Nadeszły Święta Bożego Narodzenia. Śnieg, a w tym roku spadło go wyjątkowo dużo, chrzęścił pod moimi stopami, gdy przedzierałem się do domku gajowego. Jaszczurka, którą trzymałem schowaną w rękawie, co jakiś czas wystawiała łepek i zaciekawieniem rozglądała się.
Właściwie, nie musiałbym tu leźć, gdyby nie Potter i jego przyjaciele. Od początku nie pasowała mi ta draka na eliksirach. Co by nie mówić o Harrym, nie szuka guza bez powodu. W każdym razie, gdy naprawiałem skutki jego nieprzemyślanego zachowania, ktoś wszedł na zaplecze i wyniósł kilka składników. Skóra boomslanga nie była mi nawet potrzebna, ale… ten idiota podeptał Tojadnik Obupalcy, a z kolei on był niezbędny.
Durni Potteromaniacy przez nich są same problemy.
- Dzień dobry, psorze – usłyszałem znajomy głos za plecami.
Odwróciłem się. Olbrzym wynosił z Zakazanego lasu jakąś wyjątkowo ogromną choinkę.
- Dzień dobry, Hagridzie – odparłem.
- Niech skonam, ale się teraz porobiło – zaczął olbrzym. – Myślałem, że odkąd bliźniacy Weasley’owie przestali zakradać się do Zakazanego Lasu, będę miał święty spokój, ale zawsze znajdą się kolejni…
- Kolejni? Chodzi ci o Blanche?
- Cholibka, psorze nie – zaprzeczył, ale po paru sekundach dodał – co z nią?
- To co z resztą, spetryfikowana – mruknąłem, coraz bardziej marzły mi ręce.
Olbrzym chyba to zauważył, bo zapytał:
- Może psor wejdzie? Zrobię herbatki…
- Nie – przecież nie będę pił herbatki z gajowym. – Ja właściwie przyszedłem, bo brakuje mi pewnego składniku do eliksiru, a sądzę, że możesz go mieć – wyjaśniłem.
- Cholibka, jeżeli mam to oczywiście dam, ale nie wyliczył psor…
- Rubeusie nie mogłem przewidzieć, że Potter’owi zechce się okradać moje prywatne zbiory. – Widząc zdumioną minę olbrzyma dodałem – Ten składnik jest potrzebny do eliksiru, którym wyleczę spetryfikowanych uczniów.
- Przepraszam, psorze, ale skąd pan wie, że to Harry?
- Mam swoje powody, Hagridzie –przerwałem. – To jak będzie, znajdę u ciebie Tojadnik Obupalcy?
- Oczywiście, już niosę – przytaknął i poszedł nie zważając na choinkę, co skończyło się tym, że drzewko upadło. Wygramolił się po paru sekundach z woreczkiem pełnym Tojadnika. – Proszę, wystarczy?
- Tak – już chciałem się odwracać, gdy Merlin wystawił łepek i spojrzał na mnie z wyrzutem. – Ja… chciałem ci podziękować za jaszczurkę.
- Nie ma za co.
- Jest.
——————
Pięknie udekorowana Wielka Sala zapraszała do wejścia. Przypomniałem sobie ubiegłoroczne Boże Narodzenie. Właściwie nic się nie zmieniła pod tym względem. Bajeczne choinki (idealnie równe), udekorowane w różnych kolorach. Chyba dla złośliwości w bombki z symbolami hogwardzkich domów. Na stołach jak co roku pojawiły się te same potrawy, nawet prezenty jak sądziłem, uczniowie dostają podobne.
Tylko jednym akcentem różniły się od poprzednich, gdy Dumbledore wznosił toast: „Wasze zdrowie”, ja pomyślałem zupełnie co innego: „Twoje zdrowie Blanche”
- Mandragory, ostatnio zrobiły się markotne i ciche. Powoli zaczynają dorastać – zauważyła Sproot, podczas uczty.
- A więc już niedługo i będę mógł je dodać do kociołka – powiedziałem.
Uśmiechnęła się do mnie przelotnie, a błazen, wyraźnie zaaferowany, dodał:
- Severusie, znam doskonały dodatek, który sprawi, że czas warzenia mikstury skróci się o parę tygodni – uśmiechnął się konspiracyjnie.
- Dziękuję, ale OBEJDZIE SIĘ – warknąłem.
Od ostatniego spotkania w Klubie Pojedynków działał mi jeszcze bardziej na nerwy niż zazwyczaj.
- Ale, to nie będzie dla mnie żaden problem…
- Wybacz, Gilderoy, ale czy nie zauważyłeś, że wszystko co robisz jest kompletną klapą? – zapytałem złośliwie, a przy tym na tyle głośno, aby usłyszeli to wszyscy nauczyciele.
Minerwa zakrztusiła się sokiem dyniowym i spojrzała na mnie ostrzegawczo, a Hooch uśmiechnęła się ironicznie.
- Wiele razy dowiodłem, że jestem wielkim czarodziejem, wystarczy przeczytać którąś z moich książek! – zaperzył się.
- Dokładnie – szepnąłem jadowicie. – Trzeba PRZECZYTAĆ, którąś z TWOICH książek.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz