Przysięga mieszańca

Nigdy, nie chciałem mieć rodziny. Właściwie rodzina to w moim odczuciu dość abstrakcyjne pojecie. Dom kojarzył mi się z wiecznie pijanym ojcem i matką, która najpierw się kłóciła, a potem, gdy już wszystko jej powiedział, płakała. Czasem się bili. Właściwie on ją bił. Taka bierność mnie denerwowała, ale… ja byłem zbyt dziecinny, aby pomóc. Poza tym, gdy pojawiałem się w zasięgu wzroku „taty”, tłukł mnie najpierw.

Chyba właśnie dlatego nigdy nie ciągnęło mnie do rodziny. Nigdy jej też nie założyłem. Zresztą jest wiele wytłumaczeń. W Hogwarcie, dziewczyny na mnie nie spoglądały, bo nie byłem przystojny, a najprzystojniejsi w szkole drwili i znęcali się nade mną. Kto chce chodzić z pośmiewiskiem? Potem, po ukończeniu szkoły, zamiast szukać wybranki swego serca, zwyczajnie współpracowałem Czarnym Panem. A on potrzebuje wiele czasu…

A jednak Zwierciadło pokazało… nie trzeba zostawić, to głupie Zwierciadło w spokoju.

Wyszedłem na błonia. Niektórzy uczniowie, wylegiwali się w majowym słońcu, inni bardziej pracowici, siedzieli na kocach z książkami w rękach. Został im już tylko tydzień. Wykrzywiłem usta, w ironicznym półuśmiechu. Phi, i tak eliksiry, źle im pójdą. Podszedłem w stronę mojego ulubionego drzewa. Było tak szerokie, że z łatwością mogłem przy nim siedzieć nie będąc przez nikogo widziany.

- …czasami mi ich brakuje – usłyszałem znajomy głos.

- Byłeś bardzo malutki – drugi znajomy głos.

- Ciężko było wszystko zaczynać. Rozumiesz, ja nic nie wiedziałem – Harry Potter, najwyraźniej się zwierzał. – Pierwsze lekcje, pierwsze klapy. Jeszcze Snape. Nawet nie wiem, za co on mnie tak nienawidzi.

- On wszystkich nienawidzi – odparła cicho śmiejąc się White.

- Nie, ciebie na początku, nawet lubił.

- Póki nie dowiedział się kim są moi rodzice – w jej głosie nie było pretensji. Tylko jakiś dziwny smutek.

- Przecież, to chyba jest wspaniale mieć takie pochodzenie – zdziwił się Potter.

- Ja też tak zawsze myślałam.

- Kto ci zmarł? – pytanie było o tyle dla mnie dziwne, że nie byłem podczas całej rozmowy.

- Brat. Miałam dziewięć lat – tym razem Blanche powiedziała to bez emocji. Cicho, pusto jak nie ona. 

Wydało mi, ze Potter ja przytulił.

- To boli – wyszeptała cicho.

- Ja będę twoim bratem, takim prawdziwym – mruknął chłopak.

- Naprawdę? – zapytała. Poczułem, że coś się kryje za jej słowami.

- Naprawdę – odparł.

- Więc złóżmy przysięgę. Przysięgę, że nikt i nic nigdy nas nie rozdzieli.

Głupia gówniara. Takiej przysięgi się nie składa. Przecież ona jest na całe życie!

Wstałem, niech mieszaniec ma wobec mnie dług. Kiedyś zrozumie, że jej pomogłem.

- O, pan Potter i panna White – szepnąłem cichym, złośliwym głosem. – Oboje już wszystko umiecie, prawda?

Mieli zadziwiająco głupie miny. Harry Potter bladł i czerwieniał na zmianę, mieszaniec uśmiechał się i przestawał. Jakiś cień satysfakcji przebiegł mi po plecach.

- Eee… – zaczął chłopak.

- Aaa… – zaczęła White.

- Wspaniale, skoro naukę samogłosek mamy już za sobą, moglibyście wziąć się za eliksiry – miałem niemalże jadeitowy głos.

Potter i Blanche szybko wstali i uciekli. Przez chwilę patrzyłem na jasne włosy dziewczyny mieniące się w słońcu.

- Kiedyś oboje mi podziękujecie – powiedziałem cicho.