Quidditch w pogodę taką jak ta za oknem wydawał m się najgłupszą rzeczą na ziemi. Całe szczęście, że przynajmniej nie grają Ślizgoni. Nie jestem pewien ilu z nich leżałoby w Skrzydle Szpitalnym po tym meczu. Z drugiej strony teraz gra James Potter, nie! Harry Potter.
„On jest taki podobny!” – pisnął głos w mojej głowie.
Ja chyba wariuję. Cały czas wydaje mi się, że to James Potter znowu chodzi po Hogwarcie. I to jego spóźnienie na Obronę Przeciw Ciemnym Mocom, bo trenował taktykę Quidditcha. To takie Jamesowe. Wejść w środek lekcji z rozczochranym łbem, uśmiechnąć się promiennie i powiedzieć: „Przepraszam, ale miałem trening”. Bezstronna McGonagall jakoś nigdy nie odjęła mu za to punktów. Typowa sprawiedliwość Gryfonów!
Narzuciłem palto i w strunach ulewnego deszczu ruszyłem w stronę boiska do Quidditcha. Błoto rozpryskiwało się pod moimi krokami. Przez niebo przetoczył się błysk.
Tak, niech grają w burzę! Pieczyste z ucznia! Tego jeszcze nie było! – zadrwiłem w myślach. Usiadłem w miejscu przeznaczonym dla nauczycieli.
- Dzisiejszy mecz zostanie rozegrany pomiędzy Gryffindorem a Huflepuffem, bo te węże z…
- JORDAN! – ryknęła Minerwa. Walkę o mikrofon czas zacząć.
- Już nic nie mówię – szybko odparł piątoroczny Gryfon. – No więc, na boisko wchodzą Wood…
Spojrzałem na zawodników. Nie prezentowali się zbyt dumnie. W zasadzie wyglądali żałośnie. „Mokre plamy wchodzące na boisko” i to określenie charakteryzowało obie drużyny. Po chwili wzbili się w powietrze.
- Johnson przejmuje kafla, podaje go do Alicji Spinnet, mijają…. Ua! To musiało boleć! Głupi, podstępny…
- JORDAN! – zasłoniłem ręką krzywy uśmieszek. McGonagall – „JORDAN!”0-1.
- Goool! – ryknął Gryfon po kilku minutach.
Swoją drogą jak on zauważał takie rzeczy? Ja widziałem tylko same plamy migajże w powietrzu.
– I co, gałganiarze?!
- JORDAN!
- Spokojnie pani, profesor! – krótka walka o mikrofon.
…0-2
0-3…
…0-4
0-5…
(Jakiś czas później)
…0-21
Coś się zaczęło dziać z Jamesem. Nie, z Harrym! Znowu błaznuje! Odwróciłem się w stronę dyrektora.
- Coś się dzieje z Potterem! – Próbowałem przekrzyczeć szum wiatru i ulewę. Dyrektor tylko pokręcił głową i wskazał na uszy.
- Harry Potter pikuje w dół. Czy to jakiś nowy zwód? – ryknął „JORDAN!” – DEMENTORZY!
Nie musiał tego mówić. Sam poczułem przejmujące zimno.
- Zabiłeś ich! To twoja wina, morderca! – wrzeszczał wysoki męski głos. – Tormento!
- Życzę ci śmierci… życzę ci śmierci… ŻYCZĘ CI ŚMIERCI! – piskliwy, samotny, zrozpaczony, kobiecy alt
Puste zielone oczy…
…rozbite okulary…
- Dopiero teraz stałeś się nikim…
…trumna opada coraz niżej
…martwe ciała kobiety i mężczyzny…
…piskliwy śmiech…
…puste zielone oczy…
…trumna opada coraz niżej…
…rozbite okulary…
Co ja zrobiłem! CO JA ZROBIŁEM!!!
- Oni nie żyją…
Samotne łzy…
…przerażona twarz kobiety…
…trumna opada coraz niżej…
…dziecięcy płacz…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz