Kolejne tygodnie

Kolejne tygodnie, mijały bardzo spokojnie. Dziedzic Slytherina dał sobie spokój. I bardzo dobrze, po co ma się męczyć?

Według mnie osoba, którą bawiły te dowcipy z petryfikowaniem ludzi, dała sobie wreszcie na wstrzymanie. Trzech uczniów, kot, duch to i tak stanowczo za wiele jak na jakiegoś „studenta” tej szkoły.

Błazen biegał po korytarzach z miną, jakby to on sprawił, że potwór już nie atakował. Chwalił się wszystkim (czy ktoś tego chciał słuchać, czy nie), że to jego zasługa.

- Och, to było doprawdy prymitywne i bardzo głupie z jego strony atakować, gdy ja jestem tak blisko. Przecież każdy wie, że dla mnie odnalezienie go to tylko kwestia czasu.

- Jeżeli wolno spytać – zacząłem najbardziej jedwabnym tonem, na jaki było mnie stać. – Jakbyś go schwytał? Jakoś wątpię, żeby przyszedł wiedziony twoim uśmiechem.

- Severusie, pozwól mi zachować tajemnicę moich działań – odpowiedział radośnie.

- Tajemnice… – powtórzyłem jak echo.

- Tajemnice, pracuję w spokoju. Bez takiej nieprzychylnej atmosfery! – krzyknął poirytowany.

Spojrzałem na niego wyraźnie ucieszony. Pierwszy raz udało mi się wyprowadzić błazna z równowagi.

- A czy ja kwestionuję twoje metody? – zapytałem podchwytliwie.

Był zdumiony. Mój łagodny ton wybił go z równowagi. Przyzwyczaił się do złośliwości, wrogości jawnej i nieskrępowanej, ale nie do UGODY.

- Rozumiesz, że nie mogę pokazywać moich metod? – wycedził powoli, a potem uśmiechnął się szeroko. – Żaden złoczyńca nie może się dowiedzieć…

- Gilderoy, ja nie kwestionuję TWOICH METOD, ja kwestionuję TWOJE CZYNY – wyjaśniłem złośliwie i odszedłem zostawiając go w kompletnym osłupieniu.

Właściwie denerwował już wszystkich nauczycieli. Jedynie Dumbledore, stojący jak zwykle z boku i patrzący na Hogwart jak widz na cyrk, był obojętny na jego durnowate popisy. Według mnie, doskonale się bawił widząc wzburzone miny Minerwy, Fidellusa, czy moją. Jak zwykle uznał za doskonałą zabawę pokrętne zachowanie szmatławca.

- On naprawdę pana bawi, dyrektorze? – zapytałem z niedowierzaniem.

- Severusie, a jak mam się zachować? Nie muszę się przejmować jego gadaniem, zresztą ty też nie musisz – zauważył rozsądnie.

Mimo to, przejmowałem się. A właściwie nie przejmowałem, ale mnie denerwował. Denerwował, nawet bardziej niż Potter i White razem wzięci, a to naprawdę nie lada wyczyn.

Zresztą co do Harry’ego… chłopak starał się nie wchodzić mi w drogę, a na lekcjach zachowywał się niemalże wzorowo. Nie gadał i nie przeszkadzał, a do tego pozwalał sobie odejmować punkty (eliksiry, zwyczajnie mu nie wychodziły).

Największe zdumienie wywoływała we mnie Storm. Ta dziwna, milcząca dziewczyna o zastraszonym spojrzeniu robiła postępy! I to jakie! Rozróżniała rodzaje noży, czerpaków, kociołków. Kroiła sprawniej, niż wielu czwarto-rocznych, a przede wszystkim… starała się! Naprawdę się starała.

Podczas środowych zajęć dodatkowych, gdy warzyła eliksir Bólu (poziom pierwszy), usłyszałem nawet, że podśpiewuje. Było to na tyle dziwne, że w pierwszej chwili zaniemówiłem. Stałem tylko jak idiota i słuchałem.

- Czasami szczęście, ulotne jest. Trwa tylko chwile dwie, lecz dla tych chwil warto żyć, bo szczęśliwym każdy chce być. Złośliwy dziadek i stary pies, włóczęga i największy mag. O szczęściu marzą w nocy i dniu, bo chcą…

- Może należy wrócić do instrukcji? – zakpiłem.

Zaczerwieniła się, po czubki uszu. Jak dobrze, że nadal się mnie boi.

- Sprawdzam każdy punkt dwa razy, za nim coś zrobię – usprawiedliwiła się.

- Wierze, że sprawdzasz – warknąłem. – Tylko nie jestem pewien czy CZYTASZ INSTRUKCJE.

—————–

Ciche kroki. Tyle razy stawał nade mną. Pijany, często zalany, a jednocześnie taki potężny. Silny, mocarny. Nienawidziłem go. Jak ja cholernie go nienawidziłem! Tobias Snape. Żałosny, plugawy, nic nieznaczący, ale… MÓJ OJCIEC. Mój nędzny, marny, ale… OJCIEC.

Leżałem, przykryty kołdrą po samą głowę. Kurczowo zaciskałem powieki, tak bardzo pragnąłem, żeby odszedł…

- Wstawaj! – wrzasnął. Dziwny, niepodobny ton jego głosu ranił ciszę. – Wstawaj bastardzie! Słyszysz?!

- Daj mu spokój, jest noc…

Nawet nie musiałem patrzeć na moją matkę. Szara, długa koszula nocna, zawiązana pod szyją oplatała jej chude, wycieńczone od choroby ciało. Długie, czarne włosy przysłaniały twarz, a żucze oczy, spoglądały na mnie z niepokojem. Bała się.

- Kto ci pozwolił tu wejść?! – ryknął.

Otworzyłem oczy. Był pijany, albo nawet nie pijany, ale… zalany w trupa. Cud, że jeszcze utrzymywał się na nogach.

- Kochanie…

Zrobił kilka kroków w jej stronę. Niepewnych, dopóki nie był na wyciągnięcie ręki. Zamachnął się. Krótki, świst powietrza. Krzyk zamarły, zanim się narodził. Łzy siedmioletniego chłopca leżącego w łóżku.