Jesteś inny niż myślałem

Dom prezentował się niezbyt okazale. Położony na uboczu jakiejś mugolskiej wioski, był idealny dla kogoś, kto chciał się ukryć.

Naddall spojrzała na mnie z dziwnym wyrazem twarzy. Skinąłem głową i udaliśmy się w jego kierunku.

Ogródek, był jeszcze bardziej zapuszczony, niż zewnętrzna strona domu. Moja towarzyszka zaczęła sprawdzać, czy nie ma żadnych zabezpieczeń.

- Obwarowała się jak smok na jajkach – usłyszałem złośliwy głos Naddall.

- Dasz radę? – głupio zapytałem.

- Jasne – wyszeptała.

Coś niebezpiecznego błysnęło w jej oczach.

– Zajmij się klątwami.

Kilka minut pracowaliśmy w skupieniu. W „rozbrajaniu” klątw najtrudniej jest skojarzyć, co to za przekleństwo zostało rzucone. Cicho szeptałem przeciwzaklęcia.

- Już – mruknąłem.

- Ja też – odpowiedziała Naddall.

Aportowaliśmy się w ciemnej sieni. Zacząłem przeszukiwać dół, a Gabriele pobiegła na górę. Wszedłem do salonu siedziała tam starsza kobieta. Miała pooraną zmarszczkami twarz. Uśmiechnęła się smutno.

- Wiedziałem, że to kiedyś nastąpi – powiedziała spokojnie.

Spojrzałem na nią zdumiony. Naddall uprzedziła mnie, że możemy mieć do czynienia z wariatką, ale… scharakteryzowała ją na góra trzydzieści cztery lata. Poza tym „wariatka” miała miotać przekleństwami i różnymi dziwnymi epitetami, a nie spodziewać się najścia.

- Nazywam się Morgana Dumbledore. Na pewno szukacie mojej wnuczki Celestine Dumbledore. Zabijesz mnie? – zapytała jakby pytała o kupno lodów.

Znieruchomiałem. Wojna, nie powinna dotyczyć starców i dzieci.

- Niech pani ucieka – wydusiłem wreszcie.

Kobieta znieruchomiała. Nie spodziewała się takich słów.

- Jesteś inny niż myślałam – wyszeptała. – Inny. Może to właśnie ty ją uratujesz.

- Niech pani, do jasnej cholery ucieka! – warknąłem.

————

Chodziłem niespokojnie po gabinecie.

- Masz talent. Prawdziwy talent – powiedziałem poważnie.

- Kiedyś mi pan o tym wspomniał – zauważyła rezolutnie Blanche.

- Nie przerywaj mi! – warknąłem. – W ciągu mojej trzynastoletniej kariery zawodowej ani razu, Hogwart nie wystawił reprezentanta do Mistrzostw Eliksirów. Ostatni raz ten tytuł został przyznany dla ucznia naszej szkoły w 1977 roku….

- Panu – wpadła mi w słowo Blanche – To musiał być pan! Tylko pan jest naprawdę inteligentny, dokładny, drobiazgowy… – wyliczała.

Gdyby to tylko usłyszał jakiś uczeń. Pieśń pochwalna na cześć Snape’a. Zdumiewające! I to jeszcze przez Gryfonkę!

Odwróciłem się w stronę ingrediencji do eliksirów.

- Skończyłaś? – warknąłem bez zbytniej złośliwości.

Raczej nie przywykłem do słuchania pochwał.

- Dlaczego? Przecież to prawda – oburzyła się.

- Gdybyś chciała – zignorowałem jej ostatnią wypowiedź – w przyszłości wziąć w takim konkursie udział, zacząłbym cię przygotowywać już dziś. Oczywiście startowałabyś dopiero w siódmej klasie, ale…

- Pan mówi poważnie? – zapytała z niedowierzaniem.

- Jak najbardziej – odparłem.

- I myśli pan, że mam szansę?

- Jeżeli będziesz ciężko pracować – odpowiedziałem spokojnie.

- Będę. Będę pracować bardzo ciężko. Będę najpilniejszym uczniem… – zaczęła wyliczać, czym jeszcze będzie.

Uśmiechnąłem się pod nosem. To chyba byłby mój pierwszy zawodowy sukces. Spojrzałem na nią zimno i zakończyłem.

- W takim razie od przyszłego roku zaczynamy poszerzać twoją edukację.