Zaufanie Dumbledore'a

Dyrektor siedział przy biurku.

- Spodziewałem się ciebie, Severusie – powiedział i uśmiechnął się, ale uśmiech nie objął jego oczu.

- Byłem na korytarzu na trzecim piętrze, tak jak mi pan kazał – zakomunikowałem, ale Dumbledore sprawiał wrażenie, jakby o tym wiedział. – Po paru minutach przyszedł Quirell. Powiedział, że pan go przysłał. – Ta rozmowa wydawała mi się poniekąd bardzo trudna. – Chciałem, się tylko zapytać, czy pan mi ufa?

- Tak, Severusie, ufam ci – odpowiedział, a po chwili dodał coś, czego początkowo nie zrozumiałem. – Jeśli zrobiłeś jakiś błąd, jeszcze teraz możesz go naprawić. 

Spojrzałem na niego zdezorientowany.

- Czyli nie uważasz niczego co zrobiłeś za błąd? – drążył, a widząc moją minę dodał – W takim razie ta rozmowa nie ma sensu. Bądź tak łaskawy Severusie… – wskazał ręką na drzwi. 

Wyrzuca mnie. Po prostu mnie wyrzuca. Odwróciłem się na pięcie i już byłem przy drzwiach, gdy usłyszałem:

- Nie wiedziałem, że interesujesz się trollami…

Drzwi za mną trzasnęły z takim hukiem, że niemal nie wypadły z zawiasów.

Cholerny… głupi… śmierdzący… parszywy… QUIRELL! Gnida! Niech mi się nawinie, ten… ten… ta obraza człowieka… Ta nędzna kreatura… Był u Dumbledore’a i opowiedział swoją wersję wydarzeń. A ten, który mi tak UFA zwyczajnie mu uwierzył. I gdzie to zaufanie? Głupi jąkała… nędzny hipokryta… a jednocześnie taka przebiegła żmija…

Zaraz… zaraz…

…przebiegła żmija? A jeśli moje przypuszczenia nie były chybione i osobą, która czyha na kamień jest właśnie Quirell? Taki niepozorny… kto mógłby przypuszczać. Początkowo chciałem pójść z moją teorią do gabinetu dyrektora, ale w połowie drogi zdałem sobie sprawę, że JESTEM GŁÓWNYM PODEJRZANYM U DUMBLEDORE’A. Moje przypuszczenia mogły mnie tylko pogrążyć w oczach osoby, której zdanie obchodziło mnie najbardziej. Musiałem coś zrobić. Tylko co? I wtedy zrozumiałem, że paradoksalnie jedyną rzeczą jaką mogę zrobić, aby uratować kamień jest… zabranie go w bezpieczniejsze miejsce.

Tylko po co Quirellowi kamień? Wydawało mi się bezsensowne, aby chciał on go dla siebie. Co prawda każdy chciałby być nieśmiertelny i bogaty, ale… to mogło nie chodzić o to, przynajmniej nie w jego przypadku…

Rozejrzałem się i dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że jestem na dworze. Widocznie pogrążony w myślach szedłem instynktownie. Gorzej, mój instynkt zaprowadził mnie do chatki gajowego. Nagle między drzewami mignęła mi jakaś sylwetka z jasnymi włosami. Znajoma sylwetka, znajome jasne włosy. Szybko ruszyłem w jej kierunku.

- Ciiii! – poczułem, jak ktoś mnie łapie za ramie. Odwróciłem się. – Cholibka. Severusie, bo nie przyjdą!

- Hagridzie, nie mam czasu na bzdury! – warknąłem. – White pałęta się po Zakazanym Lesie po zmroku – chciałem się wyrwać, ale olbrzym nie puścił.

- Nic jej się nie stanie, niech psor popatrzy, zaraz do niej przyjdą – zrobiłem durną minę. Staremu Rubeusowi padło na głowę. Tak to jest, gdy ktoś za dużo pije.

I wtedy je zobaczyłem. Przybiegły do niej. Dziewczyna nieświadoma, że jest obserwowana wtuliła głowę w jednego z nich.

„Więc widzi teastrale” – pomyślałem.

- Ktoś jej zmarł, cholibka – mruknął Hagrid. – Bidulka, przychodzi se tak już od dawna. Od początku roku. Chciałem ją przegonić, ale mała ma rękę do zwierząt.

Mało mnie obchodziło dlaczego olbrzym jej nie wygonił. Zastanawiałem się, kto mógł jej zginąć. White obróciła się na tyle szybko, że nie zdążyliśmy się schować z Rubeusem. Powoli zaczęła iść w naszą stronę. Nie sprawiała wrażenia wściekłej, albo przerażonej, no najwyżej zawstydzona była odrobinę.

- Dobry wieczór – powiedziała i spojrzała na mnie. Chyba czekała na jakiś atak wściekłości.

- Dobry – mruknął gajowy.

- Panno White… – zacząłem jadowicie.

- Gryffindor właśnie stracił masę punktów? – zapytała zaczepnie.

- …wałęsanie się po Zakazanym Lesie jest zabronione – dokończyłem i pierwszy raz udało mi się sprawić, że zaniemówiła. – Szlaban. Myślę, że Hagrid wymyśli ci jakieś zadanie. A teraz jeśli pozwolisz odprowadzę cię do zamku.

- Dowidzenia Hagridzie – powiedziałem, a olbrzym uśmiechnął się szeroko.

Chyba zrozumiał, że ten szlaban, to żadna kara, a jedynie przyzwolenie na wizyty w jego… ehm... nazwijmy to chatką.