Instrukcja dyrektora

Niewyspany (po wczorajszym balu) i wściekły (jak zwykle) w pośpiechu przygotowywałem się do wyjazdu. Chwilę temu Dumbledore przysłał mi sowę z instrukcjami, jak mam się dostać do White Manor.

Zapiąłem ostatni guzik mojej szaty i cicho wyszedłem przed dom. Lepiej nie budzić Naddall, jeszcze zechciałaby jechać ze mną…

Świeże powietrze uderzyło mnie w nozdrza. Poranny wiatr chłostał twarz. Pierwsze oznaki jesieni dawały o sobie znać. Gdzieniegdzie liście zaczynały się złocić. Musisz deportować się do Flowerstown – przeczytałem pierwsze wyjaśnienie dyrektora.

Łatwo powiedzieć: musisz. Trochę ryzykowne jest aportowanie się w miejsce, w którym nigdy wcześniej nie byłeś. Przeczuwając nadchodzącą katastrofę skupiłem wszystkie swoje myśli na jakiejś wyimaginowanej wiosce (swoją drogą taka nazwa, że się człowiekowi rzygać chce…) i z cichym pyknięciem zniknąłem.

Teleportacja, to takie trochę uczucie, jakby ktoś przeciskał człowieka przez bardzo mały tunel. Nie cierpię się teleportować i robię to, tylko wtedy, gdy naprawdę muszę. Stałem w jakiejś ciemnej uliczce.

- Cholera, dyrektorze! – zakląłem myśląc, że trafiłem w nieodpowiednie miejsce.

Jakiś cień (z trudem utrzymujący równowagę) maszerował w moją stronę. Zmrużyłem oczy i rozpoznałem w nim jakiegoś mężczyznę.

- Daj groszaka dla biedaka! – krzyknął w moją stronę.

- Zejdź mi z drogi mugolu – warknąłem.

- Za kilka dolców mogę być nawet mugolem – zauważył spokojnie człowiek podchodząc bliżej mnie. Wyczułem od niego woń alkoholu.

Wyciągnął rękę, brutalnie ją odepchnąłem i minąłem go.

- Facet! Włosy byś umył! – krzyknął za mną.

Odwróciłem się i spojrzałem na niego jednym z najbardziej nienawistnych spojrzeń.

- S- snape?! – zdziwił się nagle.

- Fletcher – warknąłem zimno. – Mundungus Fletcher, stoczyłeś się na samo dno?

- Nie pozna- ałem cię – zarumienił się. – Myślałem, że t- to jakiś in- inny lump…

Przez chwilę zastanawiałem się, czym w niego rzucić. Czymś mocnym i żeby bolało… machnąłem różdżką nie wypowiadając słów. Niewerbalne – w nich jestem mistrzem (w eliksirach i oklumencji także). Mężczyzna patrzył na mnie przerażony, gdy snop białych iskier skierował się w jego stronę.

- C- co ty do cholery… – zaczął.

- Poplątanie języka – wytłumaczyłem i odszedłem. W oddali słyszałem jeszcze jakiś wrzask w stylu:

- Arelohc Epans jinfoc ot!

- Nie masz różdżki? – zapytałem spokojnie.

- Ein! – szybka odpowiedź.

- To masz problem – uśmiechnąłem się złośliwie.

——————–

Po wyjściu z wioski (ale tym północnym) powinieneś zobaczyć Dwór. Tak to jest dom Blanche. White Manor jest nienanaszalny, aby się do niego dostać musisz wypowiedzieć słowa: „Nie zmażę krwią elfich władców, posadzki tego dworu”. Powiedz to przy bramie.

Coraz bardziej zły z całej tej durnowatej instrukcji ruszyłem drogą ku dworowi. Było mi gorąco, a resztka jakiegokolwiek dobrego humoru po prostu uciekła z mojego ciała. Spocony jak mysz, zmęczony i zły (jak sam czarny Pan) stanąłem przed bramą.

- „Nie zmażę krwią elfich władców, posadzki tego dworu” – wycedziłem.

Do jasnej cholery, a myślałem, że tylko Dumbledore wymyśla durne hasła!

W odpowiedzi uchyliła się mała furtka. Wszedłem do środka.

Czy kiedykolwiek widziałem piękniejsze miejsce?

Nie, na pewno nie. Tu słońce nie było upalne, przyjemny wietrzyk muskał moją twarz. Zielone drzewa (z których składała się aleja) szumiały łagodnie a dziwnie niebieskie i żółte kwiaty dzwoniły delikatnie. Na samym środku dziedzińca stała fontanna. Delikatne krople wody spadały na ziemię rozpryskując się na miliony innych kropel. Zafascynowany podszedłem bliżej.

Przez chwilę zastanawiałem się, czy nie zanurzyć dłoni w wodzie i nie przemyć twarzy.

- To byłaby profanacja – usłyszałem radosny głos za moimi plecami.

Odwróciłem się momentalnie. Za mną stała Blanche. Zmieniła się i to bardzo. Znów urosła kilka centymetrów, ale najbardziej widać było, że jej twarz, powoli zaczyna przybierać dorosły wygląd. Okrągła buzia wysmuklała, a granatowe oczy, powiększyły się jeszcze bardziej. Uśmiechnęła się szeroko pokazując białe zęby.

- Napatrzył się pan? – zapytała, a po chwili, nie czekając na moją odpowiedź, dodała – Jak ja się cieszę, że to pan po mnie przyjechał!

Cała ona. Szczera, aż do bólu, a przy tym taka niewinnie naiwna.

- Bez bezczelnych uwag – zacząłem, ale mój głos nie był zimny i niemiły jak zwykle. Był po prostu bezbarwny.

- Tak jest panie kapitanie – zasalutowała. – Ale ja się tak cieszę, że pana widzę!

- Szkoda, że nie jest to radość odwzajemniona.

- Kłamie pan – zaprzeczyła szybko. – Pan mnie lubi i ja pana też, ja nawet pana bardzo, bardzo lubię – uderzyła się w czoło. – Ale ze mnie tuman. Mama i tata mnie zabiją, miałam pana od razu przyprowadzić, a nie gadać o bzdurach…

I tak trajkotała, ale najdziwniejsze było to, że mi to wcale nie przeszkadzało. Głos Blanche był odprężający i przyjemny. Człowiek może go słuchać i słuchać.

- Przepraszam za ten list – powiedziała, gdy byliśmy przy wejściu. – Był naprawdę obcesowy.

- A jaki miał być? – zapytałem. – Przecież pisałaś do swojego nauczyciela.

- Ale wyszło na to, że pisałam to tylko dlatego, że pan dyrektor mi kazał.

- A dlaczego innego to napisałaś? – jaka głupia dyskusja, ale chciałem ją ciągnąć.

- Profesor Dumbledore zapytał mnie, kogo chętnie bym widziała zamiast niego przywożącego mnie do szkoły. Od razu powiedziałam, że pana.

Nie spojrzała na mnie, tylko otworzyła mosiężne drzwi.

Najgłupszy widok na świecie: dziewczyna Mam Czyste Serce, Nie umiem Nienawidzić, Jestem Po To By Kochać i mężczyzna Nie Obchodzi Mnie Co O Mnie Myślicie, Jak Mi Podpadniecie To Rzucę w Was Avadą weszli do środka.