Bal

Bal z okazji ukończenia szóstego roku, był jedną z tych rzeczy, na których wypada być, aby się pokazać. Dosłownie i w przenośni. Zjawili się na nim wszyscy, którzy mieli partnerów (albo udawali, że ich mają).

Naddall uśmiechnęła się zimno w moją stronę. Nigdy nie sądziłem, że jakakolwiek dziewczyna może wyglądać tak źle w sukience. Długa, czarna, droga i okropnie niepasująca kreacja wyglądała na Naddall jak na wieszaku.

Tęsknie spojrzałem w stronę smukłej blondynki w zielonej sukni. Wolałbym stać koło niej, jak robił to właśnie pewien krukon.

- Patrzcie, patrzcie! – usłyszałem znajomy ryk za sobą.

Black w towarzystwie wyjątkowo pięknej brązowowłosej dziewczyny patrzył na mnie złośliwie.

– A oto i para roku: Smarkerus i Panna Naddall. Przyjęcie dla dziwolągów w lochu.

Kilka kroków za Syriuszem stał Potter z Evansówną. Dziewczyna wyraźnie wściekła kopnęła chłopaka w kostkę i syknęła coś w stylu: „James, miało nie być scysji!” Coraz większy tłumek gromadził się koło nas. Wszyscy czekali na rozwój akcji.

- A ty Black jak zwykle w towarzystwie Dam Się Obmacać Jeśli Na Mnie Spojrzysz Syriuszu Blacku – zakpiła dziewczyna.

- Przynajmniej mam kogo obmacać – brązowowłosa dziewczyna uderzyła mężczyznę w twarz i odeszła urażona (ale to specjalnie nie uraziło Syriusza). Zdążyłem zauważyć, że już ruszył w jej stronę jakiś „pocieszyciel”. – Ciebie Naddall nawet Smark nie chce dotknąć!

I wtedy moja partnerka zrobiła coś, czego nigdy bym się po niej nie spodziewał. To było zbyt prymitywne dla niej, a jednak zrobiła to. Podeszła do Blacka i uderzyła go. Chłopak zdumiony upadł na posadzkę.

- Jeżeli następnym razem usłyszę, że do mnie mówisz, zabiję cię – wysyczała, a potem z godnością wróciła do mnie.

- Dosyć przedstawienia! – wrzasnął Syriusz.

Po tym incydencie doszedłem do wniosku, że już nic nie może mnie zdziwić. Myliłem się.

———————

- Nie idę na żaden bal – powiedziałem spokojnie do Naddall.

Nigdy nie chodziłem na głupie bale, no dobra raz w życiu poszedłem, ale tylko raz i tylko dlatego, że musiałem. A właściwie (jak zwykle) Naddall mnie zmusiła. Czasami ma naprawdę wielką siłę perswazji (różdżka w dłoni, może zdziałać cuda).

- Oczywiście, że pójdziesz – zakpiła. – Zrobisz to chociażby dlatego, że jest tam Narcyza.

- I co z tego? – burknąłem zirytowany.

Jak to możliwe, że jedna kobieta jest w stanie działać człowiekowi na nerwy bardziej niż stado bachorów?

- To z tego, że będziesz chciał pokazać jej, że nie zależy ci.

Uśmiechnąłem się tryumfalnie.

- Mi na niej NIE ZALEŻY, pokazałem jej to w szpitalu.

- Nie, w szpitalu pokazałeś, że cię irytuje.

- Irytujesz, to TY – warknąłem.

Roześmiała się kpiąco.

- I tak pójdziesz na ten bal. Choćbym miała rzucić zaklęcie przywiązujące, pójdziesz – powiedziała zimno.

- Zmuś mnie – wycedziłem.

W odpowiedzi zaśmiała się fałszywie.

————————

Wchodząc do rezydencji Malfoy’ów z Naddall u boku, czułem się jak ostatni idiota. Wyglądałem jak zwykle (z tą różnicą, że koszulę pod spodem zamieniłem na czarną). Nie będę się stroił jak kretyn tylko po to, aby pójść do Malfoy’a.

- Gabriele – zimny głos Narcyzy sprowadził mnie na ziemię. – Severusie – tu uśmiechnęła się promiennie. – Jak miło was widzieć.

- Daruj sobie – przerwała jej Naddall. – akurat bardzo się cieszysz, że przyszłam ze Snapem.

- Nie, nie cieszę – tym razem, to pani Malfoy, zakpiła – gdyby to ode mnie zależało już dawno dostałabyś pocałunek dementora.

- Przynajmniej wiem, jak sprawy stoją – powiedziała złośliwie Naddall i bezceremonialnie odeszła od nas.

Zostaliśmy we dwoje. Ja i Narcyza.

Nawet teraz wyglądała uroczo. Delikatna, zielona sukienka z jakiegoś wyjątkowo zwiewnego materiału podkreślała jej figurę. Klejnoty rodowe Malfoy’ów połyskiwały na jej szczupłej szyi. Jasne włosy upięła w dostojny kok. Jeden niesforny kosmyk opadł na jej czoło. Zdusiłem mimowolną chęć dotknięcia jej i tylko spojrzałem zimno.

- Nic nie powiesz? – zapytała cicho, a widząc, że nie jestem skory do jakichkolwiek słów, dodała – Np. Narcyzo, jak ty pięknie wyglądasz.

- Narcyzo, jak ty pięknie wyglądasz – powtórzyłem jak echo.

Roześmiała się dźwięcznie i odparła:

- Pan też, panie Snape wygląda niczego sobie.