wam mózgi…

Prychnąłem. Oni już mają zamroczone mózgi.

- Zapewne wszyscy już wiecie, że nasza szkoła gości strażników z Azkabanu, którzy są tutaj z polecenia Ministerstwa magii. To oni przeszukali pociąg. Założyłem ręce na piersiach. Nie tylko mi nie uśmiechał się rok z tymi bestiami. – Strażnicy pełnią wartę przy każdym wejściu na teren szkoły, a póki są wśród nas, nikomu nie wolno opuścić szkoły bez pozwolenia. Nie łudźcie się: dementorów nie da się oszukać żadnymi sztuczkami, przebierankami… czy nawet pelerynami – niewidkami. Nie będą wysłuchiwać żadnych próśb ani wymówek. To nie leży w ich naturze. Dlatego ostrzegam was, żebyście nie dali im powodu do zrobienia wam krzywdy… – itd. doskonale wiedziałem co będzie dalej.

Zawezwie do pomocy prefektów, przedstawi wilkołaka i Hagrida (osobiście uważam, że dobrze wybrał, bo pół olbrzym zna się na magicznych stworzeniach jak nikt inny) i każe ucztować. Dyrektor zrobił dokładnie to co przewidziałem. Strzelił tandetną mowę i zaczęło się.

Uczta powitalna trwała w najlepsze. Siedziałem z lewej strony Dumledore’a, który zawzięcie dyskutował z Lupinem.

- Harry zemdlał – stwierdził po prostu Remus.

- No, tak to było do przewidzenia – westchnął dyrektor i spojrzał na mnie z niepokojem.

Już chciałem się wtrącić, że ja NIE zemdlałem, ale ostatecznie się powstrzymałem.

– Mając takie przeżycia, można się było tego spodziewać.

- Dementorzy nie powinni w ogóle przeszukiwać pociągu – wtrąciłem się do rozmowy. – Chyba, że Knot, nie ufa Lupinowi, tak samo jak ja – dodałem złośliwie.

- Fakt – mruknął wilkołak. – Kompletny idiotyzm. Oczywistym jest chyba, że żaden uczeń nie ma powiązań z Blackiem.

Uśmiechnąłem się złośliwie.

- Wie pan dyrektorze, co jest najzabawniejsze? – zapytałem jadeitowym głosem.

Spojrzał na mnie z mieszaniną gniewu i frustracji. Nie mógł zrozumieć, dlaczego nie przebaczyłem Lupinowi (i tak jawnie go ignoruję).

- Ministerstwo wprowadziło te wszystkie środki ostrożności, aby chronić Pottera – zacząłem. – Minął dopiero jeden dzień ochrony, a chłopak już zemdlał. Jeszcze kilka dni, a Knot sprawi Blackowi prezent i sam swoją głupotą zabije go.

Dumbledore wcale nie sprawiał wrażenia rozbawionego moją dedukcją, ale Remus i owszem. Nawet uśmiechnął się blado.

- Mam nadzieję, że wszyscy się najedli i napili! – zagrzmiał dyrektor – A jeżeli nie, to muszę wam niestety oznajmić, że czas zakończyć naszą wspaniałą ucztę – przez salę przeszedł jęk zawodu.