Naddal zniknęła

Była trzecia w nocy, gdy wreszcie zjawiłem się w domu. Jeszcze czekała mnie tylko rozmowa z Naddall. Drzwi skrzypnęły przeraźliwie. Wzdrygnąłem się.

Może już śpi? Coś przebiegło mi pomiędzy nogami.

- Merlin! – warknąłem, ale jaszczurka już drapała w drzwi pazurami. – Głupie stworzenie! – prychnąłem i wypuściłem go na zewnątrz.

– Naddall! – zakrzyknąłem.

Ta cisza, była zbyt wielka, w domu było ciemno. Machnąłem różdżką i świeczki, lampy naftowe pozapalały się. Na stole leżał list.

- Co, do dia… – zacząłem.

Snape.

Doszłam do zadziwiającego wniosku. Lepiej będzie jak odejdę. Oczywiście twoje konfidenctwo jest nadal aktualne. O ile nie podzieliłeś się nim już ze starym Dumblem. Podzieliłeś, czy nie donosić masz mnie. Jeszcze się spotkamy. Nie dziś, nie jutro i nie za rok, ale się spotkamy. I pamiętaj, że ja zawsze jestem bliżej niż może WAM się wydawać.

Naddall

PS: Pozdrów starego Dumbla. Powiedz mu, że każdy błąd rodzi nienawiść, a jeżeli ktoś popełniał siedem błędów w ciągu jednego tygodnia, nie może liczyć na przebaczenie.

Odeszła? Naprawdę odeszła? O co chodzi?

Chyba nie po to zmartwychwstała, aby posiedzieć u mnie parę dni.

- Wracasz, jeszcze do domu?

- Muszę, dyrektorze – coś jak strach błysnęło w oczach Dumbledore’a

On wiedział. On wiedział, że Naddall odeszła. Miałem dziwne wrażenie, że „sprawy w ministerstwie”, nie były wcale jedynym powodem dla, którego przybył tak późno i był tak zmęczony. Wściekły na świat zasnąłem.

—————–

Spał. Ten mugol spał pijany. Moja matka nie żyła, a ten wrak człowieka się napił. Brudne, śmierdzące ubranie opinało się na jego ciele. Zarost, nie golony od kilku tygodni wyglądał ohydnie. Zachrapał głośno.

- Wstawaj! – krzyknąłem.

Nie zareagował.

- Powiedziałem ci, abyś wstał! – Żadnego odzewu.

Poczułem ciepły dotyk na ramieniu. Odwróciłem się. Naddall, pierwszy raz w życiu bez złośliwego grymasu na twarzy patrzyła na mnie spokojnie.

- On nie wstanie. Jest zbyt pijany – powiedziała po prostu.

- Zabiję go. Będę pełnoletni, a przysięgam, że go zabiję – wycedziłem.

Pokręciła głową i roześmiała się zimno.

- Nie zdążysz, Snape – warknęła zimno.

—————

Biała trumna powoli zjeżdżała do grobu. Ja, Evans, rodzice zmarłej i jakaś siostra. Nikogo więcej.

Wspaniałe podsumowanie dziewiętnastoletniego życia. Ksiądz mówił jakieś bzdury, o istnieniu i misji. Chyba sam w to nie wierzył. Rodzice zapłakani, wrzucali grudy ziemi, siostra założyła ręce na piersiach (jakby ją to w ogóle nie obchodziło), ja stałem zdruzgotany (i to nawet nie samym faktem śmierci, ale tym, że oto zostałem sam. Rudolf – Azkaban, Naddall – zaginęła, Hiena – nie żyje).

Matka zmarłej podeszła do mnie z woreczkiem z ziemią. Zaczerpnąłem trochę piachu i rzuciłem. Głuchy dźwięk uderzenia o wieko rozniósł się po cmentarzu.

- Dziękuję, że pan przybył – powiedziała. Duże łzy spadały po jej twarzy.

Kiwnąłem głową na znak zgody.

- Pan Severus Snape, prawda? – znowu przytaknąłem. – Wilhelmina dużo o panu opowiadała.

Zaskoczony spojrzałem na kobietę. Hiena, mówiła coś? Miała własne myśli? Przecież ona zawsze robiła to, co jej kazano. Nawet na lekcjach, tylko stawała i śmiała się do nauczycieli.

- Pisała w listach o tobie, Gabriele, Rudolfie, Lily – wyjaśniła uprzejmie. – Taka tragedia – pociągnęła nosem. – No, nic zaprosiłabym cię na obiad…

- Nie, ja nie przyjdę – zaprzeczyłem szybko.

-… ale Wilhelmina mówiła, że odmówiłbyś.

Spojrzałem na nią zdziwiony. Jak wielu rzeczy można nie wiedzieć o ludziach, których znaliśmy.