Święta

Odpakowałem prezent Blanche. Mały, srebrnego koloru łańcuszek wypadł na biurko. Przyjrzałem mu się uważnie. Z pozoru nie wyróżniał się niczym nadzwyczajnym. Ot zwykły srebrny łańcuszek jakich wiele, ale po bliższym przyjrzeniu się dostrzegłem, wyryte na blaszce dziwne znaki.

Odłożyłem medalion na bok i zajrzałem powrotem do pudełka. „Niech pan, nosi ten łańcuszek zawsze przy sobie, być może nadejdzie chwila, że okaże się on panu bardzo przydatny. Blanche”. Uśmiechnąłem się pod nosem. O co jej mogło chodzić? Odwróciłem maleńką kartkę na drugą stronę „PS: I niechże pan przyjmie ten prezent!”.

Po lochu rozniósł się dziwny dźwięk. Gdyby ktoś mnie nie znał i nie znał tego miejsca mógłby pomyśleć, że ja Pierwszy Postrach Hogwartu się śmieję!

Minęły święta. Wbrew swoim postanowieniom wrzucenia medalionu od Blanche głęboko na dno kufra, nosiłem go, ukrytego pod sztandarowym mundurem pierwszego nietoperza na szyi.

Zacząłem także uczyć Wielkiego Bohatera oklumencji. I choć nie szczędziłem mu złośliwych komentarzy, musiałem sam przed sobą przyznać, że przebrzydły dzieciak, nie był taki najgorszy. Brakowało mu talentu (bo do eliksirów niewątpliwie miał talent, choć głęboko ukryty w tym pustym czerepie) i brakowało mu chęci (mi także brakowało do nauczania tego tępawego idioty), ale niewątpliwie mógł się nauczyć. Oczywiście nigdy nie zostałby w tej dziedzinie Mistrzem, ale umiałby przynajmniej bronić dostępu do swoich myśli.

Rzuciłem wściekłe spojrzenie na loch. A jednak Potter, miał potencjał. Przypomniałem sobie scenę sprzed kilku dni.

- …poczujesz się łatwą zdobyczą Czarnego Pana! Głupcy, którzy mają serce na wierzchu, którzy nie panują nad swoimi emocjami, którzy nurzają się w smutnych wspomnieniach i pozwalają łatwo się sprowokować… innymi słowy ludzie słabi… nie mają żadnych szans przeciwko jego mocy! Potter, on spenetruje twój umysł z dziecinną łatwością! – próbowałem uzmysłowić mu, że ma potężniejszego wroga niż mnie.

- Nie jestem slaby! – w odpowiedzi wyszeptał cicho, a ja… ja uwierzyłem.

Przez krótką chwilę, wierzyłem, że ten mały bubek, może ocalić ludzi. Rozerwałem kopertę z listem od Narcyzy.

Sev,

Jak dawno do Ciebie nie pisałam. Całe wieki… Prawda jest taka, że pisze, gdy mam jakiś problem, albo chce się wyżalić. Marna ze mnie przyjaciółka. I znów…Mam problem, mam straszny problem…

Czarny Pan interesuje się Draconem. Nie wiem kiedy, ale jestem niemalże pewna, że pragnie wcielić go w szeregi Śmiercożerców. Lucjusz nie jest tym zachwycony, ale… na pewno się zgodzi. Znasz go. Pamiętasz przysłowie: dla przyjaciół dał się powiesić? Mój mąż dla Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać poświęci nawet własnego syna.

Zapewne zastanawiasz się, dlaczego Ci o tym piszę. Błagam Cię, zaklinam na wszystko w co tylko wierzysz, dowiedz się co ma się stać z Draconem. Sev, pamiętaj, że to moje jedyne dziecko, Twój chrześniak, nie możesz pozwolić, aby stał się takim wrakiem jak…

Musimy zapobiec kolejnemu przekreślonemu istnieniu. Nas nie da się uratować, ale uratujmy mojego syna!

Ostatnio wiele myślę. O tym jak mogło być. Jak naprawdę mogło być. Wiesz, co było naszym przekleństwem? Magia. Magia jest przekleństwem czarodziei. A mugole, są przegrani, bo nie mają magii. Słyszałeś podobny paradoks? To co powinno nas wywyższać ogranicza nas. Spycha do rzędu niższego niż mugole i jednocześnie wywyższa nas ponad ich.

Ty, Lucjusz, Morgana, ja trochę pośrednio, ale zawsze, tylu naszych znajomych… wszyscy zniewoleni przez Czarnego Pana. Bez wolnej woli, bez wyboru… Skazani na wegetację, a przecież mieliśmy zostać wywyższeni. Mieliśmy być NAD, a jesteśmy tak strasznie nisko…

Sev, zaklinam Cię: pomóż mi ocalić Dracona! Błagam…

Narcyza

PS: Niech on jeden z nas wszystkich będzie szczęśliwy… Niech żyje bez ręki tyrana nad głową…

—

Czarny Pan przechadzał się po kamiennej posadzce w Smutnym Dworze. Niedaleko kamiennego krzesła czaiła się Morgana, sprawiając wrażenie wyraźnie zdegustowanej zaistniałą sytuacją. Cały krąg śmierciożerców wpatrywał się w sylwetki ludzi stojących w kręgu.

- Oto moi najwierniejsi! – zasyczał Ten Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać wskazując na ludzkie trupy.

Wytężyłem wzrok, aby rozpoznać postacie. Rudolf Lestrange z dziwnym błyskiem w oku patrzył w miejsce pomiędzy mną, a Lucjuszem. Trupio blady Antonin Dołohow uśmiechał się drwiąco, błyskając żółtymi zębami. Rookwod z miną znudzonego mopsa bawił się różdżką, Maverick obcharkiwał posadzkę. Moją uwagę skupiła jednak postać kobiety. W nonszalanckiej pozie, z bezczelnym uśmiechem na pogardliwie wygiętych wargach Bellatrix Black sprawiała wrażenie jakiegoś monstrum. Bestialskiego monstrum. Jakiejś Bogini Zniszczenia, Pani Ciemności. Sprawiała wrażenie wcielenia zła, w kobiecej skórze…

- Szaleńcy – syknęła Morgana, stając pomiędzy mną, a Lucjuszem.

- Wszyscy jesteśmy szaleńcami, służymy kolejnemu szaleńcowi – wycedziłem.

- Szaleńcami? – zadała retoryczne pytanie. – Nie, raczej wszyscy jesteśmy przegrani…

Poczułem jak jakieś dziwne ciepło wydobywa się z medalionu i kojącymi falami rozlewa się po moim organizmie.

Prezent

Święta Bożego Narodzenia w tym roku były wyjątkowo spokojne. Gromadka uczniów, która została w zamku, była nawet w moim mniemaniu bardzo grzeczna. A może wpływ na ich zachowanie miał fakt, że nie miał ich kto zabrać na święta?

- Zawsze zostaje pan w zamku? – zapytała Blanche.

Rzuciłem jej cierpkie spojrzenie. Czasem powinna się nauczyć, że należy trzymać język za zębami.

- Tak – warknąłem, mimowolnie się jeżąc.

Głębokie, granatowe oczy spojrzały na mnie ze smutkiem. Poczułem, że muszę jakoś wytłumaczyć się. Nie chciałem, aby mi współczuła.

- Nie rozumiesz – próbowałem się uśmiechnąć, co jak zwykle dało wyjątkowo makabryczny efekt. – Ja lubię zostawać w Hogwarcie – skłamałem gładko.

- A ja… niech pan nie pomyśli, że jestem niewdzięczna, bo dostałam masę prezentów, ale… wolałabym jednak posiedzieć z tatą przy wigilijnym obiedzie… – zamilkła intensywnie wpatrując się w obraz Woltera Nieszczęsnego.

Rozumiałem ją. Tak naprawdę żaden prezent nie zastąpi kontaktu. Biedna dziewczyna w ostatnim roku straciła matkę, a ojca widzi tak rzadko, jakby i go nie miała. Założyłem ręce na piersiach udając, że nie za bardzo obchodzi mnie jej los.

- Proszę, pana? – wyrwał mnie jej spokojny głos z rozmyślań.

- Słucham cię.

- Poczeka pan tutaj na mnie? Musze po coś skoczyć do dormitorium.

Pokiwałem głową, patrząc na drącą się wniebogłosy zbroję. „Gloria, gloria!!!” – ryczała coraz głośniej.

Założyłem ręce na piersiach zastanawiając się, dlaczego u diabła na nią czekam. Po kilku minutach doszedłem do wniosku, że powinienem zwyczajnie wrócić do lochów, a nie jak kretyn stać i czekać na Blanche White. Już odwracałem się w kierunku schodów, gdy usłyszałem odgłos kroków.

- Eee… – zaczęła niezbyt elokwentnie. – Wiem, że dostał pan masę fajnych prezentów. I na pewno nie przyjmuje pan prezentów od uczniów, ale… ee… bo ja… eee… – i za nim zdążyłem zareagować wcisnęła mi w ręce małe prostokątne pudełeczko.

- White… – zacząłem dziwnie zdławionym głosem.

Chciałem na nią nawrzeszczeć, żeby zastanowiła się co robi, bo przecież jestem nauczycielem, ale nie zdążyłem. Blanche rzuciła mi spojrzenie skrzywdzonej sarny i jak się tylko najszybciej dało zaczęła biec w stronę błoni.

- Stój! – ryknąłem, chociaż i tak to nie miało większego sensu, bo dziewczyna już dawno zniknęła za zakrętem.

Ścisnąłem w rękach pudełeczko kierując się w stronę lochów.

—

Nie miałem zielonego pojęcia, co z tym fantem zrobić. Z jednej strony chciałem zobaczyć co takiego podarowała mi Blanche, ale z drugiej strony rozumiałem, że to nie ma sensu, bo nie powinienem tego wziąć.

Ostatecznie mała, prostokątna paczuszka leżała na moim biurku, a ja krążyłem wokół niej jak sęp nad padliną.

Drzwi od gabinetu otworzyły się i wszedł Dumbledore. Rzuciłem mu zdziwione spojrzenie. Starzec uśmiechnął się do mnie smutno.

- Nie miałeś wezwania od Toma? – zapytał wesoło.

Pokręciłem przecząco głową. Mężczyzna posmutniał. Dobrze wiedziałem, o co chodzi. Wypadałem z łask Czarnego Pana. I nie wystarczyło zabicie mugolki aby do nich powrócić. Trzeba było czegoś o wiele większego.

- Nie ufa mi – mruknąłem niezbyt wyraźnie.

- Trzeba będzie podwyższyć koszt… – wymruczał niezrozumiale.

Długim, sękatym palcem pogładził swoją brodę, nad czymś się zastanawiając. Po paru sekundach uśmiechnął się wesoło.

- A to co? – zapytał wskazując palcem na prostokątne pudełeczko, obwinięte w ozdobny papier.

Zgrzytnąłem zębami.

- Prezent – warknąłem krótko.

- Więc dlaczego nie jest odpakowany?

- Bo ja tego prezentu nie przyjmuję – powiedziałem najbardziej jadowitym głosem na jaki mnie było stać.

- Wyczuwam interwencje Eden – w oczach dyrektora błysnęły jakieś dziwne, wesołe ogniki.

Wzruszyłem ramionami.

- A nawet jeśli? – zapytałem niezbyt uprzejmie, a po chwili się zreflektowałem. – Nie będę przyjmować prezentów od uczniów, panie dyrektorze.

- Severusie, a ja na twoim miejscu wziąłbym ten malutki podarek od Eden, ona na pewno źle ci nie życzy – odparł dyrektor wychodząc.

La Fayette

Krążyłem niespokojnie po lochach, patrząc jak piątoroczni Gryfoni i Ślizgoni rozwiązują sprawdzian powtórzeniowy z klas poprzednich. Mało nie krzyknąłem z oburzenia, kiedy Weasley pomylił sok z czyraków, z sokiem z czyrakobulwy.

Mimowolnie spojrzałem na Blanche, zastanawiając się nad tym, co usłyszałem na zebraniu śmierciożerców. Dziewczyna odłożyła pióro i przeglądała jeszcze raz cały sprawdzian. Musiał jej się wydać dziecinnie prosty w porównaniu z tym co musiała umieć do konkursu. Jeszcze półtora roku i zobaczymy, czy jest na tyle zdolna, aby wygrać.

- Czas minął, odkładamy pergaminy – powiedziałem głośno, ignorując Parkinson, która nagle dostała napadu wiedzy i Malfoya gorączkowo myślącego nad jakimś poleceniem. – Panno White proszę pozbierać testy, reszta wychodzi na przerwę.

Usiadłem przy katedrze.

- Powiedz mi czy każdy elf może posługiwać się magią bezróżdżkową, tak jak ty? – zapytałem nie owijając w bawełnę.

Dziewczyna przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią.

- Nie każdy – powoli przeciągała sylaby. – Wszystko zależy od tego w jakim miesiącu się urodził i czy jego rodzina ma predyspozycje do magii bezróżdżkowej – wyjaśniła z wahaniem.

- A dzięki tej magii możesz używać jakich chcesz czarów? – drążyłem.

Roześmiała się głośno.

- Teoretycznie tak ale w praktyce nigdy!

Podniosłem ze zdziwienia brwi do góry.

- Oh, bo to chyba jest oczywiste. Np., elf nie może parać się zaklęciami zniszczenia, prawda? – widząc, że nadal nic nie rozumiem, wzruszyła ramionami i zaczęła wyjaśniać – Elfie serce nie pozwoli mu zabijać. Jest zbyt na to czyste.

- A ten twój dziadek, on przecież walczył z Grimewaldem, nie używał bezróżdżkowej zniszczenia?

- Od każdej reguły są wyjątki – westchnęła ciężko. – Tak, dziadek używał bezródżkowej, używał do zabijania, ale poniósł za to straszne konsekwencje. Kiedy już raz elf użyje magii niezgodnej z jego sercem, zmienia się. Nie tylko wewnętrznie, ale także zewnętrznie. Widział pan portret dziadka, potem jego oczy z czerwieniały, ciało nabrało woskowej barwy, a głos stał się bardzo wysoki – roześmiała się wdzięcznie. – Czemu pan pyta?

- Zainteresowało mnie to – skłamałem. – A może wiesz kto jeszcze umie posługiwać się bezróżdżkową? – wysunąłem mimochodem.

- Oh, pewnie zastanawia się pan czy „czyści” ludzie mogą czarować bez różdżki… – źle zrozumiała moje słowa. – Nie, nie mogą. A co do innych ras. Jest ich wiele, bo magia bezróżdżkowa, czy jakakolwiek inna, ma mnóstwo odmian. Tutaj w Hogwarcie nie odmieniamy rodzajów magii. Uczymy się tylko magii białej. Nie dzielimy jej, a jeżeli dzielimy to tylko na prostą i złożoną. Wille i wampiry używają bezróżdżkowej do omamiania, lepperkonusy do złudzeń, elfy do leczenia i rozmowy ze zwierzętami, a centaury do odczytywania znaków – zakończyła.

- Blanche, a może wiesz kto w Radzie Elfów blokuje głos Twojego ojca?

Pokręciła głową. Po chwili przygryzła wargi jakby się zastanawiała.

- Może… Książe La Fayette? On nigdy taty, nie lubił… – zamyśliła się.

- A jak on wygląda? – nie zdążyłem powstrzymać swojego zainteresowania.

- Ostatni raz widziałam go jak miałam dziesięć lat, to było na pogrzebie brata… Był wysoki, bardzo szczupły, miał okropnie bladą skórę i jak na elfa niezwykłe włosy. Lśniące, kruczoczarne przeplatane jasnymi niemalże białymi pasmami. I takie ciemne, zielone oczy. Błyszczały taką… – zamyśliła się – zawziętością, dumą i bezwzględnością? W każdym razie był wspaniały… – zakończyła.

Rzuciłem jej zdumione spojrzenie. Wspaniały? Człowiek sprawiający wrażenie bezwzględnego był według niej wspaniały? W głowie miałem większy mętlik niż poprzednio.

Właściwie wszystko zaczynało się układać w logiczną całość…

Trop Romulusa

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia. Wielką Salę ozdobiono jemiołą, kolorowymi i wyjątkowo tandetnymi bombkami oraz jak zwykle dwunastoma olbrzymimi choinkami. Mijane przeze mnie zbroje wywrzaskiwały jakieś niezbyt czytelne w przekazie kolędy, uczniowie zaczęli jeszcze większymi stadami niż dotychczas chorować na odmóżdżenie.

Wielki Inkwizytor Hogwartu w prezencie Bożonarodzeniowym rozdawał nominacje do opuszczenia zamku. Siedziałem przy obiedzie zastanawiając się nad listą uczniów, którzy zostawali w tym roku na święta. Jeszcze mniej niż w poprzednim roku. Nawet Potter miał zakwaterowanie.

Blanche znowu zostawała. Mimowolnie spojrzałem na stół Gryfonów. Dziewczyna siedziała pochłonięta rozmową ze Storm. Intuicyjnie wyczuła, że się na nią patrzę, bo po chwili spojrzała prosto w moje oczy. Wzdrygnąłem się.

Ten granat tak bardzo przypominał… śmierć?

- Jakieś szczególne wnioski, Severusie? – wyrwał mnie z zadumy głos Dumbledore’a.

Spojrzałem na niego zdziwiony.

- Chyba powinniśmy się cieszyć, że tak mało osób zostaje na święta w Hogwarcie – mruknąłem niewyraźnie. – Dlaczego zostaje, White?

- Ethan będzie zmuszony w czasie świąt namawiać Elfią Radę, aby wsparła nas. Do teraz właściwie starają się być neutralni. Głupcy, nie rozumieją, że wojna nie patrzy na rasy – dyrektor sprawiał wrażenie zdenerwowanego. – Zresztą ona nie sprawia wrażenia nieszczęśliwej – zauważył po chwili.

Spojrzałem na niego spode łba. Przez chwilę zastanawiałem się czy on wie o czym mówi. Ludzie tacy jak Blanche nie skarżą się na swój los. Cieszą się głupstwami, bo one pozwalają im przetrwać te cięższe chwile.

Wzruszyłem ramionami.

- A nauczyciele? Kto zostaje z nauczycieli? – zapytałem, aby kontynuować rozmowę.

- Oprócz ciebie, mnie, Minerwy i Sybilli nikt.

Wspaniale, kolejne święta z kobietą wieszczącą każdemu, że za chwilę spotka go śmierć. Zrezygnowany podniosłem się z krzesła, bo oto do sali wkroczył Wielki Inkwizytor. Rozesłał kilka bardzo szerokich uśmiechów i skierował się ku stołowi nauczycielskiemu.

Z grymasem obrzydzenia, jaki miałem nadzieję, uznał za szeroko pojęty uśmiech, wyminąłem go i wyszedłem z Wielkiej Sali.

—

Krąg śmierciożerców był dzisiaj niewielki. Zaledwie kilka osób. Morgana stała z boku z założonymi na piersiach rękoma wpatrując się wściekle w wysokiego szczupłego śmierciożercę rozmawiającego z Czarnym Panem. Wykrzywiłem wargi w pogardliwym uśmiechu.

Fanatyk.

Kimkolwiek był „Romulus” to z pewnością należało go zaliczyć do kategorii fanatyków.

Kilka minut wcześniej zdałem raport Lordowi. Był dziwnie zły, gdy dowiedział się o postawie Dolores Umbridge. Z niewiadomych mi przyczyn wolałby, aby ona pochlebiała chłopakowi?

- Nie zauważyłeś, że on nigdy nie zdejmuje maski? – usłyszałem cichy syk, przy swoim uchu.

Naddall wskazała palcem na Romulusa. Wzruszyłem ramionami. Jakoś nie miał czym się chwalić, nie każdy lubi pokazać, że jest po stronie Czarnego Pana oficjalnie.

- I co z tego? – zapytałem ostro.

- Może chodzi o to, że on nie chce zostać zdemaskowany? – z mojej drugiej strony dał się słyszeć głos Lucjusza Malfoy’a.

- Widziałeś jakiej magii on używa? – warknęła kobieta.

- Bezróżdżkowej – odpowiedziałem, zanim zdałem sobie sprawę co to oznacza. Otwarłem szerzej ze zdumienia oczy.

Bezróżdżkowa magia, to najpotężniejsza magia na świecie. Nawet Dumbledore, czy Czarny Pan nie umie się nią posługiwać. Bezróżdżkowa magia to prastara magia, magia pierwotna. Czysta esencja sztuki magicznej.

Do dzisiejszego czasu tylko dwie rasy na całej ziemi potrafią z niej korzystać.

Kiedyś cię dopadnę

Wzruszyłem ramionami słuchając wrzasków Minerwy McGongall. Kobieta chyba miała wyraźne pretensje o jakąś głupią piosenkę śpiewaną przez wychowanków z mojego domu. Z jej bełkotu powoli wyłoniłem kilka niezrozumiałych wyrazów: „Weasley jest naszym królem”, „miotła”, „kafel”, „Błogosławiony Harry Potter”, „prowokacja”, „ta stara ropucha”, „wywalenie z drużyny”. Przez chwilę jeszcze nie przerywałem Minerwie zastanawiając się, dlaczego ona akurat mi o czymś takim mówi.

- Ty mnie w ogóle słuchasz? – zapytała podejrzliwie.

- Oczywiście – odparłem spokojnie.

- Już trzeci raz nazwałam ślizgonów „przebrzydłymi, oślizgłymi gnidami”, a ty nawet się nie skrzywiłeś! – rzuciła zajadle.

Faktycznie jej nie słuchałem. Prawdę powiedziawszy nie było mnie na meczu Slytherin – Gryffindor. Nie miałem pojęcia co tam się stało.

- Ostatnio zachowujesz się dziwnie – syknęła, obróciła się na pięcie i z miną urażonego lwa wyszła z Pokoju Nauczycielskiego.

Flitwick zacmokał i uśmiechnął się dziwnie. Spojrzałem na niego pytająco.

- Nie mam nic przeciwko kumoterstwu z wrogiem – powiedział spokojnie. – Byle w dobrej wierze oczywiście – dodał po chwili zastanowienia.

Skrzywiłem się nagle. Zapiekł mnie Mroczny Znak.

- Co ty sugerujesz? – warknąłem.

- A czy ja coś sugeruję, przyjacielu? – karzeł zeskoczył ze stołka i radośnie wyszedł z Pokoju Nauczycielskiego.

—

Na zebraniu członków Zakonu Feniksa kręciłem się niespokojnie. Moody przytaczał przydługie monologi o śmierciożercach (łypiąc na mnie groźnie). Dumbldeore uśmiechał się dobrodusznie, Kingsley bębnił palcami o blat stołu (zapewne licząc chwile do końca), Artur Weasley patrzył z zainteresowaniem w okno, a reszta zebranych była wyraźnie zajęta czymś innym niż słuchaniem aurora. Skrzywiłem się z niesmakiem. Banda idiotów.

- I dlatego, nie możemy układać się z olbrzymami! – zakończył tryumfalnie Alastor Moody.

Rzucił mi spojrzenie, jakbym lada chwila miał, przemienić się w olbrzyma.

- Wspaniała mowa! – zawołał Ethan. – W życiu nie słyszałem głupszego monologu. Jeżeli ma pan zamiar walczyć ze śmierciożercami sam, to możemy od razu wyrzucić różdżki i liczyć na to, że Czarny Pan zabije nas łagodną śmiercią. Łagodną? – zadał sobie retoryczne pytanie. – Powiedzmy… kilka cruciatusów i jedna Avada – roześmiał się pusto i wyszedł z sali.

Dumbledore rzucił wszystkim smutne spojrzenie.

- Muszę zgodzić się z Ethanem. Czy nam się to podoba, czy nie musimy układać się z kim się da – powiedział.

- Co to za jeden? – zasyczał auror.

- Ethan Romulus White – wyjaśnił uprzejmie dyrektor. – Przewodniczący Rady Elfów.

- Nie ufam elfom – warknął Moody.

- Stała czujność! Stała czujność! – sparodiowałem go. – Wszyscy pamiętamy… Rok w kufrze?

Auror wyciągnął różdżkę i już szykował się do ataku. Gdyby nie interwencja dyrektora pokazałbym temu szmaciarzowi, czym jest stała czujność…

- Dopadnę cię, Snape. W jakiejś ciemnej uliczce, kiedy nie będzie w pobliżu nikogo i dopadnę cię – usłyszałem cichy szept, gdy wychodziłem.

Najważniejsza przepowiednia

Hiena i Manfred wchodzili na tą przeklętą górę. Wlokłem się za nimi niczym ich cień. Niewiele rozmawiali. Właściwie to nie powiedzieli kompletnie nic. Byliśmy prawie na samym szczycie, gdy mężczyzna obrócił się w stronę Hepzibah i cicho wyszeptał:

- Will, muszę to zrobić.

A potem nie dając ani słowa wyjaśnienia… zepchnął ją z góry, z samego szczytu…

- CO TY ZROBIŁEŚ?! – wydarłem się na niego, nie zwracając uwagi na to, że krzyczenie na wspomnienie Manfreda jest ostatnim bezsensem.

- To był jedyny, jedyny bezbolesny sposób, żebyś wróciła, Hep – wydyszał. – Będę tu czekać na ciebie, w tym miejscu. Razem skończymy przytułek.

Coś szarpnęło mnie do tylu i z zawrotną szybkością pędziłem przez jakiś ciemny tunel.

—

Siedziałem naprzeciw Albusa Dumbledore’a w gabinecie dyrektorskim. Palcami nerwowo bębniłem o blat stołu. Nie do końca uważnie wysłuchałem monologu dyrektora i prawdę powiedziawszy nie rozumiałem, dlaczego akurat ja mam nauczać Harryego Pottera oklumencji.

- Pan chyba żartuje! – parsknąłem w końcu. – Z własnej woli mam nauczać Pottera?

- Severusie, chyba rozumiesz, że sytuacja w jakiej znalazł się Harry jest bardzo nietypowa – odpowiedział uprzejmie dyrektor. – Sam nauczałbym chłopca, gdyby nie zaistniałe komplikacje…

- Ale, ja? Potter przy mnie nie nauczy się niczego! – zaprotestowałem.

- Severusie, rozumiem twoją troskę o edukację Harrego, ale chciałbym zauważyć, że nauczasz tego chłopca piaty rok eliksirów z dobrym skutkiem – zripostował.

Przez chwilę miałem zamiar powiedzieć jakie są wyniki Złotego Chłopca w eliksirach. Jednak jak zwykle tylko zachrzęściłem ze złości zębami i rzuciłem wściekłe spojrzenie w kierunku Dumbledore’a.

- Do oklumencji potrzeba spokoju, wyciszenia, umiaru. Żadnej z tych cech nie posiada Potter! – warknąłem.

- Harry ma w sobie potencjał, czuję to! – zagrzmiał dyrektor.

- A ja czuję, że te lekcje to idiotyzm! – wściekłem się.

Zamilkliśmy oboje.

- Potter, nie nauczy się przy mnie niczego. A ja nie chcę tracić wolnego czasu na tego małego, zadufanego w sobie bubka…

- Harry, to nie James! – przerwał mi Dumbledore. – Kiedy wreszcie to do ciebie dotrze?

- A jest jakaś różnica? – zapytałem.

—

Stałem w gabinecie Moody’ego. On i Hiena ślęczeli nad jakąś grubą księgą i wertowali ją zaciekle. Schyliłem się, aby zobaczyć tytuł. „Przewidywanie proroctw. Czyli jak odczytać nieodczytywalne” Mirandy Groshman. A więc kolejna przepowiednia Hepzibah, tylko po co ją odczytywać?

- Will, przeczytaj ją jeszcze raz na głos – poprosił Manfred.

Dziewczyna chrząknęła znacząco, co wprawiło nauczyciela w rozbawienie i teatralnym głosem zaczęła:

Gwiazdy konstelacji zjednoczenia,

Przegranego odkupi Dziecię Słońca,

Śmierć odmieni Życie obojga,

Drogą ostów kroczy Potomek Jelenia,

Mrok gwiazdy spowija Przegranego,

Konanie Psa przyniesie zrozumienie,

Gdy Trzmiel trzeci raz skłamie,

I wyda Przegranego na niełaskę,

Potomek Jelenia pokona Bestię.

Roześmiała się perliście, a ja kolejny raz odniosłem dziwne wrażenie, że to nie jest ten głupi, dziki hienowaty śmiech. Kolejny raz poczułem szarpnięcie i z zawrotną prędkością pędziłem przez czarny tunel.

Straciłem przytomność. Ocknąłem się koło kominka w Pokoju Wspólnym. Na stoliku nieopodal leżała kartka, a na niej słowa przepowiedni z drugiego wspomnienia.

Jak się potem miało okazać najważniejszej przepowiedni Hieny i zarazem ostanie.

Wspomnienia

Spojrzałem na nią przerażony. Wyglądała tak dziko, tak potężnie? Po chwili opadła na poduszki i zaczęła tępo wpatrywać się w sufit.

- On nie żyje – stwierdziła po prostu. – Nie mogłam go stamtąd zabrać – dodała gorzko.

- Wilhelmino – głos dyrektora był ciepły i kojący. – Jestem pewien…

- Po co? – zapytała nagle. Miała dziwnie pusty głos, jakby ktoś pozbawił ją wszystkich emocji. – Nie musiał pan nic mówić, temu wariatowi. Albo być przy ich rozmowie, ale pan wolał wszystko załatwić po swojemu, prawda?

- Wilhelmino, nie miałem zielonego pojęcia, że Alastor Moody w ten sposób zareaguje – odpowiedział Dumbledore.

- A jak miał zareagować? Jego syn ma romans z uczennicą i to w dodatku śmierciożerczynią… – wykrzywiła usta w niemym, marazmatycznym grymasie wyrażającym coś na kształt uśmiechu?

Stałem zdezorientowany wpatrując się w nich. Nie wiedziałem o co chodziło. Bezwiednie podszedłem do parawanu. Za nim rozłożony machinalnie na łóżku spoczywał Manfred. Wyglądał jakby spał, jakby nagle zapadł w bardzo spokojny sen. Nienaturalnie blady, asymetrycznie niesymetryczny, skrajny. Wyciągnąłem rękę, aby dotknąć jego skóry. Była taka… gliniasta, ledwo ciepła. Ciało dopiero stygło…

—

- Należy wprowadzić bezwzględny porządek – zagdakała Umbridge.

Mimo upływu tygodnia nadal odczuwałem silną nienawiść patrząc na nią. „Niepełni ludzie”, przypomniało mi się jej określenie, a rękę bezwiednie zacisnąłem na różdżce.

- Niektórzy nauczyciele nie posiadają umiejętności pedagogicznych – kontynuowała uśmiechając się zbyt szeroko. – Dlatego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Magii, Korneliusza Oswalda Knota, zostaje wprowadzony w Hogwarcie urząd Wielkiego Inkwizytora – zakończyła czekając widocznie na jakieś oklaski.

- Wspaniale – wymusił z siebie jedno słowo Dumbledore i uśmiechnął się nieszczerze.

Chyba miał nadzieję, że reszta nauczycieli pójdzie za jego przykładem i uśmiechną się, jednak nikt nie był na tyle skwapliwy, aby udać cokolwiek na kształt radości. Ja osobiście dostałem nagle szczękościsku i z oczywistych powodów, mój grymas nawet przy bardzo dużej ilości dobrej chęci nie mógł zostać uznany za przejaw wesołości. Łypałem groźnie na otoczenie.

- Ekm, ekm, ekm – zakaszlał Wielki Inkwizytor Hogwartu. – Od dnia jutrzejszego rozpoczną się wizytacje, mające na celu sprawdzenie waszych kompetencji.

- Ona nie może sprawdzić niczyich kompetencji – warknąłem cicho.

Minerwa McGonagall pokiwała z aprobatą głową. Chyba po raz pierwszy od bardzo dawna zgadzaliśmy się ze sobą.

- Może – dołączył się do rozmowy Flitwick. – Póki Knot pozostanie Ministrem Magii, ta kobieta będzie mogła wszystko – zawyrokował smutno.

—

Od pogrzebu Manfreda minęły dwa tygodnie. Hiena, zmieniła się. Stała się całkiem inną osobą. Chyba dopiero po zakopaniu zwłok nauczyciela obrony zrozumiałem jak bardzo stała się nieznana mi. To już nie była chichocząca, przerażona dziewczynka, zafascynowana złym światem. To już nie była nieudolna kobieta specjalizująca się w wysadzaniu kociołków i niszczeniu przedmiotów przygotowanych do transmutacji.

- Musisz coś jeść – warknąłem podtykając jej pod nos talerz z owsianką.

Rzuciła mi niechętne spojrzenie, ale wzięła łyżkę i zaczęła dłubać w zupie.

- Jakiś ty opiekuńczy – zakpiła Naddall.

- Odwal się – wycedziłem zimno, odwracając się do niej plecami.

Wzruszyła ramionami, jakbym zrobił coś bardzo głupiego.

- Czy możesz mi powiedzieć… – zacząłem cicho.

Uśmiechnęła się przerywając mi.

- Mogę ci nawet pokazać – wyszeptała Hepzibah. – Pokażę ci dwa wspomnienia.

Godzinę później zanurzyłem twarz w myślodsiewni. Nawiedziło mnie nieprzyjemne uczucie wessania do środka. Jęknąłem cicho i już po chwili stałem w dziwnym miejscu. Wyglądało jak wymarły las. Skarłowaciałe, poczerniałe drzewa, dziwnie powyginane. nadawały miejscu ponurego charakteru. Wrony i kruki siedzące na ich gałęziach spoglądały na mnie złowrogo. W oddali majaczyło urwisko i jakieś góry. Wszystko było tak ohydnie wymarłe. Przerażony zacząłem obracać się we wszystkie strony.

Hiena stojąca po mojej prawej stronie, uważnie rozejrzała się dookoła. Po chwili pewnym krokiem zaczęła iść w stronę przepaści. Chcąc nie chcąc udałem się za nią. Przez chwilę szliśmy w milczeniu, nie zaczepiani przez nikogo.

- Hep, Hep! – dobiegł nas krzyk dochodzący z urwiska. – Dłużej nie wytrzymam, spadnę!

Hiena, nie zastanawiając się długo, zaczęła biec w tamtą stronę.

- Hep, Hep! – tym razem słychać było głos od strony lasu, który dopiero minęliśmy. – Pomóż mi, otaczają mnie wilkołaki!

Zdezorientowana dziewczyna stanęła jak wryta i chyba zastanawiała się, w którą stronę ma iść.

- Will? Jesteś tu? Uciekaj, zerwij połączenie i uciekaj, za nim stanie ci się coś złego! – od strony gór dobiegł nas zdumiony męski głos.

- Manfred – wyszeptała Hiena, i tym razem zaczęła na złamanie karku pędzić w stronę gór.

Z trudem dotrzymywałem jej kroku. Z lasu zaczęły się wyłaniać dziwne stwory i pełznąć w naszą stronę. Przerażony wyjąłem różdżkę, dopiero wtedy przypomniałem sobie, że jestem we wspomnieniu i ani ja niczemu, ani nic mi nie może zrobić najmniejszej krzywdy. Zziajani dobiegliśmy do podnóża góry.

- Manfred! – krzyknęła Hiena wtulając się w mężczyznę.

Przyjrzałem mu się. Wyglądał całkiem zdrowo, nie licząc zakrwawionego ubrania. Uśmiechnął się blado do dziewczyny.

- Panno Wilson, Slytherin straci przez panią tysiąc punktów! – warknął.

Przez chwilę patrzyli na siebie, a potem roześmieli się głośno. Jakby, któreś z nich powiedziało coś bardzo zabawnego.

- Ja, ja… ja musiałam – wyszeptała dziewczyna. – Nie mogłam pozwolić, abyś odszedł – dodała cicho. – Nie w taki sposób.

- Will, mój czas już nadszedł… – zaczął.

- Wcale, nie! – przerwała mu wściekła. – Nie nadszedł, to przez twojego ojca, przez tego chorego aurora! Ja nie chcę, żeby ciebie nie było!

- Will – położył ręce na jej ramionach i spojrzał głęboko w oczy. – Nadszedł. I twój… powoli nadchodzi, ale jeszcze nie teraz – dodał cicho.

- Ja chcę iść z tobą – wyszeptała. – Nie chcę znów być sama…

–

Dolores Umbridge regularnie i całkowicie (moim skromnym zdaniem) bezsensu przychodziła do mnie na zajęcia i sporządzała dziwne i przydługie notatki w „notesiku”. Czasem odczuwałem dziwną chęć zajrzenia do tych jej notateczek, ale siłą się powstrzymywałem.

McGonagall po kolejnej wizycie Wielkiego Inkwizytora na lekcjach sprawiała wrażenie, jakby miała ochotę kogoś udusić. Obecność tej kobiety sprawiała, że w zasadzie każdy miał zły humor.

- Dlaczego cyjanek jest używany w niektórych eliksirach leczniczych, skoro sam jest jedną z największych trucizn? – zapytała Blanche.

- Pamiętaj, że w odpowiedniej ilości nic nie jest trucizną – odpowiedziałem.

- A do czego używa pan tych pasteryzowanych żab?

- Nie zadawaj, durnych pytań – warknąłem. – Krój te korzonki

- Ale mnie to interesuje – uśmiechnęła się.

- Nie podlizuj się…

Łup. Podszedłem do malutkiego zakratowanego okna. Właśnie szarżował w nie jakiś śmiesznie wyglądający ptak. Blanche podeszła do mnie.

- Apolinary! – wykrzyknęła z radością.

- Kto? – zachrzęściłem zdumiony.

- Apolinary, to sowa Nicolasa – odpowiedziała spokojnie.

- Nicolasa? – zapytałem akcentując mocniej ten wyraz.

- Nicolas to mój chłopak – wyjaśniła uśmiechając się szeroko.

- Twój chłopak? – warknąłem ironicznie. – Co za idiota, chciałby chodzić…

- Naprawdę myśli pan, że jestem taka beznadziejna? – wpadła mi w słowa Blanche. – Że nikt nigdy nie chciałby się ze mną umówić?

Przez chwilę patrzyła na mnie smutno, a potem odwróciła się na pięcie i wybiegła z lochów. Gratulacje, jak zwykle musiała opacznie pojąć moje słowa. Głupia, gówniara.

Swoją drogą, powinna się uczyć, a nie kawalerzyć!

–

Siedzieliśmy przy rozpalonym ognisku. Manfred sprawiał wrażenie wyraźnie czymś zafrasowanego. Hiena spała z głową opartą na jego ramieniu. Delikatnie objął ją w pasie najprawdopodobniej, aby przestała się trząść. Z oddali dochodziło nas dziwne wycie.

Mimowolnie wzdrygnąłem się. Nie chciałem aby to coś, co wypełzło z lasu dognało nas. Bynajmniej nie sprawiało zbyt przyjemnego wrażenia, właściwie miałem dziwną pewność, że gdyby nas dorwało, to z Hep i Manfreda, nie zostałoby wiele.

- To miejsce to przytułek – odpowiedział na jakby niezadane przeze mnie pytanie. – Mój przytułek w drodze ku lepszemu światu. Jest tak długi, jak niegodne były czyny w moim życiu. I tak wydaje mi się krótki. Chyba zdążę przejść go do jutrzejszego zmierzchu – zamilkł, zastanawiając się nad czymś. – I co ja mam z tobą zrobić? – zapytał spoglądając na dziewczynę. – Teraz wiem, już co cię czeka i nie chcę, abyś wróciła, ale nie możesz też zostać… – westchnął.

Przez kilka sekund przyglądałem się im zza półprzymkniętych powiek. Na myśl o tym, że wszystkie ich plany legły w gruzach przez tego pieprzonego aurora zalewała mnie zimna furia. Czułem, że gdybym spotkał teraz tego śmierdzącego typa na swojej drodze, zwyczajnie zabiłbym go.

- To nawet nie jest jego wina – znowu zaczął swój wywód do śpiącej Hieny Manfred. Delikatnie pogładził ją po włosach. – Tak po prostu musiało być. On zapłaci, do końca swoich dni będzie płacić, za to co zrobił. A potem jego przytułek będzie miejscem, w którym będzie pokutować. Hep, pamiętaj, że największą zemstą jaką możesz mu zadać jest przebaczenie. Nie musisz od razu go pokochać, ale wystarczy, że mu wybaczysz… To jedyna zemsta, która nie będzie niszczyć ciebie, a jedynie powolnie trawić sprawcę – westchnął.

W uszach miałem dziwne dzwoneczki. To bladłem, to czerwieniałem.

„…największą zemstą jaką, możesz mu zadać, jest przebaczenie.” – jęknąłem z oburzenia.

Przecież to żadna zemsta. To godzenie się na poniżanie. Manfred zwyczajnie broni swego ojca!

- Może wydawać ci się, to z początku śmieszne, bo wybaczenie to żadna kara, ale… Gdy wybaczysz człowiekowi takiemu jak mój ojciec, to będzie to znak, że jesteś naprawdę dobrym człowiekiem, a twój przytułek będzie lepszy niż kogokolwiek innego.

—

Zakapturzona postać, bestialsko pastwiła się nad jakąś mugolką. Stojący w kręgu śmierciożercy, sprawiali wrażenie jakby każdy kolejny wrzask nakłaniał ich do ucieczki. Czarny Pan ze znudzeniem obserwował scenę, bawiąc się nonszalancko różdżką. W chwili, gdy jego sługa chciał zabić wijącą się z bólu i poniżenia kobietę, przerwał:

- Romulusie, wierzę w twoją lojalność wobec mnie. Chciałbym, aby inny z moich najwierniejszych skrócił życie tej… – ostatnie dwa słowa wypluł – … plugawej pokraki.

Przez chwilę przypatrywał się wszystkim stojącym w kręgu, po czym jego wzrok spoczął na mnie.

- S –severusie – usłyszałem przeraźliwy szept – do ciebie należy ten zaszczyt – wyszeptał.

Wystąpiłem z kręgu. Zrobiłem kilka pozornie pewnych kroków. Udawałem nonszalancję, jakby zabicie człowieka było przerywnikiem w piciu herbaty.

Spojrzałem na kobietę leżącą u moich stóp. Dygotała z bólu i poniżenia. Jasne, długie splątane krwią i ziemią włosy, przysłaniały jej twarz. Przy bliższym jednak spojrzeniu dostrzec mogłem, że była prawie dzieckiem. Najwyżej pełnoletnim, ale ciągle jeszcze dzieckiem.

Miała takie sarnie oczy. Ogromne, płaczące, niewinne. Miała oczy człowieka, który się poddał.

Podniosłem różdżkę.

Tak bardzo, nie chciałem tego robić. Nie zabijać kogoś, kto nawet nie miał szansy się obronić. Zabijać kogoś tak podobnego do osoby, którą dobrze znałem…

- Avada Kadara! – mruknąłem cicho, ledwo dosłyszalnie.

Zielony błysk uderzył w te oczy. Przez ułamek sekundy dostrzegałem jakiś malujące się w nich zdziwienie jakby pytała, co chcę zrobić… a potem ta pustka.

Wszechogarniająca, pełna, nieskończona…

I to dziwne uczucie, jakie mnie ogarnęło. Jakby ktoś nagle położył mi na klatkę piersiową ogromny głaz. O wiele za ciężki dla zwykłego człowieka, pod którym lada chwila można się załamać, ale i na tyle słaby, że mogłem go jakimś cudem dźwigać…

- Wstąp do kręgu, mój wierny śmierciożerco. – czy mi się wydawało, czy w głosie Lorda Voldemorta dało się wyczuć drwinę?

Dwadzieścia minut później Morgana mało nie rozszarpała mnie na części podczas rozmowy.

- Trzeba było tą mugolkę jeszcze zaprosić na herbatę! – warknęła. – Musiałeś dłużej się nad nią zastanawiać?

- Ona była bezbronna – westchnąłem ciężko.

- Ona była bezbronna – przedrzeźniała mnie. – Oh, Snape, a co ty taki wrażliwy? Wyobrażaj sobie, że zabijasz jakiegoś wyjątkowo tępego lub znienawidzonego ucznia!

Stanąłem jak wryty. Okropny, ceglasty rumieniec wypełzł mi na twarz. Zaniemówiłem, a po chwili fala wściekłości sprawiła, że ze złości mało się nie udusiłem.

Co ona sobie do jasnej cholery wyobraża?

- Jaki zły – zakpiła. – Jeszcze chwila i mnie zabije…

- Ty naprawdę myślisz, że chciałbym zabić, któregoś z tych małych, głupich bubków?! – warknąłem.

Blada twarz kobiety nabrała lekkich rumieńców.

- A nie? – rzuciła zdumiona.

- Wbij do tej swojej głupiej głowy, że nigdy w życiu nie pozwoliłbym na skrzywdzenie, najgłupszego z moich uczniów… – wycedziłem cicho.

Bezradność

- Co ci jest? – dopadłem do niej przerażony.

Hiena była niemalże przezroczyście blada, cienkie strużki potu lały się z jej twarzy. Bordowe włosy były dziwnie oklapnięte, a żółte oczy błyszczały dziko. Przez chwilę słaniała się na nogach, a potem runęła jak długa na kamienną posadzkę. Nie zdążyłem jej złapać. Przerażony przykucnąłem przy niej. Niemal jak w konwulsjach wiła się po podłodze.

- Co się dzieje? – pytałem przerażony.

- Co ty robisz, Smark? – usłyszałem tuż nad głos Jamesa Pottera.

- Nie twój interes – prychnąłem.

Nie siliłem się na nieuprzejmość tonu czy na złośliwości. Ważniejsza była Hiena, o wiele ważniejsza niż zatargi z tym gryfońskim idiotą.

- Masz zamiar tak stać, czy mi pomożesz? – wycedziłem łypiąc na niego spode łba.

Potter patrzył na mnie z rozdziawioną gębą. Stłumiłem potężną chęć uderzenia go czymś mocnym w głowę.

- Co mam zrobić? – zapytał w końcu.

Jęknąłem w duchu nad głupotą tego człowieka.

- A jak myślisz? – nie dałem rady nie rzucić w niego złośliwą uwagą. – Pomóż mi. – warknąłem.

Ku mojemu zdziwieniu gryfon pokiwał głową na znak zgody. Wyczarował nawet mary i delikatnie przytrzymując głowę Hepzibah pomógł przenieść mi ją na nosze. Nie czekając na niego zacząłem iść do skrzydła szpitalnego.

- Idę z tobą – usłyszałem, po kilku sekundach.

- Obejdzie się – wycedziłem zimno.

- Nie, nie obejdzie, Snape – odwarknął cicho.

—

Obiad w Wielkiej Sali zapowiadał się wyjątkowo nudno. Przeżuwałem kawałek niedogotowanego befsztyku zastanawiając się, jakim cudem na cały pyszny obiad akurat ja mam dziwne szczęście trafić na ten jedyny kawałek niedogotowany.

- Nie rozumiem dlaczego, osoby nieczystego pochodzenia miałyby się uczyć razem z normalnymi uczniami – usłyszałem przesłodzony głos Umbridge.

- Dolores, nie rozumiem, o kogo ci chodzi – odpowiedział chłodno dyrektor.

- W szkole jest siedmiu uczniów, których rodzice nie są ludźmi w pełnym tego słowa znaczeniu – wyjaśniła uprzejmie.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy. Przełknąłem na pół przeżuty kawałek mięsa i spojrzałem na nią zimno.

- Na przykład kto? – rzuciłem lodowatym tonem. 

– Merrwick, White, Storm, Namarck… – zaczęła wyliczać.

Mimowolnie wstałem. Dumbledore rzucił mi przerażone spojrzenie. Rękę zacisnąłem na różdżce. Niech powie jeszcze słowo, niech da mi pretekst…

- Severusie – zaczął dyrektor, ale umilkł pod wpływem mojego wzroku.

- Już zjadłeś obiad? – zdziwiła się przerośnięta ropucha.

- Nie… mam… ochoty… jeść… w… tym… towarzystwie – wycharczałem i nie czekając na odpowiedź wyszedłem z Wielkiej Sali.

—

Sprawiała wrażenie, tak okropnie kruchej, kiedy leżała na łóżku w sali szpitalnej. Od dwóch dni nie dawała znaku życia.

- Panie, dyrektorze, co jej jest? – zapytałem, gdy zobaczyłem wchodzącego Dumbledore’a.

Mężczyzna rzucił mi badawcze spojrzenie.

- To chyba ma związek z panem Moodym – odpowiedział w końcu i wskazał na łóżko ukryte za parawanem.

- Czy on przeżyje?

- Nie wiem, Severusie – siwobrody mężczyzna uśmiechnął się smutno. – Nie wiem – powtórzył jak echo.

- To wydarzyło się w tym samym czasie, prawda? – zapytałem nagle. – Oni sami w tym samym momencie… ale Hiena nie umrze…

Czułem się tak okropnie źle. Pierwszy raz od śmierci mojej matki czułem się taki bezradny. Taki niezdatny do działania. Nie umiałem być jak Naddall, ironicznie wściekły za każdym razem, gdy spoglądałem na szpitalne łóżko. Nie umiałem, po prostu nie umiałem…

- Severusie… 

- Nie chcę tego słuchać – warknąłem zimno podchodząc do okna. – Nie chcę wiedzieć tego, co pan ma mi do powiedzenia – wycedziłem cicho wpatrując się w czerwcowy krajobraz za oknem.

Nie odpowiedział. Chwilę staliśmy w milczeniu. Ja walcząc ze złością i gniewem i on. Dumny dyrektor Hogwartu, święty pasterz owieczek oświaty, głupi eremita ciągnący ten kaganek nie wiadomo, w którą stronę.

- Nie! – usłyszałem nagle krzyk Hieny za swoimi plecami.

Momentalnie odwróciłem się. Siedziała na łóżku patrząc na nas nieprzytomnie.

Początek końca

Siedziałem w pokoju nauczycielskim sprawdzając stosik testów sześciorocznych gryfonów. Większych głupot w życiu nie czytałem.

- Masz, Severusie konkurencję – Minerwa McGonagall usiadła przy moim stoliku.

Wyglądała na wyjątkowo wściekłą. Usta miała ściśnięte w cienką linię. Ręce założone na piersiach i wyglądała raczej jak żołnierz na froncie niż nauczycielka.

- Nie rozumiem – wycedziłem, wpisując Trolla dla Angeliny Spinnet.

Prychnęła ostrzegawczo patrząc na kartkę.

- Umbridge. Odjęła mojemu domowi prawie pięćdziesiąt punktów – warknęła i rzuciła mi spojrzenie wściekłego bazyliszka.

Zmiąłem w ustach przekleństwo i spojrzałem na nią zimno.

- Minerwo, czy możesz mi powiedzieć, dlaczego uznałaś, że akurat mnie należy o tym poinformować? – warknąłem zajadliwie.

- Bo ty i ona żyjecie ostatnio w bardzo dobrych stosunkach – odpowiedziała.

Kolejny raz poczułem, jakby ktoś uderzył mnie w twarz.

- Co ty sugerujesz? – rzuciłem obojętnym tonem.

- Nic – powiedziała beztrosko. – Zupełnie nic. Tylko…

- Nie rozumiem, o co ci chodzi – przerwałem jej wkurzony. – Może nie pamiętasz, ale na początku roku szkolnego dyrektor dał mi wyraźnie do zrozumienia jak mam się zachowywać w stosunku do Umbridge. Ty zresztą też dostałaś instrukcje – zauważyłem kąśliwie.

Przez chwilę sprawiała wrażenie jakby miała zamiar na moich oczach zjeść te nieszczęsne klasówki.

- Dyrektor chce z tobą rozmawiać – mruknęła po chwili.

Wykrzywiłem usta w grymasie podobnym do uśmiechu. Dyplomację McGonagall można było porównać z dyplomacją płyty chodnikowej, a jej elastyczność poglądów do elastyczności betonu.

- A więc cała ta dyskusja, była wstępem do zakomunikowania, że dyrektor Hogwartu mnie wzywa? – zapytałem z niedowierzaniem. – Następnym razem, wystarczy pominąć cały ten wstęp i od razu przejść do sedna.

- Dobrze wiesz, że nie o to chodziło.

- A o co? – zapytałem zaczepnie podnosząc się w miejsca i kierując się w stronę drzwi.

- Po prostu musiałam, komuś o tym powiedzieć – dobiegł mnie jej głos, gdy naciskałem na klamkę.

—

Hiena sprawiała wrażenie dziwnie niespokojnej. Jej duże żółte oczy niespokojnie błądziły gdzieś po suficie. Naddall westchnęła teatralnie, gdy w pokoju wspólnym Slytherinu pojawiła się Narcyza. Chwyciłem leżący asekuracyjnie podręcznik do transmutacji i zacząłem udawać wybitnie pochłoniętego lekturą.

- Eee… – zaczęła elokwentnie panna Black stojąc nad moim fotelem. – Możemy porozmawiać?

- Żyjąc aluzją uczucia straci młodość, nieistnieniem istnienia, potwierdzi przynależność. Uratowany śmierci zrozumie błąd i nową drogę wyznaczy mu życie – wyszeptała Hiena.

- Tak, jasne – pokiwała głową Narcyza robiąc przy tym minę jakby Wilson była co najmniej wariatką. – Sev? – ponagliła mnie.

- Zmieniam o tobie zdanie, panno Black – wtrąciła Naddall. – Do tej pory myślałam, że jesteś tylko głupią, rozżaloną na cały świat bogatą księżniczką, lubującą się we własnej krzywdzie, teraz zaczynam zauważać, że ty po prostu jesteś durna.

- Nie rozumiem…

- To nawet zrozumiałe, w końcu jesteś… jedną z najgłupszych istot jakie poznałam – wycedziła spokojnie Gabriele. – To całkowicie zrozumiałe, że nie możesz zrozumieć co zrobiłaś nie tak. Poczekaj, ślub twój i Malfoy’a za miesiąc?

- Nie, ty nie rozumiesz…

- Doskonale rozumiem, jeżeli myślisz, że…

Nie słuchałem dalej kłótni obu kobiet. Naddall celowo nadużywała słowa „rozumienie”, poza tym nie miałem ochoty słuchać drugiej strony konfliktu. 

Nagle zupełnie niespodziewanie Hiena zerwała się z fotela i zaczęła biec w stronę wyjścia z Pokoju Wspólnego. Nie zastanawiając się, ruszyłem za nią.

Pryzmat własnych uprzedzeń

- Spokój! – warknąłem wchodząc do klasy.

Lekcja z gryfonami i ślizgonami. Sławetny piąty rok. Blanche rzuciła mi zainteresowane spojrzenie, po chwili chyba doszła do wniosku, że jednak nic ciekawego się nie dzieje, bo znowu zaczęła coś mazać na zwitku papieru. Potter zamilkł, założył ręce na piersiach i rzucił mi spojrzenie z kategorii: „dajcie mi nóż, a spełnię swoją powinność”. Zacisnąłem konwulsyjnie ręce, aby przypadkiem nie udowodnić przemądrzałemu bachorowi, że kto inny mógłby tu użyć noża.

- Zanim zaczniemy dzisiejszą lekcję uważam za stosowne przypomnieć wam, że w czerwcu będziecie zdawać ważny egzamin, podczas którego wykażecie waszą wiedzę na temat sporządzania i zastosowania magicznych eliksirów. Niektórzy z was wykazują, co prawda, cechy skretynienia, ale mam wciąż nadzieję, że wszyscy zasłużą przynajmniej na dostateczny, jeśli nie chcą zasłużyć na mój gniew – zakończyłem cichym świszczącym głosem.

Kilkanaście łbów patrzyło na mnie z zainteresowaniem.

- Ale zanim owa szczęśliwa chwila nadejdzie, mamy przed sobą cały rok, więc niezależnie od tego, czy ktoś zamierza zdawać owutemy z eliksirów czy nie, radzę wszystkim, by skupili wysiłki na osiągnięciu tego wysokiego poziomu wiedzy, którego będę oczekiwał od moich uczniów podczas zaliczania sumów. Dzisiaj będziemy sporządzać eliksir, który często pojawia się podczas zaliczania Standardowych Umiejętności Magicznych: eliksir spokoju, który uśmierza lęk i łagodzi niepokój. Ale ostrzeżenie, jeśli zadrży wam ręka, przy odmierzaniu poszczególnych składników, ten, kto wasz wywar wypije, może zapaść w głęboki sen, z którego może się nie obudzić. Musicie więc bardzo skupić się nad tym co robicie. Ingrediencje i sposób sporządzenia eliksiru są wypisane na tablicy. Wszystko co wam będzie do tego potrzebne znajdziecie w kredensie. Macie na to półtorej godziny… Start – zakończyłem.

Z rozbawieniem obserwowałem jak z zaciętymi minami zabierają się do pracy. Jedynie Blanche siedziała przy swoim stoliku nadal zawzięcie gryzmoląc na zwitku papieru.

- Może czas się wziąć do pracy? Gryffindor stracił pięć punktów, za twój olewacki stosunek do przedmiotu – wycedziłem.

- Czy wydawało się, panu kiedyś, że… – zaczęła jak zwykle nie przejmując się straconymi punktami. – Czy miał pan kiedyś uczucie, że zrobił pan nieświadomie coś strasznego? – zapytała.

Wzruszyłem ramionami.

- White, to że twoja matka zmarła, to nie jest w żadnym stopniu twoja wina – warknąłem cicho. – Mogłabyś ponosić jakąkolwiek winę, gdybyś nie próbowała niczego zrobić, a teraz z łaski swojej odłóż tą kartkę papieru i zacznij przyrządzać eliksir – zakończyłem.

- Wiem, ale i tak mam dziwne wrażenie, że jednak popełniłam gdzieś jakiś błąd – westchnęła i spojrzała na mnie usilnie się nad czymś zastanawiając.

- Blanche – nabrałem powietrza w płuca – skoro potrzebujesz specjalnego zaproszenia, ażeby zacząć…

- Już – uśmiechnęła się delikatnie i ruszyła w stronę szafki z ingrediencjami.

Pokręciłem z głową. Ona czasami zachowuje się bardzo dziwnie. Zapach spalonego kociołka dobiegł do moich nozdrzy.

- Longbottom! – wysyczałem jowialnie. – Gratulacje!

Półtora godziny później (choć z drugiej strony powinienem stwierdzić: cztery spalone kociołki i jedno poparzenie później), wycedziłem:

- Teraz z waszego wywaru powinna się już unosić srebrna para.

Zacząłem przechodzić wokół kociołków uczniów, obserwując ich pracę. Szablozębna kujonka, która pozbyła się szablozębnego uśmiechu wykonała jak zwykle wszystko bezbłędnie.

- Potter, czy możesz mi powiedzieć, co to ma być? – zapytałem cicho.

- Eliksir spokoju – wystękał chłopak.

- A powiedz mi, Potter, czy ty umiesz czytać? – warknąłem.

- Tak, umiem – odpowiedział zaczepnie głupi dzieciak.

- To przeczytaj mi trzeci wiersz instrukcji – rozkazałem.

- Dodaj sproszkowany kamień księżycowy, zamieszaj trzy razy przeciwnie do ruchów wskazówek zegara, gotuj przez siedem minut, a następnie dodaj dwie krople syropu z ciemiernika czarnego – ostatnie słowa ledwo wyszeptał.

- Zrobiłeś wszystko, co napisano w trzecim punkcie?

- Nie – Złoty Chłopiec sprawiał wrażenie wściekłego i z trudem panującego nad swoimi nerwami.

- Słucham?

- Nie. Zapomniałem o ciemierniku…

- Wiem, że zapomniałeś, Potter, a to znaczy, że to, co tu uwarzyłeś, nie ma najmniejszej wartości. Evanseco.

W kociołku chłopaka zrobiło się pusto. Rzucił mi pełne nienawiści spojrzenie.

- Każdy kto zdołał, przeczytać instrukcję napełni teraz kolbę próbką swego wywaru, zaopatrzy ją w nalepkę ze swoim nazwiskiem i postawi na moim biurku. Praca domowa dwanaście cali pergaminu na temat właściwości kamienia księżycowego i jego zastosowania przy sporządzaniu eliksirów. Macie mi to oddać w czwartek – zakończyłem.

Jak skazańcy oddawali mi te swoje wypociny.

- To było bardzo chamskie – powiedziała Blanche, zdając swój idealnie przyrządzony eliksir.

- White, czy to było do mnie? – warknąłem.

- Nie – pokręciła głową. – Powiedziałam, to do tego małego żuka siedzącego na moim ramieniu – wskazała na ramię z powagą. – Wie, pan co on powiedział?

- Ty naprawdę się źle czujesz…

- Żuczek, powiedział, że nie umie pan patrzyć poza pryzmat uprzedzenia – wzruszyła ramionami. – Wydaje mi się, że ma świętą rację…

Zwykły dzień

- Klasa szósta, to klasa szczególna – zacząłem jadowitym głosem. – Jesteście tymi wybrańcami, którzy zdołali przebrnąć przez sumy z oceną Wybitną z eliksirów. To chyba was do czegoś obliguje – wyszeptałem.

Dwanaście wyjątkowo „mało obiecujących” głów patrzyło na mnie z udawanym zainteresowaniem. Żenujące.

- Panno Chang, czy zgadza się pani razem ze mną, że ten rok jest szczególny? – zapytałem nagle.

- Tak, panie profesorze – przytaknęła zmieszana dziewczyna.

Od początku lekcji sprawiała wrażenie wybitnie zainteresowanej swoimi palcami. Obok niespokojnie poruszył się Timothy Fabrow. Kolejny pseudo-inteligentny kujon, któremu wydaje się, że skoro nauczył się na pamięć podręcznika do eliksirów to wie wszystko.

- Powiedz mi Chang do czego może być wykorzystana krew jednorożca? – wycedziłem.

Dziewczyna spojrzała na mnie przerażona. Chyba nie spodziewała się pytania na pierwszej lekcji.

Uśmiechnąłem się złośliwie.

Wspaniały przykład krukońskiej kurzej pamięci.

- Nie, wiem, panie profesorze – wydukała w końcu.

- Fabrow, czym różni się eliksir czuwania, od eliksiru bezsenności?

Tego rozdziału Timothy chyba jednak nie nauczył się na pamięć, ponieważ tylko spojrzał na mnie z miną skrzywdzonego cielątka.

- Dlaczego bezoar jest uznawany za jeden z najlepszych antidotów, Mattew?

Po kolejnej porcji milczenia, i zgubnego „nie wiem, panie profesorze”. Podszedłem do katedry. Przez chwilę zastanawiałem się, co im powiedzieć.

- Powoli zaczynacie osiągać poziom dna bezwzględnego – wycedziłem cicho. – Wydawało mi się, że ta siódemka niedobitków, którzy zostali po sumach powinna cokolwiek umieć. Chyba jednak, kolejny raz przeliczyłem się. Krew jednorożca, ma Chang wielorakie zastosowanie, szerzej o nim w podręczniku do klasy drugiej. Eliksir czuwania to napar czarno-magiczny, eliksir bezsenności to zwyczajowo eliksir słodkiego snu. Bezoar, Mattew, to naturalne antidotum, wytworzone w żołądku kozy, dobrze działające na szereg trucizn. Patrz podręcznik do klasy pierwszej – wycedziłem zimno. – Nie wiem, co próbujecie mi udowodnić. Nie mam zamiaru dochodzić, do tego jakie głupoty pałętają się po waszej głowie, na mojej lekcji i wbrew pozorom nie będę was karał, za wasz idiotyzm. Może, mi powiesz dlaczego, Trawers?

Chłopak rzucił mi pełne przerażenia spojrzenie. Ach, gdyby wzrok mógł zabijać…

- Uczęszczanie na eliksiry stopień zaawansowany wcale nie jest konieczne – wyjaśniłem uprzejmie. – Więc każdy, kto będzie na tyle słaby, aby nie nadążać za programem zostanie wyrzucony z moich zajęć z wilczym biletem, zrozumiane?

- J- jasne – odpowiedział Trawers.

Dwadzieścia minut później, po odjęciu prawie dwudziestu punktów i zadaniu dosyć przepastnego wypracowania, w całkiem dobrym humorze schodziłem do Wielkiej Sali.

- Panie profesorze! – usłyszałem krzyk za swoimi plecami.

Zdziwiony odwróciłem się w stronę skąd dochodził głos. Kilka metrów za mną stała Blanche White z torbą niedbale przewieszoną przez ramię. Uśmiechnęła się szeroko. Jednak jej oczy, nie były tak radosne jak rok wcześniej. Gdzieś w ich głębi czaiła się gorycz. Poza tym dziewczyna zaczęła emanować dziwną, słabo wyczuwalną mocą.

Zmieniła się przez te dwa miesiące. Stała się jakaś inna. Duże granatowe oczy, zrobiły się jeszcze większe, owal twarzy stał się ostrzejszy, a włosy niedbale ułożone sprawiały wrażenie jarzących się w ciemnym lochu.

- Czyżby panna White przypomniała sobie o szkole? – warknąłem, ale w moim nie było typowego sarkazmu.

Uśmiechnęła się.

- Nie mogłam, kolejny raz przybyć ze wszystkimi. Ostatnio tato bardzo słabo się czuje. Wygląda bladziej, ma podkrążone oczy – umilkła. – Boję się, że zachoruje na to samo, co mama – dodała po namyśle.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Właściwie poczułem się niebywale dziwnie. Czy ona mi się zwierzała?

- Coś ode mnie chciałaś – wydusiłem w końcu.

- Mam do oddania tamte książki o eliksirach i dwie próbki, które miałam uwarzyć na wakacjach – wyjaśniła uprzejmie.

- Teraz?

- Tak – przykucnęła i wyjęła z torby cztery opasłe tomiska i dwie małe, czarne fiolki.

Przyjrzałem się próbówkom.

- Naprawdę zauważa pan różnicę w ich wyglądzie? – zapytała z niedowierzaniem.

Rzuciłem jej pełne wyższości spojrzenie.

- Tutaj są refleksy – wyjaśniłem. – Podejdź, to ci pokażę.

Kolejne rozpoczęcie

Wielka Sala wyglądała wyjątkowo. A może nie różniła się niczym od pięknie udekorowanych sal z poprzednich lat, tylko w moim umyśle wyglądała wyjątkowo?

Martwiłem się. Martwiłem się o Blanche White. Wiele słyszałem o Dolores Umbridge. Między innymi, że nie szanowała mieszańców.

- Pieprzona hipokrytka – zakląłem w duchu, siadając przy stole nauczycielskim.

- Czy mógłbyś mi podać wazę, Severusie? – usłyszałem rozlazły kobiecy głos.

Przezwyciężając wewnętrzne obrzydzenie, podałem jej maczynie.

- Co sądzisz o Harrym Potterze? – zapytała.

Ach, widocznie chciała porozmawiać. Wpadłem na pewien pomysł.

- Rozwydrzony dzieciak, lubiący rozgłos – zaryzykowałem.

Mlasnęła z zachwytu i posłała mi szeroki uśmiech. Kolejny raz mimowolnie zacząłem się zastanawiać, czy ona aby na pewno nie bawiła się brzytwą.

- Chyba myślimy podobnie – zaskrzeczała.

Nie wiem dlaczego, ale poczułem się obrażony. A więc JA mam być podobny do tej kobiety?

- Widocznie – wydusiłem.

- Dumbledore często przymykał oczy na różne wybryki tego chłopaczyska, prawda?

Ta rozmowa nie podobała mi się. Nie chodziło tu o samą treść. Mogłem gadać o Potterze. Mogłem przytaczać setki przypadków łamania przez gówniarza regulaminu szkolnego, ale nie z nią. Nie wiem co sprawiło, że nawet tak rozkapryszonego, krnąbrnego dzieciaka chciałem bronić przed tą kobietą.

Może chodziło tutaj o zbyt słodki głos albo o jakiś drapieżny błysk pojawiający się w jej oczach? Może cała jej postawa była wybitnie nie na miejscu?

- W istocie – odpowiedziałem cicho. – Potterowi zdarza się łamać regulamin szkolny.

- Czy otrzymuje za to karę? – naciskała uśmiechając się coraz szerzej.

I Znów poczułem ten irracjonalny strach. Zmełłem w ustach kilka przekleństw.

- Było kilka przypadków, kiedy w istocie, nie został ukarany – ważyłem każde słowo.

Kobieta wyjęła notesik i coś na nim szybko napisała. Z trudem odszyfrowywałem poszczególne słowa „…brak dyscypliny…”, „…wszystko wolno…”, „…zaprowadzić ład…”.

- Czyżby Severus zasłużył na kolejną notatkę? – dobiegł mnie ciepły głos Dumbledore’a.

Skrzywiłem się nieznacznie.

- Och, dyrektorze – zagruchała przymilnie i uśmiechnęła się jeszcze szerzej (?) Umbridge. – Chyba doszłam do małego konsensusu z Severusem – ostatnie słowo wypowiedziane przesłodzonym tonem zabrzmiało w jej ustach jak przekleństwo.

- Cieszę się, Dolores. Bardzo się cieszę – odparł i odwzajemnił uśmiech.

Spojrzałem mimowolnie na stół Gryfonów. Potter z Weasley’em zawzięcie o czymś dyskutowali. Widocznie w ich małych łbach rosła kolejna teoria spiskowa. Może tym razem bardziej prawdopodobna od innych?

- Szukasz wzrokiem, Blanche? – dobiegł mnie cichy głos dyrektora.

Pokręciłem głową i dopiero wtedy zobaczyłem, że brakuje jej wśród uczniów.

- Myślę – odpowiedziałem wymijająco.

—

Korytarz zdawał się rosnąć w moich oczach. Hiena została w gabinecie, a ja z Manfredem powoli patrolowaliśmy korytarze. Mężczyzna miał wyciągniętą w pogotowiu różdżkę i bacznie oświecał nią wszystkie zakamarki w poszukiwaniu zabłąkanych duszyczek uczniowskich.

- I co teraz? – zapytałem.

- Will, zaraz kończy szkołę. Ustatkujemy się – uśmiechnął się.

Ten uśmiech jakoś rozjaśnił jego brzydką twarz. Oczy wydały się cieplejsze. Włosy mniej dzikie, a cała sylwetka rozpromieniła się mocą.

- Dlaczego, nie został pan aurorem?

- Manfred, nie pan – uśmiechnął się przepraszająco. – Aurorem?

- Twoim ojcem jest przecież Alastor Moody – zaryzykowałem. – Myślałem, że rodzinna tradycja…

- Nie zostałem aurorem, bo nigdy nie chciałem być podobny do mojego ojca. Oczywiście, że on jest wielkim czarodziejem – zaśmiał się ochryple. – Złapał tylu złych ludzi, pozamykał ich w Azkabanie, kilku nawet zabił – dodał nonszalancko. – Tylko, że dzięki temu szlachectwu zatracał swoją ludzkość. A ja nie chcę być nieludzki – zakończył cicho. – Wolę być głupim Manfredem, maluczkim czarodziejem.

Przez kilka minut chodziliśmy w zupełnej ciszy.

- Jak zamierzasz mu powiedzieć, o… – zaciąłem się. A jeżeli ona nic mu nie powiedziała? I tej facet nie wie, że Hiena jest zwykłym śmierciożercą?

- Jakoś będę musiał. Wszystko na tym świecie dzieje się najlepiej jak dziać się powinno, bo żyjemy w najlepszym ze światów – roześmiał się cicho, widząc moją niewyraźną minę. – Severusie, czy ty czytasz książki? – zapytał nagle.

Już chciałem pokiwać głową, gdy mi przerwał:

- Czy czytasz literaturę piękną? – sprecyzował, a widząc, że nie bardzo wiem o co chodzi, dodał – Shakespeare’a, Goethego, Dantego…

- To chyba byli mugole – zauważyłem z wyraźnym wstrętem w głosie.

- Mugole czy nie, w ich książkach zawarte jest wiele mądrości dotyczących także czarodziejów.