Znawca wampirów? Wątpię...

- Malfoy, Draco!

Z szeregu pierwszoroczniaków wyłonił się dumny i blady chłopiec. Zaledwie tiara dotknęła jego głowy, wrzasnęła: „SLYTHERIN!” Poruszyłem się niespokojnie. 

„A to mi niespodzianka” – pomyślałem ironicznie. Moją twarz wykrzywił grymas obrzydzenia. Przez chwilę patrzyłem jak blondyn idzie z wysoko podniesioną głową. „Wykonałeś swoje zadanie Draco. Tatuś będzie zachwycony, nieprawdaż?” – myślałem zdegustowany.

- Potter, Harry! 

Tak nagle odwróciłem głowę w kierunku Tiary Przydziału, że niemal nie skręciłem karku. Niski, chudy chłopak z burzą kruczoczarnych włosów na głowie i blizną na czole, niepewnie usiadł na stołku. Minerwa nałożyła mu ten wyliniały kapelusz na rozczochraną głowę, chwilę trwało i rozległ się wrzask: „GRYFFINDOR!”. Na trzęsących się nogach, z wyrazem ulgi na bladej twarzy, w towarzystwie oklasków i krzyku tych przygłupich rudzielców (Mamy Pottera! Mamy Pottera!) szedł „słynny” Harry Potter do stołu Gryffindoru.

Gdy tak na niego patrzyłem przypomniał mi się inny Potter. Jemu także zawsze towarzyszyły brawa. Niezależnie czy zasłużył na nie, czy nie. Zarozumiały, egoistyczny i zwyczajnie głupi, tylko w bandzie tych swoich „przyjaciół” był taki odważny. Nabijał się ze mnie, dręczył mnie i jak skończył? 

„To, ze źle skończył to twoja wina.” – szepnęło moje sumienie. Zawsze odzywało się nie w porę.

- Zabini, Blaise!

- SLYTHERIN!

McGonagall już chciała wynosić Tiarę, gdy drzwi otworzyły się i weszła przez nie jakaś dziewczyna o jasnych, niemalże białych włosach i granatowych oczach.

- O! Blanche, jednak zdążyłaś przyjechać – powiedział dyrektor uśmiechając się szeroko. W odpowiedzi ona także się uśmiechnęła i podeszła do stołeczka. Uczniowie tak samo zresztą jak i nauczyciele wyciągali szyje, aby zobaczyć z kim rozmawia Dumbledore. Minerwa nerwowo studiowała listę przyjętych, aby zobaczyć kogo pominęła.

– No dalej, śmiało panno White! – zachęcił dziewczynę dyrektor. 

Usiadła na stołku a McGonagall z głupią miną nałożyła jej tiarę na głowę.

Byłem lekko zdezorientowany. Zazwyczaj na tydzień przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego, omawiamy kandydaturę poszczególnych uczniów. Nie przypominałem sobie, abyśmy omawiali kandydaturę jakiejś „Blanche White”. Popatrzyłem na nauczycieli, ale oni wszyscy sprawiali wrażenie jakby nikt nic im nie powiedział. 

„I dobrze” pomyślałem złośliwie. Minuty mijały a Tiara wierciła się na głowie dziewczyny zamiast przydzielić ją do jakiegoś domu. Tylko Dumbledore sprawiał wrażenie zachwyconego takim obrotem sprawy.

- Wspaniale! – powtarzał raz po raz – Wspaniale!

- GRYFFINDOR! – krzyknęła wreszcie Tiara i cała ceremonia przydziału dobiegła końca.

Nareszcie. Prawdę powiedziawszy miałem już tego wieczoru serdecznie dosyć. Na domiar złego ten jąkała ze śmierdzącym turbanem na durnym łbie siedział koło mnie. Świetnie, po prostu świetnie! Wstał dyrektor. Rozłożył ręce jakby było coś cudownego w bandzie siedzących przed nim uczniów.

- Witajcie! – powiedział – Witajcie w nowym roku szkolnym w Hogwarcie! Zanim rozpoczniemy nasz bankiet, chciałbym wam powiedzieć kilka słów. Oto one: Głupol! Mazgaj! Śmieć! Obsuw! Dziękuję wam!

I usiadł. „Nie ma to jak inteligentna przemowa” – pomyślałem. Bardziej jednak od komentowania tego co dyrektor powiedział, zająłem się obserwowaniem jąkały. Ten kretyn nawet przy jedzeniu trząsł się jak galareta! Nałożyłem sobie trochę pieczonych ziemniaków i nie mając nic lepszego do roboty zacząłem rozmowę:

- Jak tam wampiry, Quirell?

- W-wampiry? – zająknął się przerażony. Zajrzał pod stół, jakby tam siedział jakiś wampir i tylko czekał na jego śmierdzący turban.

- Tak, wampiry. – odpowiedziałem cicho – Zawsze interesowały mnie te stworzenia wiesz?

- N - naprawdę? – zdziwił się.

- Naprawdę – warknąłem złośliwie. – Wiem, że istnieją trzy sposoby zabicia wampira. Czytałem o tym w „Nieśmiertelnej istocie” Ezahiela Ghecka. Oprócz tak prymitywnej metody jak zabicie wampira drewnianym kołkiem w serce w czasie pełni, można jeszcze rzucić na to przeklęte stworzenie zaklęcie Oczyszczenia Duszy i dać mu do wypicia jakiś eliksir. Tylko, że nie napisano jak uwarzyć ten eliksir.

Quirell zrobił niewinną minę. „Co za idiota”- pomyślałem. Poczułem nienawiść do tego jąkającego się kretyna. Podniosłem wzrok ponad nauczyciela OPCM i spojrzałem prosto w oczy chłopca – który – przeżył. Harry Potter chwycił się za bliznę, a ja poczułem dziwną satysfakcje. 

- Chodzi mi oto Quirell, że ty jako znawca tego tematu, możesz mi podać nazwę tego eliksiru i jego składniki. Jako Mistrz Eliksirów chcę sprawdzić, czy uda mi się go sporządzić. Więc jak? … Mistrzu Obrony przed Czarną Magią? – zapytałem złośliwie

Przez chwilę napawałem się widokiem coraz bardziej czerwonego Quirella. Od dawna wyczuwałem, że coś jest nie tak z tą przybłędą, nie wiedziałem tylko co. Teraz miałem pewność, ze cokolwiek studiował jąkała w Czarnej Puszczy, nie miało to nic wspólnego z wampirami. Zrozumiałem, że coś tu śmierdzi i nie chodziło tylko o ten wielki, dziwaczny, cuchnący turban. Z opresji wybawił Quirella Dumbledore.

- E - hym… jeszcze tylko kilka słów. Mam nadzieję, że wszyscy… 

Dalszej części nie słuchałem. Podświadomie czułem, że kamień filozoficzny ukryty na trzecim piętrze nie jest bezpieczny. Nie wiedziałem skąd, lecz czułem, że coś lub ktoś na niego czyha. Na początku roku dyrektor tłumaczył ukrycie kamienia w szkole kwestią „rządnych nieśmiertelności głupich czarodziei”, oraz „chciwych rabusi”, ale to raczej nie oto chodziło. Przynajmniej według mnie. Nie chcę, aby ON powrócił, nie teraz, gdy mam w miarę normalne życie. Nie chcę znowu widzieć cierpienia, ja nie chcę być jego sprawcą… a Dumbledore? On jeśli Czarny Pan wróci znowu każe mi szpiegować… Zaufanie jakie mi ofiarował jest podszyte kwestiami czysto praktycznymi: dzięki mnie ma „zaufanego szpiega”. Paranoja! Jak można ufać szpiegowi?

Jazgot jaki zapanował na sali wyrwał mnie z rozmyślań. Hymn szkoły. Oprócz dyrektora nikt ze stołu nauczycielskiego ze szczerym uśmiechem nie śpiewał tego zlepku słów. Nauczyciele z maskami radości na twarzach, przez zaciśnięte zęby „śpiewali”. Ja się do tego nie zniżyłem i po prostu wpatrywałem się w nich z głupią miną. Jeszcze jedno zdanie Dumbledore’a i bankiet dobiegł końca. Wszyscy zaczęli się gromadzić ku wyjściu. Dogoniłem Quirella w chwili, gdy przeciskał się przez drzwi.

- Nie istnieje nic takiego jak „eliksir na wampiry” – powiedziałem i poszedłem dalej zostawiając go w osłupieniu.