Zagadka rozwiązana!

Ze złością wrzucałem kolejne książki do kufra. Merlin (przez swoją nadmierną ciekawość, bo wlazł do kufra) dostał opasłym tomiskiem „Najczarniejsze rytuały czarnoksiężników”. Zakwiczał i uciekł.

Głupia jaszczurka, mi tu się świat wali a ona się wydurnia!

Zdjąłem kociołek z ognia, jutro już spetryfikowani uczniowie odzyskają swe naturalne postacie. Obudzi się Blanche i zamkną Hogwart. 

Potrząsnąłem głową. Jakie to okropne uczucie, gdy rozwiązanie krzyżówki znajduje się na wyciągnięcie reki, a ty nie możesz wyciągnąć ręki. Paranoja! Przez kogo wszystko się rozpada? Przez wielkiego i wszechpotężnego pana Malfoy’a!

Z bezsilnej wściekłości kopnąłem w kufer. Teraz w moim gabinecie były dwie istoty, które kwiczały z bólu.

- Severusie – usłyszałem głos tuż za moimi plecami.

- Dyrektor?!

- Zawieszony dyrektor – poprawił mnie automatycznie i cicho się roześmiał.

- Co pan tu robi?

- Przyglądam się jak nauczyciel mojej szkoły rozbija sobie nogę kopiąc w kufer – szeroki uśmiech. Patrzyłem na niego trochę ze złością, a trochę z radością. – Dzisiaj przysłano mi listy od jedenastu członków rady nadzorczej, zażądali, abym wrócił na swoje stanowisko. Po tym jak uczennica zniknęła…

- Ginny Weasley, została zamordowana przez dziedzica – tym razem to ja poprawiłem dyrektora.

- Severusie, czy dziewczynka nie żyje jeszcze się dowiemy. – powiedział dobrodusznie, a po chwili dodał – Nie zawsze, to co uważamy za prawdziwe, takim w rzeczywistości jest.

- Czyli Hogwart pozostanie otwarty? – Nie lubię rozmawiać z ludźmi, którzy wiedzą stanowczo za dużo i mówią zagadkami.

- Tak, sądzę, że pozostanie otwarty, jednak nie o tym chciałem mówić. – choć nadal się uśmiechał, jego spojrzenie trochę się zaostrzyło. Miałem na końcu języka pytanie: „A o czym?” – ale wolałem głośno nie pytać – Pani Malfoy napisała mi list. – oznajmił cicho. – Napisała w nim o jakimś dzienniku i duchu w nim mieszkającym…

- Dziennik! – uderzyłem się w czoło, co jaszczurka skwitowała sykiem, a Dumbledore spojrzał na mnie z uwagą. – Teraz wszystko rozumiem, to znaczy rozumiem tak mniej więcej…

- Severusie, niestety muszę ci uświadomić, że ja kompletnie nic nie rozumiem, oprócz tego, że pan Malfoy maczał w tym palce. – Roześmiał się dźwięcznie. – Coraz wolniej kojarzę fakty.

- Latem byłem z wizytą u Lucjusza, trochę rozmawialiśmy i powiedział, że chętnie by się pozbył szlam i pana. Nie za bardzo mnie to wzięło za serce, bo… on zawsze…

- …chce się mnie pozbyć – wpadł mi w słowo Albus Dumbledore.

- Dokładnie – pochwyciłem. – Jeżeli wierzyć Narcyzie, to… hm… dał komuś czarno-magiczny dziennik, w którym było opisane jak otworzyć Komnatę…

- …na przykład pannie Weasley. – Znowu wpadł mi w słowo dyrektor. Podniosłem ze zdziwienia brwi. – Oprócz mnie i czarodziei mugolskiego pochodzenia nienawidzi Artura Weasley’a…

-… dziewczyna zapoznała się z instrukcją i… otworzyła komnatę? – to bezsensu!

- A może niczego, nie otwierała, tylko zapisywała w dzienniku swoje sekrety, a „duch” ją opętał? – zapytał Dumbledore. Odniosłem wrażenie, że już on wszystko rozumie.

- I tak dziedzic, który opętał Weasley’ównę, napadał na uczniów – zakończyłem, a po chwili zastanowienia dodałem – Ona mogła zacząć rozumieć co robi i wtedy zapragnęła albo zniszczyć dziennik, albo komuś o tym powiedzieć.

- I dlatego teraz „jej ciało spoczywa w komacie tajemnic” – zakończył dyrektor.