Uczta

- I co myślisz o opowieści Harry’ego? – zapytał Dumbledore, gdy już siedzieliśmy w za stołem nauczycielskim w Wielkiej Sali.

- Dla mnie to stek bzdur. Barierka nie przepuszcza ot tak, kogo chce.

- Więc dlaczego Harry, nie mógł przejść?

- A kto powiedział, że nie mógł? – odparłem pytaniem na pytanie. „Zresztą kogo obchodzi Potter i jego barierki?” – pomyślałem.

- Severusie, chyba nie wierzysz, że Harry celowo przyleciał samochodem do Hogwartu.

- Nie wierzę też, że barierka na złość go nie przepuściła. Zresztą zmieńmy temat – warknąłem. – Jakoś nie mam ochoty denerwować się pierwszego dnia.

Już byłem wkurzony, przez clowna w peruce (ze szminką na ustach ?).

- Blanche powiedziała mi, że miałeś przyjemność poznać jej rodzinę – dyrektor uśmiechnął się szeroko.

- Dość wątpliwą muszę przyznać – warknąłem. – Dlaczego zawsze sadzasz mnie przy idiotach? – zapytałem cicho.

- Chodzi ci o Lockharta? Nikt inny nie chciał przyjąć tej posady – krew uderzyła mi do twarzy.

- JA chciałem – sapnąłem, patrząc jak Szmatławiec rozsiewa swe wątpliwe wdzięki na Hooch, która nawiasem mówiąc sprawiała wrażenie jakby chciała rzucić jakąś Avadę, w jakiegoś pseudo bohatera.

- Twój czas jeszcze nadejdzie. Dlaczego, wątpliwą? – zmienił temat.

- Nie mam, zbyt wysokiego mniemania o ludziach takich jak matka White – odparłem zaskoczony.

- Ty raczej nie masz o nikim wysokiego mniemania – zauważył trafnie dyrektor. – A teraz wybacz na chwilę, ale będę zmuszony zakończyć ucztę.

Wstał. I jak rok temu, uczniowie (szczyt inteligencji sklątki tylnowybuchowej) zamilkli.

- Jak wspaniale widzieć, wasze uśmiechnięte buzie – powiedział do młodzieży. – Mam nadzieję, że wszyscy się już najedli, bo oto przechodzę do spraw organizacyjnych. Chciałbym przedstawić wam nowego nauczyciela obrony przed czarną magią, doskonale wam znanego z serii książek: Gilderoya Lockharta!

Ryk, głównie żeńskiej części studentów, wyrwał mnie ze stanu spokojnego odrętwienia, w jakim się znajdowałem. Wyciągnąłem szyję, aby zobaczyć, czy przypadkiem wśród rozwrzeszczanych dziewczyn nie ma jakiejś bardzo jasnej głowy i granatowych oczu. White siedziała jednak i w najlepsze gadała z jakąś wyjątkowo brzydką pierwszoroczną. Jedna mądra! Od razu wrócił mi dobry humor. Tymczasem błazen wstał i uśmiechnął się szeroko do grona swych fanów. Chyba chciał coś powiedzieć, ale dyrektor nie dał mu dojść do słowa i przeszedł do spraw organizacyjnych.

Dwadzieścia minut później uczta się skończyła. Ociągałem się z wyjściem z sali. Chciałem porozmawiać z jedną osobą, ale… w ostatniej chwili zmieniłem zdanie. Przystanąłem więc czekając, aż Wielka Sala się opróżni.

- Severusie! – koło mnie nie wiadomo skąd zjawił się pseudo bohater. – Sądzisz, że mój dzisiejszy występ, był udany? Ty, jako nauczyciel ze stażem doskonale wiesz, czy uczniowie mnie zaakceptowali – pokazał swoje duże, białe zęby. W odpowiedzi pokazałem swoje kły, choć raczej nawet przy dobrej woli, nie mogłem nazwać tego uśmiechem.

- Zaakceptowali? Myślę, że tak. Zresztą im odpowiada każdy ćwierć-mózgowiec w peruce z włosia świńskiego – mruknąłem jadowicie. Przez chwilę patrzył na mnie ze zdziwieniem, a po paru sekundach, znowu się roześmiał:

- Ach, te twoje żarciki! – wysapał i poszedł, a mijając grupę jakiś śliniących się siódmoklasistek dodał – Ten wasz Mistrz Eliksirów! Nie dość, że przystojny, co prawda nie tak jak ja, inteligentny – tylko odrobinę mniej ode mnie, to jeszcze obdarzony poczuciem humoru – prawie takim jak moje – i poszedł, a dziewczyny spojrzały na mnie ze szczerym zdumieniem, chyba uznały, że Lockhart nie mówił o im znanym mistrzu eliksirów.

- Kretyn! – warknęła przechodząc koło mnie Hooch.

Pierwszy raz spojrzałem na nią z sympatią. Choć jedna myśli podobnie do mnie!