Strach w oczach dyrektora

Ciemna noc otaczała mnie ze wszystkich stron. Uwielbiam gwiazdy, ale bynajmniej nie dlatego, aby się w nie wpatrywać, ale dlatego, że są „milczące”. Jest ich dużo, ale nie wymagają niczego, nie proszą o uwagę, nie gadają bezsensownych bzdur, nie komentują… A wraz z nimi jest noc, cisza, spokój.

Siedziałem w Wierzy Astronomicznej Hogwartu.

Dopiero na wieczór przyszliśmy, a Dumbledore’a jeszcze nie było! Sprawy w ministerstwie chyba znacznie się przeciągnęły. Czekałem więc. Dochodziła pierwsza w nocy.

- Może, Severusie położyłbyś się? – cichy głos wyrwał mnie z zadumy.

- Nie mogę, Minewro. Muszę jeszcze dziś wrócić do domu – warknąłem.

- Po co? Po co, w ogóle masz wracać? Jutro rada, a pozajutrze nowy rok szkolny – zauważyła rozsądnie McGonagall.

Wzruszyłem ramionami, a po chwili złośliwie zapytałem.

- Ty w ogóle nie wracasz, prawda?

- Nie, nie wracam – spojrzałem na nią jadowicie, usta zacisnęła w cieniutką linię. Ręce założyła na piersiach, ale nie odeszła. Patrzyła na mnie z zawziętością

- O co chodzi? – zapytałem złośliwie.

- Pan dyrektor już jest – rozległ się spokojny głos Blanche. – Czeka na pana profesorze.

——————

Albus Dumbledore wyglądał na zmęczonego. Wokół oczu porobiły mu się obwódki. Rumiana cera, wyglądała jak z wosku. Na mój widok uśmiechnął się nieznacznie.

- Za stary już jestem na takie sprawy – mruknął. – Przetransportowałeś Eden. Mam nadzieję, że nie zalazła ci za skórę.

- Zalazła, ale już obiecałem jej kilka szlabanów – powiedziałem spokojnie.

Dyrektor spojrzał na mnie ze zdumieniem.

- Ale jeszcze nie zaczął się rok szkolny… – zaczął.

- Nic z tego, dyrektorze – kontynuowałem niewzruszony. – Przynajmniej trzy szlabany musi wykonać.

- Wracasz dziś jeszcze do domu?

- Tak – coś jak strach przemknęło w oczach Dumbledore’a.

—————

Siedziałem przy kominku z książką do transmutacji w ręku. Było już późno, a ja czekałem na Naddall. Odkąd dostała szlaban z samego rana, nie wróciła jeszcze do dormitorium, nie było jej także ani w Wielkiej Sali, ani na lekcjach. Zegar wybił pierwszą w nocy.

Od balu minęło dwa tygodnie, dwa tygodnie podczas których, ani razu nie zostałem zaatakowany przez czwórkę wielkich gryfonów. Po tym incydencie z Naddall w czasie balu, cała szkoła podejrzewała mnie o romans z nią. Miało to swój dobry punkt, bo nikt nie chciał zadzierać z dziewczyną i zły: Narcyza mnie olewała. W zasadzie zachowywała się tak, jakbym był powietrzem.

- Kompletnie nie umiem ważyć Eliksiru Naprawiania Błędów – usłyszałem melodyjny głos za plecami.

Odwróciłem się. Delikatna blondynka (która przez ostatnie dwa tygodnie odwracała ode mnie głowę) uśmiechnęła się niepewnie. O jaki eliksir jej chodzi? Nie ma takiego eliksiru.

- Możesz wstać? – zapytała.

Kiwnąłem głową.

- Chyba powinnam cię przeprosić. Możesz chodzić na bal z kim tylko chcesz…- szeptała.

Stała zbyt blisko mnie. Stanowczo zbyt blisko mnie. Straciłem wątek, patrzyłem na jej usta. Oblizała wargi, dalej coś mówiła. Nachyliłem się i nim sam zdałem sobie z tego sprawę, pocałowałem ją.

- Przepraszam… – zacząłem.

- Nie masz za co – usłyszałem kpiący głos za plecami. – Od trzech lat jesteś na głodzie. Dlaczego Narcyzo go pocałowałaś? Chcesz się przespać z kimś kogo kochasz, zanim wyjdziesz za Malfoya?

- Jak śmiesz… – odwróciłem się w stronę Naddall. Stała oparta o kominek. Była trochę bledsza, niż zwykle.

- Narcyzo, powiedz mu czy to prawda. Co ma sobie chłopak robić złudne nadzieje – powiedziała jeszcze tylko i wyszła do dormitorium.

Spojrzałem na pannę Black. Jak bardzo chciałem, aby choć ten jeden raz Naddall myliła się.

- Severusie, ja…

- Nie musisz kończyć – wycedziłem zimno i uciekłem do sypialni chłopców.