Naddall uśmiechnęła się kpiąco. Jej długie, szczupłe palce bawiły się różdżką. Delikatnie obracała „magiczny patyk” w dłoni. Co jakiś czas uśmiechała się coraz szerzej.
- Nudzi mi się – powiedziała w końcu. – Naprawdę mi się nudzi, a wam?
Hiena pokiwała głową chichocząc (jak zwykle). Rudolf sprawiał wrażenie „niezbyt znudzonego”, ale jak zwykle zgodził się z naszą przywódczynią. Nie wróżyłem niczego dobrego osobie, która ma „rozbawić” Naddall.
- Jasne – odparłem spokojnie.
Dziewczyna bez słowa ruszyła w stronę biblioteki. Po kilkunastu sekundach marszu napatoczył nam się Pettigrew. Targał masę książek w stronę dormitorium Gryffindoru.
- Patrzcie jaki on jest żałosny – szepnął Rudolf. – Jakby Potter mu pozwolił wylizałby jego buty.
Tłuściutki tyłek Petera był bardzo kuszącym celem dla Naddall. Szczególnie, gdy tak w całej swojej „niewinnej krasie” wspinał się po schodach. Dziewczyna machnęła różdżką i chłopak wykonał pięknego koziołka i stoczył się z samej góry prosto pod nasze stopy. Z przerażeniem spojrzał na nas.
Naddall niewinnie bawiła się różdżką.
- Nic ci się nie stało, Peter? – zapytała „współczująco”. – Uważaj jak chodzisz, możesz sobie zrobić krzywdę.
Szybko pokręcił głową. Powoli zaczął się podnosić z ziemi.
- Jak tam twoi przyjaciele? – zapytała słodkim tonem.
- Jacy przyjaciele? – „zdziwił się”.
- Potter, Black i Lupin – wyjaśniła cierpliwie – Nie znasz takich?
- Oni nie są moimi przyjaciółmi! – zaczął szybko kręcić głową.
- Nie? – tym razem to Naddall „zdziwiła się”.
- Oczywiście, że nie! – zaprzeczył szybko.
- To smutne, bo w takim razie nie ma kto cię uratować.
Peter spojrzał na nią nic nie rozumiejąc. Gabriele obdarzyła go jednym ze swoich najbardziej złośliwych uśmiechów, machnęła różdżką i po chwili Pettigrew wisiał do góry nogami drąc się w wniebogłosy.
- Idziemy! – warknęła do nas.
- To cześć Peter! – pożegnał go Rudolf.
——————-
Naddall wgramoliła się do Pokoju Wspólnego. Spojrzała na mnie ze złością.
- Zawsze, musisz na mnie czekać? – zapytała napastliwym tonem.
Wyglądała okropnie. Czarne włosy miała polepione od potu, poplątane. Szatę brudną, zabłoconą. Pod okiem olbrzymiego sińca. Rękę pokrwawioną, rozharataną w dwóch miejscach. Dyszała ciężko, a strużki potu spływały po jej twarzy.
- Co ci się stało? – zapytałem, dobrze znając odpowiedź.
- Próba lojalności – warknęła. Zaklęła szpetnie i dodała – Wiesz, że ten stary wariat trzyma w Zakazanym Lesie wilkołaka? Aportowałam się i ledwo mnie nie pogryzł! Dopiero silne Tormento powaliło go.
Wyjąłem eliksiry leczące. Zasyczała, gdy przemywałem ranę na ręce. Nie była zbyt głęboka, bardziej martwiło mnie, że jest dość widoczna.
- Jutro nałożysz na siebie mnóstwo zaklęć maskujących – powiedziałem cicho. – Cruciarus, ze dwa prawda? Tormento, na pewno je rzucił. Zaklęcie noży?! – szepnąłem zaskoczony.
- To dziwne – wycedziła nagle.
Spojrzałem na nią zaskoczony.
- Co jest dziwne? Zaklęcie noży? – zapytałem nieprzytomnie.
- Nie, Pettigrew! – próbowała machnąć ręką, ale udało jej się tylko zasyczeć.
- Pettigrew rzucił na ciebie Zaklęcie Noży? – kompletnie nie rozumiałem o co jej chodziło.
- Nie, ale jak na Gryfona, nie jest zbyt odważny, co? – nadal miałem wybitnie głupią minę, bo dodała – On Gryfon, powinien być odważny i lojalny wobec przyjaciół. A on tak się ich po prostu wyparł.
- No i? – zapytałem nieszczególnie zainteresowany.
- Snape! – syknęła – On jest niesamowicie fałszywy. Lgnie do tego, kto jest silniejszy. Nie było Pottera i Blacka, którzy go bronią, a on o nich od razu zapomniał. On zaczął się podlizywać do mnie, do największego wroga, tamtej dwójki.
- Chyba pochlebiasz sobie, co do największego wroga Pottera i Blacka – zakpiłem. – To miejsce mam już zarezerwowane.
Za nic nie przyznałbym się jej, że kilka godzin wcześniej na oczach całej szkoły Potter podpalił mi szatę.
——————
Po wyjątkowo udanym zastępstwie obrony przeciw ciemnym mocom, delektowałem się gorącą kawą w swoim gabinecie.
Odjąłem Gryfonom w sumie pięćdziesiąt punktów, dałem dwa szlabany i zadałem wyjątkowe wypracowanie. Ciekawe, czy którykolwiek z tych idiotów domyśli się, dlaczego kazałem im napisać na temat rozpoznawania i uśmiercania wilkołaków. Głupie gówniarstwo!
Profesor Lupin jest najlepszym nauczycielem…” – bla, bla, bla.
I ta mina Pottera, gdy mnie zobaczył. Jakbym przynajmniej pomalował włosy na różowo!
Szlamowata Granger, dająca „dobre rady”, czyli jak prowadzić idealne lekcje. Paranoja!
Nawet Blanche, zachowała się jakbym był co najmniej Karkarowem!
Jak wyczyści razem z Weasleyem nocniki w skrzydle szpitalnym, to może nauczy się, że nie należy kwestionować rozkazów nauczyciela!
Głupi Lupin!
Głupia Blanche!
Głupi Potter!
I pomyśleć, że chciałem wziąć ją na konkurs! Że chciałem, aby ta głupia dziewucha reprezentowała Hogwart w Międzynarodowym Konkursie Mistrzostwa Eliksirów!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz