Sprout przyniosła obcięte Mandragory.
- Nareszcie – uśmiechnęła się szeroko.
Za nią wpadł błazen. Dwa przeciwieństwa obrzuciły się niechętnymi spojrzeniami. Nic dziwnego wyglądali zupełnie… zupełnie nie pasująco. On – w barwnej buraczanej szacie z wymalowanymi paznokciami i ona w starej, znoszonej, ubłoconej sukni z paznokciami sprawiającymi wrażenie, jakby nigdy nie widziały mydła.
- Właśnie powtarzałem, profesor Sprout, że mandragory można było wyciąć już od trzech dni, ale ona…
- A skąd ty możesz wiedzieć cokolwiek o MANDRAGORACH?! – ryknęła nauczycielka. Spokojna, opanowana zazwyczaj czarownica miała żądzę mordu w oczach. A mówią, że to ja jestem wybuchowy…
- Moja kochana, wiele razy warzyłem ten eliksir… – zaczął się wymądrzać szmatławiec. Ten facet kompletnie nie ma wyczucia…
- Ależ oczywiście, Gilderoy, przecież ty wiesz WSZYSTKO – wycedziłem spokojnie. – Czasami zastanawiam się – dodałem złośliwie – dlaczego my, zwykli mali ludzie w ogóle pojawiliśmy się przy kimś tak wspaniałym jak ty. Przecież ty zbawiasz świat częściej niż Potter. Twoja wiedza przekracza daleko kompetencje moje, Dumbledore’a i wszystkich nauczycieli razem wziętych. Jesteś najmądrzejszy, najpiękniejszy, najzabawniejszy, a ogółem – z każdym słowem robiłem się coraz bardziej wściekły – robisz błąd za błędem, żeby pokazać nam, że jesteś taki jak my „słabi maluczcy ludzie”, IDEALE.
- Ja nie do końca rozumiem twój wywód, Severusie – zająknął się.
- Gilderoy, ale czego tu nie rozumieć? – zapytałem cicho. – Ja… ja zawsze chciałem być taki jak ty – Sprout zakwiczała. – Istnieje coś takiego jak twój fanklub, prawda? Będę mógł się gdzieś zapisać? Albo założę własny – szeptałem z przejęciem. Kretyn patrzył na mnie zdumiony. – Gilderoy, masz coś takiego jak FANKLUB?
- Mam, ale…
- Więc przynieś mi – spojrzałem na panią profesor, która chyba się „dusiła” i dodałem – Przynieś NAM ulotki – chyba chciał coś powiedzieć, ale bezceremonialnie wypchnąłem go za drzwi.
– Ulotki! Czuję, że powołanie mnie wzywa! – krzyknąłem za nim z kamienną miną.
Zatrzasnąłem drzwi mojego gabinetu, a Sprout zaczęła się śmiać. Głośno rechotała.
- Nie mogłem się powstrzymać, żeby mu wreszcie nie dogadać – warknąłem – Głupi kretyn.
- Idiota i do tego żałosny – dodała.
————————
Usiadłem w pokoju nauczycielskim. Minerwa, tak nawoływała, że wolałem zjawić się jako jeden z pierwszych. Gdy byli już wszyscy, pojawiła się i sama McGonagall.
- Stało się – oznajmiła grobowym tonem.- Potwór porwał uczennicę. Zawlókł ją do samej Komnaty.
Konwulsyjnie zacisnąłem ręce na oparciu krzesła. Cholerny Malfoy, załatwia swoje porachunki z dyrektorem, a nie interesuje się tym, że ktoś niewinny może ucierpieć! Przeklęty…
- Skąd pewność, że tak się stało? – zapytałem.
- Dziedzic Slytherina pozostawił wiadomość. Dokładnie pod pierwszą. Jej szkielet będzie spoczywać w Komnacie na wieki.
- Kto to jest? – wtrąciła Hooch, opadając na krzesło.– Czyja uczennica?
- Ginny Weasley – odparła Minerwa.– Będziemy musieli jutro wysłać wszystkich uczniów do domu. To koniec Hogwartu. Dumbledore zawsze mówił…
Drzwi się otworzyły i wszedł uśmiechnięty błazen. Swoją drogą ma cholerne szczęście, gdybym miał w ręku różdżkę…
- Tak mi przykro… Co mnie ominęło? – zapytał pogodnie.
Ten jego uśmiech przepełnił czarę goryczy. Podszedłem do niego z zimną furią mówiąc:
- Oto nasz człowiek. Właściwy człowiek. Potwór porwał dziewczynkę. Zawlókł ją do samej Komnaty Tajemnic. Nadeszła chwila, abyś zaczął działać Lockhart.
Mężczyzna zbladł. Tępy imbecyl!
- Tak, Gilderoy – zaszczebiotała profesor Sprout – Czy to nie ty mówiłeś wczoraj wieczorem, że doskonale wiesz, gdzie jest wejście do Komnaty Tajemnic?
- Ja… tego… ja… – dukał.
- Tak, czy nie mówiłeś mi, że dobrze wiesz, co jest w tej Komnacie? – pisnął Flitwick.
- J –ja? Naprawdę… nie pamiętam…
- Ale ja bardzo dobrze pamiętam, jak mówiłeś, że żałujesz, że nie rozwaliłeś tego potwora, zanim aresztowano Hagrida – cedziłem słowa – Nie mówiłeś, że wszystko spartaczono i że od samego początku powinni ci dać wolną rękę w rozprawieniu się z potworem?
- Ja.. ja naprawdę nigdy… Musiałem zostać źle zrozumiany…
- A więc teraz masz wolną rękę, Gilderoy– oświadczyła Minerwa – Dziś wieczorem nadarza się świetna okazja, aby to uczynić. Zadbamy, aby nikt nie wchodził ci w drogę. Będziesz mógł robić z potworem, co ci się podoba. Masz pełną swobodę działania.
Lockhart rozejrzał się rozpaczliwie, szukając ratunku. Spoglądałem na niego złośliwie.
- N- n- no dobrze – wyjąkał – B- b- będę w swoim gabinecie, muszę się przygotować… – uciekł.
- Świetnie! – warknęła McGonagall – Przynajmniej zszedł nam z oczu. I sprzed naszych butów. Opiekunowie domów pójdą poinformować uczniów, co się stało. Powiedzcie im, że jutro rano wsiądą do ekspresu Hogwart – Londyn. Reszta nich dba oto, żeby żaden uczeń czy uczennica nie wystawili nosa spoza swojego dormitorium.
„TO CHYBA NIE MOŻE BYĆ KONIEC HOGWARTU?! PRZEZ JEDNEGO MALFOY’A NIE ZAMKNĄ SZKOŁY!” – wrzeszczały moje myśli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz