Owszem, to jest MOJA wina

Wieczorem podczas kolacji dyrektor powiedział:

- Chciałbym coś zakomunikować: otóż po kolacji proszę o pozostanie w sali uczniów Gryffindoru. Każdy kto zignoruje moje polecenie pozbawi Gryffindor dwudziestu punktów. Proszę mieć to na uwadze – zakończył.

Patrzyłem na Dracona. Dlaczego on wiecznie musi się błaźnić? Zrobił sobie bliznę (w kształcie błyskawicy, oczywiście) ketchupem i demonstrował zaciekle scenę duszenia kota. Mój dom ryczał ze śmiechu. Przeniosłem wzrok na obiekt kpin mojego ulubionego ucznia: Potter, dopiero teraz zdałem sobie sprawę jak jest niepodobny do swojego ojca. Aż dziwne. James nigdy nie siedziałby rozmawiając tylko z dwoma osobami. No i to on byłby w centrum. A tu wyraźnie głównie gadała „panna wszystkowiem” i ten rudy Weasley. Chłopiec z blizną na czole siedział i słuchał.

Wielka Sala powoli zaczęła pustoszeć. Kolejni uczniowie wychodzili, niektórzy z niepokojem spoglądali na Gryfonów. Malfoy, Crable i Goyle zaśmiali się złośliwie i wyszli, rechocząc i potrącając pierwszoroczniaków.

Wstałem (właściwie po co mam tego słuchać?), ale dyrektor pokręcił przecząco głową.

No pięknie, będę siedział w Wielkiej Sali i słuchał wywodu o moralności. Niczego innego się raczej nie spodziewałem. Kiedy już w całej jadalni nie pozostał nikt oprócz Gryfonów i nauczycieli, Dumbledore wstał i przemówił. Nigdy wcześniej jego głos nie był nacechowany tak silnymi emocjami.

- Jak się domyślam wszyscy wiecie, dlaczego kazałem wam tutaj zostać. To jak się zachowaliście, było oburzające… – ręka Granger wystrzeliła do góry.

– Słucham cię, Hermiono? – zapytał dyrektor.

- Panie profesorze, ja, Harry i Ronald – rudy prychnął słysząc swoje pełne imię – naprawdę nie wiemy o co chodzi. Gdyby mógł pan postawić sprawę jaśniej… – zasugerowała.

- Oczywiście, po prostu chciałem wam uświadomić, że to co zrobiliście z waszą koleżanką Eunice Storm, było po prostu oburzające. Zawiodłem się na was. Okropnie się zawiodłem. Myślałem, że jako odważni, mili, młodzi ludzie zaakceptujecie każdego, myliłem się. Nie mam zamiaru was karać, chciałbym tylko poinformować, że sowy z listami do waszych rodziców zostały już wysłane. Jeżeli nie umiecie zaakceptować kogoś o takich samych cechach charakteru jak wasze, to boję się pomyśleć, co będzie gdy dorośniecie, bo świat jest bardzo różny – zakończył.

McGonagall zaczęła przemawiać do swoich uczniów. W odróżnieniu od Albusa Dumbledore’a od razu rozdała minusowe punkty.

Spojrzałem na White. Była blada, trupio blada. Duże, granatowe oczy zaszkliły się, mrugnęła i dwie ogromne łzy potoczyły się po jej twarzy. Przygryzła wargi, słuchając tego co mówiła Minerwa, od czasu do czasu pociągała nosem. Potter nachylił się ku Blanche i podał jej chusteczkę. Taki drobny gest, ale uśmiechnęła się do niego.

- Dyrektorze, jak próbowała się zabić ta gryfonka? – zapytałem cicho. Dumbledore spojrzał na mnie uważnie, jego bystre spojrzenie przefiltrowało mnie na wylot.

- Wypiła jakiś eliksir – powiedział spokojnie.

- I nie daliście mi go do zidentyfikowania? – byłem zdruzgotany ich głupotą. – Może mam antidotum.

- Naprawdę chcesz zobaczyć, jaki eliksir wypiła? – dziwne pytanie.

- A, dlaczego by nie? – odpowiedziałem.

- No cóż, twój wybór – westchnął, a potem dodał – Niewiedza czasem jest lepsza od wyrzutów sumienia.

—————

Dyrektor niespokojnie chodził po gabinecie. Co jakiś czas przystawał i patrzył na mnie, wreszcie zapytał:

- Nie zmienisz zdania, Severusie?

- Nie – padła moja odpowiedź. Czy on nie rozumie, że może pomogę tej dziewczynie?

- Twoja wola, Severusie – szepnął tylko i podszedł do jednej z szafek. Przez kilka chwil czegoś tam zawzięcie szukał.

– Proszę – mruknął i podał mi fiolkę z… ostatnią pracą z lekcji eliksirów Storm.

Zbladłem. Przed oczyma pokazała mi się ostatnia lekcja i moje cholerne zdanie: „Jak chcesz się otruć wypij swoją miksturę” – po co ja to powiedziałem?! Po co przy całej klasie mówiłem, jakim debilem jest?! Dlaczego odjąłem jej punkty, jak leżała w nocy na siódmy piętrze?! Dlaczego naprawiałem swoje ego jej kosztem?! Przecież zauważyłem, że coś jest nie w porządku!

Spojrzałem dziko na Dumbledore’a.

- To nie jest twoja wina, Severusie… – zaczął.

- Owszem, to jest MOJA wina – warknąłem.