"CO TY TU ROBISZ?!"

Expres Hogwart – Londyn, właśnie wyjechał ze stacji Hogsmeade. Przez chwilę wpatrywałem się w niego, dopóki nie zniknął za zakrętem. Odwróciłem się zadowolony.

Pół godziny później w całkiem dobrym nastroju przekroczyłem bramy Hogwartu. Nie ma już w całej szkole ani jednego, głupiego, bezmózgiego, krnąbrnego, bezczelnego, zarozumiałego…

- WHITE! – wrzasnąłem, tak głośno, że usłyszały mnie chyba wszystkie zwierzęta z Zakazanego Lasu – CO TY TU ROBISZ?!

- Stoję – genialna odpowiedź.

- ALE DLACZEGO TUTAJ!

- Mam się przesunąć? – mina dziewczyny była jak najbardziej niewinna.

- POWINNAŚ BYĆ W POCIĄGU!

- Nie, ja wracam z dyrektorem – uśmiechnęła się szeroko.

- Dlaczego? – jakoś ten jej uśmiech złagodził moją wściekłość. Właściwie, to przez mieszańca uspokoiłem się całkowicie.

- Można powiedzieć, że nikt nie odebrałby mnie ze stacji w Londynie – kolejny szczery uśmiech.

- Dlaczego? – zapytałem głupio.

- Moi rodzice raczej nie lubią… pokazywać się – wyjaśniła uprzejmie.

- Dlaczego? – Lubię inteligentne pytania.

- Ech, Severusie – usłyszałem za sobą głos dyrektora – chyba nie musisz wszystkiego wiedzieć. Pozwól mieć pannie White kilka tajemnic.

Dyrektor trochę zdziwił mnie swoim wyglądem. Może dlatego, że zawsze ubierał się w szaty czarodziei, a nie w mugolskie szmaty. Teraz jednak stał w szarym garniturze, co zadziwiająco nie zgrywało się z jego długą szarą brodą. Na głowie miał w takim samym odcieniu melonik, a w ręku ściskał laseczkę.

Wpatrywałem się w niego lekko zmieszany. Po co ten cyrk?

- Eden, biegnij się przebrać w ubrania ludzi nie magicznych – zawołał Dumbledore do dziewczyny. Skinęła głową i poszła do zamku. Przez chwilę staliśmy, ja i on i kontemplowaliśmy błonia.

- O której wyjeżdżasz Severusie? - zapytał po paru minutach dyrektor.

- Właściwie sam nie wiem. Dziś, albo jutro. Mam jeszcze parę spraw do załatwienia – mruknąłem bardziej do siebie niż do niego.

- Rozumiem. O Blanche! Już jesteś! – powiedział z uśmiechem widząc jasnowłosą.

Odwróciłem się w stronę dziewczyny. Miała na sobie workowate dżinsy i szeroki t-shirt z jakimś napisem. Włosy jak zwykle były rozpuszczone Wyglądała dokładnie tak, jak powinno wyglądać dziecko. Przez chwilę nawet ją lubiłem. Tylko przez chwilę póki nie przypomniałem sobie, że jest MIESZAŃCEM.

- Idziemy? – zapytał dyrektor. Dziewczyna kiwnęła głową. - Do zobaczenia, Severusie.

- Do widzenia, panie profesorze – zaśpiewała White i poszli. Przez chwilę wpatrywałem się w jasne włosy dziewczyny, póki nie zniknęły za bramą.

- Do widzenia – powiedziałem cicho i skierowałem się ku zamkowi.