"Ain Eingarp" jest zepuste

Nadeszły święta a wraz z nimi ferie. Większość uczniów rozjechała się do domów. Hogwart opustoszał. Jak co noc chodziłem po korytarzach.

Bezsenność. Bezsenność towarzyszyła mi od niepamiętnych czasów. Jako dziecko bałem się snów o ojcu i o tym co robił matce, jako dorosły człowiek bałem się tego co ja kiedyś robiłem. Moje kroki dudniły po korytarzach, budząc co jakiś czas, któryś z obrazów.

- Wiesz, która jest godzina?! – darł się właściciel. Wzruszałem ramionami i szedłem dalej.

- Miau.

- Won, wyliniały kocurze! – warknąłem na kotkę Filcha.

- O! Severusie! – usłyszałem znajomy głos.

- Dumbledore? – zapytałem. „Lumos”, mruknął głos i moim oczom ukazał się dyrektor. – Co ty tutaj robisz?

- O to samo mogę zapytać ciebie. – uśmiechnął się przyjaźnie.

Czy wszyscy wokół mnie muszą się uśmiechać?

- Spaceruję. Lubię Hogwart nocą.

- Ja też – odparł Dumbledore. – Spędziłem w tej szkole więcej czasu, niż jesteś to sobie w stanie wyobrazić. Korzystając z okazji, chciałbyś coś zobaczyć?

- Jeśli chcesz mi pokazać…

- Tak, chcę. Naprawdę niewielu nauczycieli to widziało – powiedział z powagą. – Pokazuje to tylko tym naprawdę najbardziej zaufanym, np. Quirell tego nie widział.

Podbudował mnie. Celowo i z premedytacją, ale poczułem się o wiele lepiej. Przynajmniej nie oskarżał mnie o jakieś… wyimaginowane intencje.

- O, pani Norris, wydawało mi się, że widziałem ucznia w drugiej części zamku – kotka miauknęła i pobiegła we wskazanym przez Dumbledore’a kierunku.

- Pozbyłeś się jej celowo – zauważyłem cicho.

- Tak.

Ruszyłem za Dumbledorem. Szliśmy długim korytarzem, niespodziewanie dla mnie, dyrektor skręcił do jakiejś klasy. Z wahaniem wszedłem za nim. Wyglądała jak rupieciarnia, na samym środku stało duże, zdobione lustro. „Zwierciadło Ain Eingarp” – przeczytałem – „A więc Dumbledore chciał mi pokazać lustro?”

- Ono nie jest zwykłe. – odparł patrząc na moją zawiedzioną minę. – Ono pokazuje nasze najszczersze marzenie.

- Najszczersze marzenie?

- Tak, najgłębsze pragnienie naszego serca. Zbliżyłem się do zwierciadła.

- No, dalej śmiało – zachęcił mnie dyrektor.

Przez chwilę gładka powierzchnia pokazywała tylko moje odbicie, lecz potem zmieniła się. Patrzyłem w osłupieniu na to, co się pojawiło. Ja wcale o tym nie marzyłem! Wcale tego nie chciałem.

- To lustro się popsuło – warknąłem.

- Lustro działa poprawnie. Co w nim zobaczyłeś? – zapytał uśmiechnięty Dumbledore. Sprawiał wrażenie jakby wiedział.

- Bzdury – oznajmiłem krótko.

Przeraźliwy krzyk rozdarł nocną ciszę.

- Przepraszam, ale… – zacząłem.

- Oczywiście – odparł dyrektor, a gdy byłem przy drzwiach usłyszałem – Pamiętaj, że niektóre marzenia się spełniają.

Na schodach spotkałem Filcha.

- Ktoś właśnie był w bibliotece, w Dziale Ksiąg Zakazanych. – powiedział

- W Dziale Ksiąg Zakazanych? No, daleko nie uciekł, zaraz go złapiemy – odparłem.

Zaśmialiśmy się złowrogo. Przez dziesięć minut przeszukiwałem bibliotekę, ale nikogo nie znalazłem. Mimo to wyczuwałem, że jakiś uczeń niewątpliwie tu jest.

- Tu nic nie ma! – warknąłem zrezygnowany.