Lucjusz uśmiechał się już tak nieszczerze, że nawet Dracon to zauważył. Czyli zaraz gówniarz wyleci z pokoju. I bardzo dobrze! Mam dosyć jego podlizywania się w stylu: „Lekcje profesora Snape’a jako jedyne są interesujące”, „Profesor Snape, jako jedyny nauczyciel, nie zachwala Pottera, tylko traktuje go na równi z innymi”. To było żałosne, szczególnie, że gówniarz miał „z jego ulubionej lekcji” zaledwie „nędzny” na świadectwie.
- Draconie, wydaje mi się, że matka wołała cię – zauważył pogodnie Lucjusz. Chłopak chyba nie pojął aluzji, bo nadal chciał paplać. Żeby jeszcze interesowały mnie tego skargi! – Synu, chyba nie chcesz, aby matka czekała – dodał naciskając na słowo „matka”.
Nawet jeśli ktoś sprawia wrażenie tępego, musi zrozumieć aluzje kogoś tak potężnego jak Malfoy. Chłopak nareszcie wyszedł z pokoju.
- Sev, mój syn zagadałby cię na śmierć. Widać, że cię szanuje – powiedział Lucjusz, gdy tylko drzwi się za „juniorem czystego rodu” zamknęły.
- Szanuje – odparłem jak echo.
- Czasami dziwi, mnie jak on się zachowuje – dodał niespodziewanie. – Jest taki niepodobny, do mnie.
- Wygląda jak twoja młodsza kopia.
- Ale zachowuje się jak kretyn – roześmiał się nieszczerze.
„Masz rację, ty przynajmniej mas dumę, honor a Draconowi tego brakuje” – pomyślałem.
- Całe wakacje skarży się, że nauczyciele zwracają uwagę tylko na szlamy – na twarzy Lucjusza pojawił się grymas zniesmaczenia. – Swoją drogą powinien, być wprowadzony jakiś zakaz. Szlama to szlama, gorsza krew – dodał ze złością.
- Póki Dumbledore jest dyrektorem nic się nie zmieni – odpowiedziałem wymijająco.
- Tylko, że nie wiadomo ile czasu będzie jeszcze DYREKTOREM.
- Nie rozumiem.
- Ach, to takie moje przypuszczenia – odparł Lucjusz – Wiesz co jest jeszcze bardziej denerwujące niż szlamy i ten stary wariat? – zapytał cicho. Chyba określeniem „stary wariat” nazwał Dumbledore’a.
Podniosłem z zapytaniem brwi do góry.
- Artur Weasley. Pokraka rodu czystej krwi. Zdrajca, NASZEJ KRWI – zacisnął konwulsyjnie ręce. – Przedwczoraj znowu urządził mi nalot. Idiota, nic nie znalazł, ale… prasa jak zwykle musiała się o tym dowiedzieć. Chyba wreszcie dam do zrozumienia Knotowi, co sądzę o tych ich „wizytach”.
- Jego dzieci są równie tępe, a Knot to niezdolny do rządzenia błazen – zauważyłem.
- Dobrze, że choć jedna osoba ma takie samo zdanie jak ja – Lucjusz wyraźnie się uspokoił. – Chciałem cię tylko zapytać, czy wiesz, kto w tym roku ma uczyć Obrony przed Czarną Magią.
- Nie, a ty wiesz? – zdziwiłem się.
- Gilderoy Lockhart.
- Ten błazen? Phi, niech od razu dyrektor mianuje na nauczyciela obrony Longbottoma. Co za różnica, kto pozabija uczniów, swoją głupotą! – prychnąłem złośliwie a Malfoy roześmiał się głośno.
- Wiedziałem, że powiesz coś w tym stylu. Swoją drogą nie wiedziałem, że Longbottomów dziecko uczy się w Hogwarcie. Co innego mnie jednak interesuje – dodał, bo już otwierałem buzię, aby powiedzieć, jaka miernotą jest Neville. – To prawda, że ten… Quirell, że… on i Czarny Pan… – tym razem w głosie Lucjusza dało się słyszeć strach.
- Tak – odparłem sztywno. Mój rozmówca, skurczył się w fotelu.
- Wrócił? Dlaczego mnie nie wezwał?
- Nie wrócił – zaprzeczyłem, a po chwili dodałem z złośliwie. – On jest wrakiem. Nie wrócę do czegoś czego prawie nie ma.
- Więc jak wyglądał?
- Miał razem z jąkałą wspólne ciało. Jest widmem samego siebie – wyjaśniłem
- Masz rację wracanie do czegoś takiego nie ma sensu. Wierzę w czystość krwi, ale nie chcę skończyć w Azkabanie.
Cały Lucjusz. Przede wszystkim nie chce się narażać. Zresztą ja też. Tylko, że ja jestem podwójnym agentem, a on nie. Ja mogę w dowolnej chwili zmienić stronę na tą korzystniejszą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz