Slytherin czy Gryffindor?

Cholerni idioci! Wygonili mnie z przedziału, a pociąg już ruszył. Będę przez godzinę stał jak kretyn? Wszędzie pełno. Wściekły na cały świat, chwyciłem kufer, już miałem go ciągnąć dalej, gdy zatrzymał mnie głos „Jamesa”.

- Żartowaliśmy, chodź dosiądziesz się do nas – spojrzałem na niego nieufnie.

Chyba nic nie kombinował. Widząc moje wahanie, razem z tym drugim wzięli mój kufer i zanieśli go do ich przedziału. Powoli poszedłem za nimi.

- Jestem James Potter, a to Syriusz. Syriusz Black. – Wyciągnęli ręce.

Krótko, sztywno uścisnąłem je.

- Severus Snape.

Syriusz spojrzał na mnie z niesmakiem. Chyba chciał coś powiedzieć, ale James mu przerwał.

- Jesteś z pierwszego roku, co? – Kiwnąłem głową na znak zgody. – My też. Ciekawe do jakiego domu nas przydzielą. Mam nadzieję, że trafię do Gryffindoru. A wy?

- Cała moja rodzinka jest, ze Slytherinu – powiedział smutno Black.

- To źle? – zapytałem.

- Źle?! – ryknęli razem James i Syriusz. – Tragedia! Zero! Dno! – kontynuował Potter.

- Nie musisz mu tłumaczyć, jego rodzina też jest ze Slytherinu – warknął Black.

- Jakby mnie Tiara przydzieliła do Slytherinu albo Huflepuffu, od razu rzuciłbym szkołę – czułem, że coraz mniej lubię tych chłopaków.

- Na pewno – zakpiłem. James wybałuszył na mnie oczy. – Nic byś nie zrobił, ojciec nie pozwoliłby ci rzucić szkoły.

- On ma rację – wtrącił Syriusz. – Mam nadzieję, że nie trafię tam, gdzie reszta mojej sławetnej rodziny.

- Ja też mam taką nadzieję, że tam nie trafisz – roześmieli się.

Byli zabawni, też pozwoliłem sobie na nieśmiały uśmiech.

- Jesteś silnie magiczny, jak ja. – zauważył znowu Potter. – Też to widać po włosach – najeżyłem się. – U ciebie zawsze wyglądają na przetłuszczone, u mnie nie dają się uczesać.

- Elokwencja? – zapytałem cicho, z sarkazmem.

- Praktyka. W mojej rodzinie od strony mamy, wszyscy się śmieją z tej fryzury – James dużo mówił, nie wstydził się, po paru minutach zrozumiałem, że jest strasznie pewny siebie. Syriusz próbował go naśladować, ale wychodziło mu miernie (pewnie bał się, że zostanie przydzielony do Slytherinu). – Zawsze wszystkim wmawiam, że zsiadłem z miotły chwilę temu, wiecie… – wyszczerzył zęby.

Nie do końca rozumiałem, co chciał przez to powiedzieć. Przez całą drogę do Hogwartu gadał. Gadał i gadał. Ciągle się chwalił. Miał pięć lat jak dostał pierwszą miotłę, jego ojciec jest aurorem, na wakacjach był w Szkocji etc.

Gdy wysiedliśmy wreszcie z pociągu nie wiedziałem czy go lubię, czy nie. Imponował mi, fakt – ale czy go lubiłem? Chyba nie. Co do Syriusza od razu stało się jasne, że za sobą nie przepadamy.

—————

- Nie będę warzył dla wilkołaka, eliksiru! – warknąłem uderzając pięścią w stół. – A co się stanie, jeśli pogryzie uczniów?

- Pogryzie, jeśli nie uwarzysz mu eliksiru – zauważył logicznie dyrektor.

Już drugi raz w tym tygodniu, kłóciłem się z nim o to samo.

- Nie, nie zmusisz mnie do tego dyrektorze. – kategorycznie odmówiłem.

- W takim razie sam będę warzył ten eliksir – w oczach Dumbledore’a dostrzegłem wesołe błyski. Jak dla mnie ta sytuacja wcale nie była zabawna.

- A nie rozwali mi dyrektor lochów? – zakpiłem.

- Obiecać nie mogę, niestety – dalej bezczelnie się uśmiechał. – Severusie, co ci właściwie zrobił Remus?

- To nie chodzi…

- Nigdy się nad tobą nie pastwił, nigdy cię nie obrażał – wyliczał mężczyzna – byłeś mu obojętny.

- Obojętność jest gorsza od nienawiści – mruknąłem niespodziewanie dla samego siebie. – Po prostu nic nie zrobił, aby mi pomóc, a pan chce, abym przyklasnął z radości i warzył dla niego eliksiry.

- Nie musisz klaskać z radości, wystarczy, że uwarzysz ten eliksir.

Ale dowcipne! Skrzywiłem się z niesmakiem.

- Proszę, jeśli nie możesz zrobić tego dla Remusa, zrób to dla mnie – argument przeważający.

- Ale jeśli zdradzi i jest przyjacielem Blacka, to będzie pana wina dyrektorze – ostrzegłem.

- Liczę się z tym – odparł poważnie Dumbledore.

- Jeśli połowa uczniów umrze przez jego niekompetencję to będzie to pana wina – drążyłem.

- Wziąłem to pod uwagę.

- A jeśli wilkołak wyda Harry’ego, Black’owi, to też będzie to pana wina. Świat straci zbawiciela.

- Doskonale to rozumiem – zakończył dyrektor.