Scysja z White

Nie wiem jakim cudem, ale w szkole pojawiły się plotki, że to przeze mnie Storm chciała się zabić. Czułem się trochę winny, ale nie całkiem. Przecież jestem złośliwy dla każdego, nie tylko dla jednej przygłupiej gówniary. Wszystkich traktuję równo, a Eunice chciała się zabić przez Brown i Patil, a nie przeze mnie.

„Ale to ty przepełniłeś czarę goryczy” – pisnął jakiś głosik w mojej głowie. „Wszyscy nauczyciele się z niej naśmiewali, ale oni nie robili tego przy niej, jak TY” – szeptał. Odrzuciłem te głupie myśli.

- Nawet jeśli czuję się winny, nie mogę tego pokazać światu – warknąłem do Merlina. Jaszczurka zabawnie przekrzywiła głowę i schowała się za półką z eliksirami.

- Ty też masz coś do mnie? – zapytałem.

W odpowiedzi pokazała mi ogon i uciekła. Dzisiaj był dzień meczu Quidditcha. Ślizgoni kontra Gryfoni. Czyli szykuje się scysja z White. Ostatnio całkiem miło się nam debatowało, ale nie na tyle, aby być zgodnym, kto ma wygrać mecz. Wziąłem szalik z godłem Slytherinu, byłem już spóźniony. Zakląłem pod nosem.

Zamknąłem drzwi do gabinetu, gdy dopadła mnie Blanche. Nigdy nie widziałem jej tak wściekłej. Dziwne, ale poczułem, że… powinienem się bać.

- Ty… ty… ty… – zaczęła. Cała dygotała. Zimna furia wypełniała dziewczynie oczy.

Dyplomatycznie wróciłem do gabinetu. Lepiej, żeby nie słyszeli tego (co chce mi powiedzieć) inni uczniowie. White nie pofatygowała się nawet zapukać. Wpadła za mną i trzasnęła drzwiami, aż podskoczyłem.

- Nie przypominam sobie, abym cię zaprosił. Nie przypominam też sobie, abym… – powoli cedziłem słowa, ale przerwała mi.

- Ty… ty… ty… – szeptała ze wściekłością.

- Radzę nie kończyć White – warknąłem już całkowicie niemiłym głosem. Maska, którą czasami zrzucałem przy niej, wróciła na swoje miejsce. – Przede wszystkim Gryffindor już stracił 30 punktów, a poza tym nie jesteśmy na TY!

- TY KUPO SMOCZEGO ŁAJNA! – ryknęła.

Jeszcze nigdy żaden uczeń nie odezwał się do mnie w taki sposób. Wszystkie ciepłe uczucia, jakie wobec niej żywiłem przepadły w po tym zdaniu. Zastąpiła je dzika furia.

- TY PARSZYWY, PODŁY, ZADUFANY W SOBIE EGOISTO! NIE ZAREAGOWAŁEŚ JAK SIĘ NAD NIĄ PASTWILI, BA SAM SIĘ PASTWIŁEŚ! TO WSZYSTO TWOJA WINA!

- JAK ŚMMIESZ! – ryknąłem – JAK ŚMIESZ TAK DO MNIE MÓWIĆ!

- A JAK TY SMIAŁEŚ SIĘ TAK ZACHOWAĆ?!

- NIE MASZ PRAWA MNIE OS…

- A TY JAKIE MIAŁEŚ PRAWO, NIE REAGOWAĆ?! – rozpłakała się. Wielkie jak groch łzy skapywały po jej twarzy.- MAŁO TEGO SAM Z NIEJ KPIŁEŚ. KPIŁEŚ Z KOGOŚ TAKIEGO JAK TY SAM!

- GRYFFINDOR WŁAŚNIE STRACIŁ STO PUNKTÓW!

- TO JEST TWÓJ JEDYNY ARGUMENT! – wysyczała i roześmiała się gorzko. – „Gryffindor właśnie stracił…”, „Za krzywe spojrzenie minus pięćdziesiąt punktów” – szydziła ze mnie. – BOŻE JAKI TY JESTEŚ ŻAŁOSNY!

- JAK ŚMIESZ MNIE OCENIAĆ! – poczerwieniałem na twarzy.

- STARY IDIOTA, ZNIENAWIDZONY PRZEZ WSZYSTKICH! POKONAŁEŚ NAWET VOLDEMORTA, BO NAWET TY SIEBIE NIENAWIDZISZ!

- ZAMKNIJ SIĘ!

- I WIESZ, CO? BRZYDZĘ SIĘ TOBĄ! BRZYDZĘ SIĘ WSZYSTKIM CO Z TOBĄ ZWIĄZANE!

- MAM NADZIEJĘ, ŻE KIEDY NASTĘPNYM RAZEM ZAATAKUJE DZIEDZIC, TRAFI NA CIEBIE! – wycedziłem.

Odwróciła się na pięcie i wybiegła z mojego gabinetu.

- JA JESZCZE NIE SKOŃCZYŁEM, WRACAJ! – wrzasnąłem za nią.

Całe szczęście wszyscy uczniowie byli na meczu. Brakowało mi tylko, żeby ktoś się dowiedział o tej scysji z przeklętą gówniarą. Chciało mi się ze złości wywrzeszczeć co sądzę o ludziach takich jak White!

Zajrzałem do szafki i wyciągnąłem z niej eliksir uspokajający. Zażyłem od razu podwójną porcję.