Naddall się zakochała!

Siedziałem w fotelu w pokoju nauczycielskim. Do lekcji z gryfonami i ślizgonami z czwartego roku miałem jeszcze godzinę. Godzinę spokoju, przed kolejną lekcją z ograniczonymi bachorami.

Nagle drzwi się otworzyły i wszedł Lupin z bandą trzeciorocznych uczniów. Wśród nich dostrzegłem Pottera. Na mój widok chłopak stanął jak wryty. Uśmiechnąłem się drwiąco.

- Proszę nie zamykać, Lupin. Nie mam ochoty tego oglądać – wycedziłem.

Stojąc już w drzwiach, odwróciłem się jeszcze i dodałem:

- Obawiam się, że nikt pana nie ostrzegł, Lupin, ale w tej klasie jest niejaki Neville Longbottom. Radziłbym nie powierzać mu żadnego trudniejszego zadania. Chyba że panna Granger będzie stała na tyle blisko, żeby szeptać mu do ucha instrukcje.

Chłopak oblał się szkarłatnym rumieńcem. Wilkołak spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

- Miałem nadzieję, że Neville będzie mi pomagał w pierwszej fazie ćwiczenia – powiedział spokojnie – i jestem nadal pewny, że wywiąże się z tego znakomicie.

Wzruszyłem ramionami i warknąłem na pożegnanie:

- Ostrzegałem.

——————–

Naddall wpatrywała się we mnie ze wściekłością. Zaciskała kurczowo ręce i przygryzała wargi. Wreszcie wydała z siebie dziwny dźwięk, coś jak: „argh!” i z impetem uderzyła ręką o stół. Gdyby wzrok mógł zabijać byłbym teraz ćwiartowany…

- Ty IDIOTO! – wrzasnęła wreszcie. – Ty cholerny idioto!

- O co ci chodzi? – zapytałem cicho.

- Kto ci w ogóle pozwolił? Czy ty wiesz, w co się wpakowałeś? Czy ty zdajesz sobie sprawę, z tego co zrobiłeś?!

Wzruszyłem ramionami.

- To nie jest klub pojedynków! Nie możesz należeć do niego przez dwa tygodnie, a potem się wypisać! Czy ty wiesz, co zrobiłeś?! Czy ty zdajesz sobie sprawę, co ZROBIŁEŚ?

- Naddall, mogę decydować o moim życiu i robić… – zacząłem jej tłumaczyć jak trzyletniemu dziecku.

- Decydować – zakpiła. – Niech się pan, panie Snape dowie, że w chwili zostania Śmierciozercą przestał pan decydować o czymkolwiek.

- Możesz się odczepić? – warknąłem wściekły.

- Nie, nie mogę! – odpowiedziała. – Próbuję ci wytłumaczyć, że właśnie podpisałeś na siebie wyrok. Odtąd przez całe życie będziesz Śmierciożercą.

- Ja CHCĘ być…

- Och, doprawdy Snape? – zapytała jadeitowym głosem. – Chcesz? Trząsłeś się jak osika gdy Riddle mordował tego gościa. A to dopiero początek…

- Skończyłaś?

- Nie, nie skończyłam! – warknęła. – Odtąd będziesz brnął w bagno. Cokolwiek nie zrobisz, będziesz szedł na dno. W pewnej chwili, gdy już je dosięgniesz staniesz się kimś takim jak Malfoy: nieczułym, pompatycznym egoistą, pozbawionym skrupułów. Pozbawionym człowieczeństwa…

Zacząłem jej klaskać.

- Wspaniała mowa Naddall! Gratulacje! – szydziłem. – Tylko jakoś nie zauważyłaś, że Rudolf, Hiena i TY także jesteście Śmierciożercami. Taka mała pomyłka…

- Oni się nadają, idioto – warknęła spokojnie – Ty nie.

Zaczerwieniłem się. Okropny ceglasty rumieniec wykwitł na moje policzki.

- A ty? – próbowałem się bronić

- U mnie sytuacja wygląda trochę inaczej – powiedziała już spokojnie. – Czy zlecił ci jakieś zadanie?

- Tak.

Spojrzała na mnie w wyczekiwaniu.

- Kazał mi zabić ojca.

Zaśmiała się drwiąco i piskliwie. Jakby perspektywa zamordowania własnego ojca wydała się jej niezwykle zabawna. Ten śmiech trącił szaleństwem.

- Kiedy zamierzasz to zrobić?

- W przerwie świątecznej – odparłem neutralnym głosem.

- W porządku – powiedziała pojednawczo. – Dwa tygodnie. Tylko dwa tygodnie.

- Możecie się uciszyć? – usłyszałem chłodny głos Narcyzy.

Odwróciłem się w jej stronę. Ręce miała założone na piersiach. Szlafrok luźno zarzucony na ramiona, koszulka nocna krótka, odsłaniająca długie, sarnie nogi i trochę biustu. Patrzyłem jak zahipnotyzowany.

- Próbuje zasnąć – warknęła spoglądając na mnie. – Nie muszę o dwunastej w nocy wysłuchiwać waszych kłótni!

Naddall parsknęła. Narcyza obrzuciła ją niechętnym spojrzeniem.

- Ona próbuje ci uświadomić Snape, co straciłeś – powiedziała drwiąco Gabriele. – Popatrz sobie. Za nim zeszła musiała z dziesięć minut stać przed lustrem. No wiesz – dodała konspiracyjnie - koszula odsłania trochę więcej biustu niż zazwyczaj, niesforne kosmki włosów opadają na twarz, wystudiowana poza pokazuje atuty nóg, zwilżone usta… – wyliczała dalej.

Narcyza poczerwieniała. Naddall jak zwykle trafiła w sedno.

- To jest żałosne, panno Black – zakończyła wreszcie swój wywód.

- A jednak wolę jej „żałosność”, niż twoją naturalność – odpowiedziałem. – Każdy chłopak woli.

Puste oczy wpatrywały się we mnie ze zdziwieniem.

- Świetnie! – warknęła w końcu. – Świetnie!

Odwróciła się na pięcie i odeszła do dormitorium.

- Ona się bujnęła w moim kuzynie – szepnęła Narcyza podchodząc bliżej.

W duchu przyznałem rację Naddall: „Narcyza nie ma za dużo rozumu, Gabriele w nikim się nie zakochała”. Choć z drugiej strony. Zawsze atakowała Syriusza. Zawsze komentowała akurat go. I na balu, to słowa Blacka ją ubodły. Uśmiechnąłem się drwiąco.

- Śliczna jesteś – wyszeptałem.

- Nareszcie to zauważyłeś głupolu! – zaśmiała się dziewczyna, ładując na moje kolana.