Pół wila, pół elf - zero człowieka

Kolejny raz byłem w gabinecie dyrektora. Dumbledore spojrzał na moją nogę, lekko podniósł brwi, gdy zrozumiał, że nie kuleję.

- Jeżeli znowu, chciałbyś rozmawiać o kamieniu Severusie, przypuszczam, że tracisz czas – powiedział, a jego bystre spojrzenie prześwidrowało mnie na wylot.

- Nie. Nie chcę rozmawiać o kamieniu – mruknąłem, a po chwili dodałem – Właściwie to przemyślałem parę spraw, i doszedłem do wniosku, że masz rację.

To była nie do końca prawda, bo po prostu nie wiedziałem co zrobić. Teraz jednak bardziej interesowała mnie White, niż głupi, niedostępny kamień.

- To dobrze, że wreszcie dałeś sobie spokój. – Uśmiechnął się szeroko, a ja zauważyłem, że teraz uśmiech objął także oczy. – W takim razie, cóż cię do mnie sprowadza?

- White… ehm… Blanche White z Gryffindoru – odparłem.

Dyrektor uśmiechnął się szeroko i uniósł pytająco brew.

- Skąd ona się wzięła? – No dobra to nie było mądre pytanie, ale wtedy nie zastanawiałem się nad logiką tego co mówię.

- Pytasz skąd się biorą dzieci, Severusie? – a widząc moją morderczą minę, dodał – Ach, czyli nie oto chodzi.

- Kim są jej rodzice, skoro ma taki talent! – mruknąłem niecierpliwie.

- Jej matka jest pół willą. Chyba musiałeś się tego domyśleć. Ojciec to pół elf.

- Elfy nie istnieją. Mugole wymordowali je, wiele setek lat temu. – zacząłem.

- Severusie, jak ty przyziemnie myślisz. Skoro były nieśmiertelne, a ich mieszkania trudno było w jakikolwiek sposób odnaleźć nawet nam czarodziejom, to jak mogli je odnaleźć ludzie, którzy są najbardziej ślepymi istotami na świecie?

- Czyli nie ma w niej nic z człowieka?

- Powiedziałem, że jej ojciec jest pół elfem, nie pół trollem. To samo tyczy się matki – zauważył wnikliwie.

- A co to za różnica? – wybuchnąłem.

Zresztą czego chciałem się dowiedzieć? Czego się stary idioto spodziewałeś?

- To jest OGROMNA różnica, Severusie. Gdybyś przestał patrzeć na świat przez te swoje dziwne okulary, w których widzisz tylko to co najgorsze, zrozumiałbyś różnicę.

Ale ja nie chciałem widzieć tego co mówił Dumbledore. Dla mnie White przestała być miłą, sympatyczną dziewczynką. Stała się czymś niepełnym, czymś… gorszym.

- Akurat dla mnie nie ma to żadnej różnicy – warknąłem i wyszedłem Przemierzałem błonia wściekły. Miałem serdecznie dosyć tego świata.

Był po prostu niesprawiedliwy! Niesprawiedliwy, w każdym tego słowa znaczeniu! Przez chwilę, dosłownie chwilę, czułem się jak ktoś dobry. Jak… jak ojciec. Czułem się potrzebny. Zwyczajnie potrzebny. Czułem, że ona mnie lubi. Rozumiem, że to głupie uczucie, ale… odpowiadało mi.

Przez chwilę nie chciałem być „złośliwym, wrednym Snapem”. Ale to już przeszłość, stare ja powróciło.