To nie jest normalne!

Jeżeli miałem kiedykolwiek zdanie, że Neville Longbottom to najgorszy uczeń w dziejach Hogwartu, to Eunice Eve Storm skutecznie wyprowadziła mnie z tego błędu. Nigdy wcześniej nie widziałem osoby tak tępej, pozbawionej jakiegokolwiek talentu jak ona. Niska, przeraźliwie chuda działała na mnie, jak płachta na byka. I nie na mnie jednego! W całym pokoju nauczycielskim, oprócz McGonagall (i Dymbledore’a, który o niczym nie wiedział) wszyscy jak jeden mąż mówili o niepowodzeniach Eunice.

- Na lekcji nauki latania na miotłach, była koszmarna – rozpowiadała Hooch. – Najpierw jej miotła w ogóle nie reagowała, potem uderzyła ją w twarz, a na końcu zwyczajnie nie słuchała jej. Dziewczyna latała, gdzie miotła chciała! – roześmiała się.

- Na zaklęciach, uczyłem pierwszoroczniaków prostego zaklęcia redukcji – szeptał Flitwick. – Na początku całkiem nieźle jej szło. Zaczęliśmy zaliczać, miała zredukować liczbę poduszek – zrobił pauzę – zredukowała… liczbę krzeseł. Wszyscy uczniowie jak jeden mąż upadli – zakończył.

- Jak zaczęła podlewać Złotoryjkę Krzaczastą, to ją zalała – wykrztusiła Sprout.

- Da się? – zapytałem sarkastycznie. Złotoryjki nie dało się zalać!

- Myślałam, że nie, a jednak zrobiła to!

- Znałem osobę kiedyś podobną do niej. Dzięki mojej zdumiewającej aparycji wszystkiego ją nauczyłem – wtrącił się błazen.

- To może i Storm obdarzysz talentem – zakpiłem ze szmatławca w peruce.

- Gdybym miał więcej czasu, zrobiłbym to z wielką chęcią, sam jednak rozumiesz Severusie… – zwiesił głos.

- Nie, nie rozumiem – warknąłem.

Zaśmiałem się cicho. Obłudnicy! A to mnie nazywają złośliwym chamskim nietoperzem, ale ja przynajmniej mam tyle godności, że się ze swoim zdaniem nie ukrywam. Spojrzałem na zegar. White już powinna być w Izbie Pamięci. Klnąc w duchu, jej przewidywalność wyszedłem ze swojego gabinetu.

—————

Mały, złoty puchar. Nie jakiś szczególny, a jednak mój. Stał w zakurzonej gablotce nieopodal pucharów najlepszych graczy Quidditcha. Choć nie trzymałem go w ręce od niemal piętnastu lat, doskonale pamiętam każde wgniecenie, każdą maleńką skazę jaka się na nim znajdowała. Zdobyłem go w turnieju międzyszkolnym o tytuł MISTRZA ELIKSIRÓW. Wygrałem wtedy nawet z Evans. Tak, ten puchar to obraz mojego triumfu. Choć raz, jedyny raz byłem najlepszy, najlepszy ze wszystkich!

A teraz puchar był powodem, dla którego kierowałem się w stronę Izby Pamięci.

Przed samymi drzwiami zatrzymałem się, nasłuchując. Dwa głosy jeden dziewczęcy i radosny, oraz drugi zgorzkniały i niesympatyczny rozmawiały.

- … to było takie żałosne, nic mi nie wychodziło! – „żalił się” Filch (?!).

- To nie pana wina. Czasem to się zdarza – mówiła White. Miała cichy, kojący głos.

- Nie cierpię uczniów. Popisują się co umieją… robią to specjalnie… na złość… wziąć ich w dyby… wychłostać… – „warczał” woźny – …obrażają biedną panią Norris…

- Pana kotka jest bardzo ładna – zaprzeczyła szybko Blanche. Miałem poważne wątpliwości, czy na tak jawne kłamstwo da się nabrać Argus Filch.

- Naprawdę tak sądzisz? – zapytał i pociągnął nosem (?!).

- Oczywiście, ale musi pan zrozumieć, że nie wszyscy uczniowie się z pana nabijają – tłumaczyła jak pięciolatkowi. – Ja lubię pana.

- Jesteś bardzo dobrym dzieckiem…

Nie chciałem słuchać reszty tej rozmowy. Czy ta dziewczyna musi wszystkich obłaskawiać? Hagrid, mówi o niej jak o jakimś mitycznym bohaterze. Dumbledore odwozi ją do domu. Ja się przy niej uspokajam…

To nie jest normalne nawet u pół elfa.