Rodzina mieszańca

Dwa dni przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego, znowu zawitałem na ulicę pokątną. Musiałem zrobić zapasy składników do eliksirów. Musiałem też kupić nową szatę. Wszystko przez Longbottoma, no ale jak ktoś ma taki niesamowity talent do zepsucia nawet najprostszej mikstury. Jedną rzecz mogłem przyznać pyzatemu gówniarzowi, doskonale ważył trucizny. Prosta mikstura leczenia w wykonaniu Longbottoma – wywar szybkiej śmierci, złożona mikstura leczenia – wywar natychmiastowej śmierci, lek uśmierzający ból – kwas.

Jakbym miał wypić cokolwiek, co uwarzyła ta mała niedorajda, najpierw kupiłbym trumnę.

Wszedłem do sklepu Madame Malkin. Przywitała mnie szerokim uśmiechem kurtyzany.

- Czym mogę służyć?

- Szatę – warknąłem. Uśmiech spełzł z twarzy madame.

- Oczywiście. Proszę stanąć na tamtym stołeczku, zaraz ktoś do pana podejdzie.

Wykonałem polecenie. Podbiegła do mnie młoda, piegowata dziewczyna z mysimi włosami. Podczas, gdy ona obmierzała mnie, ja przyglądałem się kobiecie stojącej obok. Biegało przy niej mnóstwo krawcowych. Miała długie, jasnozłote włosy i białą, mleczną karnację. Nie widziałem jej twarzy, bo stała odwrócona do mnie plecami.

- Przecież mówiłam, że nie znoszę białego! – Krzyknęła, ze złością. Miała pretensjonalny głos.

- Ale to tylko pasek, będzie się doskonale prezentował przy lamówce! – zawołała madame Malkin. Wyglądała jakby ledwo panowała nad sobą.

- Tylko PASEK. To jest, aż PASEK – zauważyła z sarkazmem. – Wszystko ma być blado-niebieskie! Czy jesteście, aż tak tępe, że tego nie rozumiecie?

- Przepraszamy – powiedziały chórem.

- No, tak lepiej! – sprawiała wrażenie już udobruchanej – Henrietto!

- Auć! – jęknąłem, gdy jakaś szpilka wbiła mi się w ramię.

- Przepraszam, prze pana – zasepleniła piegowata.

- Uważaj trochę – warknąłem. Kobieta stojąca na stołku obok odwróciła się.

Nawet ja musiałem przyznać, że jest piękna. Miała ogromne, jasno-niebieskie oczy, obramowane czarnymi rzęsami. Spojrzała na mnie z wyższością.

- Czarna szata? – zapytała. – Kupujesz pod przetłuszczone włosy?

Jak ja nienawidzę komentarzy moich włosów. Może to niewiarygodne, ale myje je. Raz dziennie, ale myje. One po prostu takie są! U Pottera same się „czochrają”, u mnie przetłuszczają. Co ja na to poradzę? Tak już jest, do cholery!

- W pierwszej chwili lubiłem panią, dopóki nie otworzyła pani ust – warknąłem.

- Skończone! – uśmiechnęła się do mnie piegowata.

Dumnie zszedłem ze stołka, zapłaciłem za szatę i wyszedłem ze sklepu, mijając stojącego w drzwiach mężczyznę krztuszącego się ze śmiechu. Obrzuciłem go spojrzeniem pełnym wściekłości.

- Nareszcie jej ktoś dogadał – szepnął do mnie. – Ja jestem jej mężem.

„Ciekawa rodzinka, nie ma co” – pomyślałem. – „Prawie jak Malfoy’owie”

Przeszedłem na drugą stronę ulicy. Szybko wszedłem do sklepu z zapasami do eliksirów. Pachniało w nim ziołami. Przez chwilę rozglądałem się: smocze łajno, oczy żuka, biała głowa White wyglądająca zza skrzynek z pazurami smoka, rogi jednorożca, jad skorpeny. Takie tam. Biała głowa White?! Odwróciłem się szybko. Dziewczyna, właśnie kupowała jakieś składniki. Podszedłem cicho.

- …i jeszcze garść oczu żuka – zakończyła. Sprzedawca szybko zaczął podliczać jej zakupy.

- Siedemnaście galeonów i siedem knutów – powiedział bezbarwnym tonem.

„Strasznie drogie zakupy!” – pomyślałem zdziwiony. – „No tak, skrzekoziele, włosy jednorożca…”

- Dzień dobry, panie profesorze – dziewczyna uśmiechnęła się do mnie promiennie. Zdążyłem zauważyć, że podrosła. Z pięć centymetrów na pewno.

- Co ty masz na sobie? – zapytałem patrząc na nią.

- Och… to… ehm… – zrobiła się czerwona. – Moja mama każe mi to nosić…

Uśmiechnąłem się złośliwie. Jej matka musi mieć nierówno pod sufitem, skoro każe dwunastoletniemu dziecku nosić rozkloszowaną suknie z gorsetem i parasolkę?

- Eden! Dlaczego rozmawiasz z tym… tym… GBUREM i CHAMEM?! – dobiegł nas krzyk.

Odwróciłem się momentalnie. W drzwiach sklepu stała moja „znajoma” ze sklepu z szatami. Mogłem wpaść na to sam. Kto kazałby nosić dziecku suknie z gorsetem przy czterdziestu stopniach upału?

- Mamo, już zdążyliście wszystko kupić? – zapytała Blanche.

Jednego byłem pewien, może nie zdążyli zrobić zakupów, ale na pewno zdążyli mnie wkurzyć! Spojrzałem na mężczyznę stojącego z tyłu. Był wysoki, szczupły, dziwnie ubrany i miał niesamowicie granatowe oczy. Oczy White. Przyglądał mi się z zainteresowaniem, a na wargach drgał mu uśmiech. Chyba uważał całą sytuację za ogromnie zabawną.

- Boże, jaka ty jesteś nierozgarnięta! Przecież nowe szaty do szkoły musimy kupić razem z tobą. Odejdź od tego… tego… tego czegoś! – chwyciła się za serce i jęknęła. – Ethan! Moje biedne serce! Mam napad duszności…

- Może to przez gorset… – zauważyłem złośliwie. – Można rozpiąć…

Kobieta postawiła oczy w słup, coś szepnęła do męża i wyciągnęła Blanche ze sklepu.

Phi, a ja chciałem mieć rodzinę…

- Przepraszam za moją żonę, jest strasznie przewrażliwiona na punkcie wyglądu – powiedział mężczyzna, nadal głupio się uśmiechał. – Proszę wybaczyć brak kultury, nazywam się Ethan Amadeusz Romulus White, tak w dużym skrócie, a pan?

- Severus Snape, bez skrótu – warknąłem ogłupiały. Sprzedawca klepnął mnie w ramię. Chyba nie podobał mu się teatr wystawiony przed chwilą w jego sklepie. – Poproszę… – zacząłem wymieniać wszystkie składniki, potrzebne do uzupełnienia moich zapasów. A potem płacąc niewiele mniej od mieszańca, wyszedłem ze sklepu.

Ethan Amadeusz Romulus White (w dużym skrócie) czekał na mnie.

- Nie odczepi się pan? – zapytałem wściekły.

- Nie, póki nie porozmawiamy – powiedział poważnie. Oho, wdaje się w komitywę z pół elfem, chyba schodzę na psy.

- A niby o czym?

- Pan zdaje się jest nauczycielem eliksirów w Hogwarcie?

—————

Siedzieliśmy w jakiejś francuskiej kawiarni. Mój rozmówca właśnie składał zamówienie. Chyba wszyscy go tu znali. Co jakiś czas, jacyś ludzie uchylali mu kapelusza.

- Pana restauracja? – zdziwiłem się.

- Nie, skądże! – roześmiał się White. – I proszę mi mówić na „ty”. Tak będzie wygodniej, poza tym strasznie rzadko ludzie traktują mnie normalnie, a to jest takie nużące.

- Normalnie?

- Bez zbędnych konwenansów, no ale dosyć o mnie – zmienił temat. – Bardzo mi przykro, że poznał pan tą niemiłą część charakteru mojej żony. Na co dzień jest bardzo miła.

- Akurat – prychnąłem. Już widziałem jaka jest miła, dla własnego dziecka! – Współczuję osobie, która kiedyś dołączy do waszej rodziny. – dodałem z sarkazmem.

Roześmiał się szczerze, co wprawiło mnie w konsternację.

- Zabawne, że akurat ty to mówisz – zauważył.