Dochodziła 20.00.
Panna White powinna się zaraz pojawić. Miałem wspaniałe zadanie, które na pewno nie sprawi jej przyjemności, i ten jej bezczelny uśmiech zniknie z twarzy.
Punkt ósma usłyszałem pukanie do drzwi.
- Wejść – warknąłem krótko. Drzwi uchyliły się i stanęła w nich Blanche White. Rozejrzała się po moim gabinecie okiem znawcy, co mnie trochę zirytowało.
– Napatrzyłaś się? – spytałem jadowicie.
- Nie – odpowiedziała szczerze. – Te marynowane glizdy końskie są prawdziwe?
- Tak. A co do twojego szlabanu. Tam w wiadrze stoją ozory smocze, masz je oczyścić – rzuciłem triumfalnie.
- Jasne – odparła z uśmiechem. Teraz przyglądała się marynowanej żabie. – Ropucha szara – mruknęła.
„Irytująca jest – nie powiem, ale ma wiedzę, fakt.” – pomyślałem.
- Wiadro stoi w drugim kącie, panno White – sprowadziłem ją na ziemię. Wzruszyła ramionami i zabrała się do pracy. Trochę mnie wkurzyło, że cały czas się uśmiechała. Co jest zabawnego w zamarynowanych glizdach końskich? …albo ozorach smoczych ociekających wodą? (oczywiście mówię o smokach z grupy Aaneriso. Wedle przypomnienia mają nie całe pięć stóp długości)
- Ten pokój pasuje do pana – powiedziała po paru minutach. Postanowiłem udawać, że jej nie widzę i nie słyszę. Niech sobie gada do ściany.- Ale tylko jako do nauczyciela eliksirów – zawyrokowała.
- A ty jesteś znawca? – zapytałem jadowicie.
- W pewnym sensie, proszę pana – odparła. – O! Suszone oczy żuka. Mogę sobie wziąć parę? Moje się skończyły.
Nie odpowiedziałem, bo… nie wiedziałem co powiedzieć. Żaden uczeń nigdy się do mnie nie odnosił w taki sposób. Prawdę powiedziawszy, żaden dorosły człowiek też nie wyrażał się do mnie ze szczerą sympatią.
- Smocza krew! – krzyknęła uradowana.
- Ty się ze mnie próbujesz nabijać? – zapytałem podejrzliwie. Prawdę powiedziawszy uczniowie nie chodzą po moim gabinecie, a tym bardziej nie wykazują zainteresowania tym, co się w nim znajduje.
- Nie! – odparła i znowu się uśmiechnęła. – Po prostu zawsze interesowały mnie eliksiry.
- Dlaczego? – zapytałem głupio. Pierwszy raz spotkałem się z takim zainteresowaniem MOJEGO przedmiotu.
- Różdżki są prymitywne – mruknęła. – Machnięcie, regułka i po wszystkim. A w robieniu jakiejś mikstury zawarty jest cały proces tworzenia. Wszystkiego musimy dopilnować. W tej sztuce magicznej wszystko zależy od nas samych. Mnie właśnie ta moc, którą mamy sporządzając eliksir fascynuje.
Nie odpowiedziałem. Mało kto naprawdę czuje moc eliksiru. White mimo, że w melodyjnych słowach, ale ujęła całe sedno.
- Skrzekoziele! – jęknęła z zachwytem. – Rodzice nigdy nie pozwolili mi używać…
- Możesz po prostu zająć się swoją pracą? – zapytałem cicho. Nawet nie chciało mi się silić na złośliwość. – Szybciej skończysz, to może jeszcze zdążysz wyjść na dwór. – Nie odpowiedziała. Zmarszczyła tylko nos i wyciągnęła z wiadra ozór. – Chyba nie chcesz tu siedzieć w nieskończoność – dodałem.
- A co to za różnica? – spytała filozoficznie. – Jak skończę, mam szlaban u profesor McGonagall. Tu… tam…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz