Wyglądał gorzej niż ostatnim razem. Już właściwie nic nie pozostało z wysportowanej niegdyś sylwetki. Mięsień piwny rozwinięty teraz do granic możliwości, leżał wygodnie na łóżku „obok” swego właściciela. Sflaczały nadmiar skóry (doskonale widoczny na twarzy, oraz w okolicach szyi) „wałkował się”. Zarost nie był golony od co najmniej dwóch tygodni i przetykany był bielą. Postarzał się i to bardzo. Oczy niegdyś po prostu niebieskie, zrobiły się wodniste i rozbiegane. Wrak, wrak człowieka. Ubrania nie zmieniał chyba od miesiąca, miałem powody sądzić, że nosi je od zeszłego lata. A nawet jeśli zmieniał, to na jakieś szmaty. Odkąd zaczęła chorować rozpił się zupełnie. A pisała w listach, że jest lepiej, że się LECZY. Ciekawe czym, denaturatem?
Mugol, zwykły parszywy mugol, który oprócz życia dał mi jeszcze nienawiść do ludzi i strach, strach przed odrzuceniem. Tylko tyle i aż tyle. Na palcach jednej ręki mogłem wyliczyć powody, dla których jego istnienie na coś się przydało. Przez te krótkie okresy, kiedy nie pił wcale, był wspaniałym mężem. Tylko, że ile to trwało? Do dwóch lat po ślubie. A powodów, bym go zabił było aż nadto. A ja nie mogłem. Nie dałem rady tego zrobić
Otworzył przepite oczy, przez parę sekund zastanawiał się kto nad nim stoi.
- Własnego syna nie pamiętasz? – zapytałem przez zaciśnięte zęby.
Miałem szesnaście lat, stanowczo za dużo, ażeby drżeć jak osika przed starym mugolem na kacu. Fakt, że był ode mnie o wiele silniejszy, ale nie znał się na czarach, co dawało mi pewną przewagę. Mimo to nie kłóciłem się z nim, wolałem zacisnąć zęby i słuchać jego wrzasku. Nawet jeżeli wygrałbym jakąś bitwę, to ten stery drań straty powetowałby na matce.
- Nie ma czego pamiętać – warknął i uśmiechnął się.
Byłem pewny, że z tego uśmiechu nie wyniknie nic dobrego. Zdążyłem zauważyć, że stracił kilka zębów od zeszłego roku, a pewna część stanowczo poczerniała. Mógłby się wreszcie sam wykończyć.
- Po co tu przylazłeś?! – zapytał napastliwym tonem.
- Chciałem się przywitać z ojcem, którego nie widziałem dziesięć miesięcy – wycedziłem.
Przez chwilę rozkoszowałem się widokiem „taty”. Otworzył gębę, od razu poczułem smród, mieszaninę alkoholu, cebuli i czegoś bliżej niezidentyfikowanego. Powstrzymałem mimowolną chęć ucieczki z tego pomieszczenia.
- Nienawidzisz mnie – powiedział nagle. Przez parę sekund wydawało mi się, że świdruje mnie spojrzeniem. Czystym i trzeźwym spojrzeniem. – Cieszy cię mój widok? Cieszy cię widok, jak nisko upadłem? O czym myślisz, co? Mówię do ciebie, odpowiadaj!
Znałem takie mowy na pamięć, kiedy był trzeźwy cały czas wygłaszał mi nauki o tym jak zmarnowałem mu życie. Największym moim dotychczasowym błędem według mojego ojca, było przyjście na parszywy świat. Dzięki Potterowi i Blackowi zacząłem wierzyć, że ma rację.
Usiadł. Łóżko ciężko zaskrzypiało, może pękło parę sprężyn?
- Nadal nie rozgarnięty. Czego cię w szkole uczą? Te twoje abrakadabra muszą być bardzo słabe, skoro nie potrafisz nic zrobić z włosami. – Moją twarz wypełnił rumieniec. – Twoja matka jest tak samo beznadziejna.
- Ale się przynajmniej myję – warknąłem.
- Co powiedziałeś?
- Powiedziałem – powoli cedziłem słowa – że jesteś wielkim, tłustym, brudnym, zachlanym zerem.
Nie doceniłem go. Zerwał się momentalnie na nogi, jego ohydną twarz nawiedził grymas wściekłości. Zamachnął się na mnie. Upadłem.
- Wyrodny gówniarzu, ojca będziesz przezywał?! Człowieka, który przez tyle lat cię żywił?! Niewdzięczny, szmatławy…
Do pokoju weszła matka, spojrzała na mnie, na ojca. Bystre oczy oceniły sytuację.
- Kochanie on dopiero wrócił do domu. Czy warto zaczynać spotkanie od kłótni? – zapytała spokojne.
- Wynoś się z pokoju, ja gówniarza wychowam!
Siłą wypchnął ją. Przekręcił zamek. Coraz wyraźniej słyszałem dudnienie, coraz głośniejszy był jej krzyk…
—————–
- Severusie! Otwórz, Severusie! - przetarłem zaspane oczy.
Minerwa dochodząc do wniosku, że nie ma innego wyjścia rzuciła zaklęcie na drzwi. Z hukiem się otworzyły. Spojrzała na mnie oszołomiona
- Nic, ci nie jest? Od pięciu minut próbuję się do ciebie dostać.
- Łyknąłem podwójną dawkę eliksiru uspokajającego, musiał sprawić, że zasnąłem – usprawiedliwiłem się.
Eliksir nadal działał, czułem dziwną apatyczność. A przy tym nic mnie nie obchodziło. Wszystko działo się jakby z boku.
- Severusie, dziedzic znowu zaatakował – spojrzałem na nią tępo, próbując zrozumieć o co jej chodzi.
Dziedzic? Ten, co petryfikuje koty?
- Tym razem zaatakował uczennicę…
- Minerwo podaj mi antidotum, leży w moim biurku z prawej strony, nie mogę zebrać myśli.
- Nie bierze się podwójnej dawki eliksiru uspokajającego – warknęła zgryźliwie, ale podała mi go, mówiąc – Dziedzic znowu zaatakował, tym razem uczennicę i to z mojego domu – westchnęła ciężko. – Blanche Eden White została spetryfikowana…
- C -co?! – krzyknąłem.
Momentalnie zostałem przywrócony do stanu używalności. Moją głowę wypełniało jedno zdanie, które w porywie wściekłości powiedziałem:
„MAM NADZIEJĘ, ŻE KIEDY NASTĘPNYM RAZEM ZAATAKUJE DZIEDZIC, TRAFI NA CIEBIE!”
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz