Pamiątka po bracie

Wieczorem, gdy wszyscy normalni uczniowie spali, postanowiłem przejść się po zamku. Na korytarzach oprócz dudnienia moich kroków, nie można było nic usłyszeć. Cisza była tak wszechobecna, że słyszałem własny oddech.

Na siódmym piętrze, w kręgu poświaty księżyca leżała jakaś postać. Czyżby ktoś znowu został spetryfikowany? Podszedłem bliżej. Na kamiennej posadzce spoczywała porażona zaklęciem „drętwoty” Eunice Eve Storm. Największy tuman w dziejach Hogwartu. Mruknąłem przeciwzaklęcie.

- Co ty tutaj robisz? – zapytałem.

- Miałam mały wypadek – szepnęła i wbiła wzrok w czubki własnych butów.

- Kto?

- Nie mogę powiedzieć. Zresztą, to była tylko zabawa – usprawiedliwiła „kogoś” Storm.

- Zabawa? – warknąłem z niedowierzaniem. – Czy ty jesteś na tyle głupia, żeby nie rozumieć, że ktoś, kto się z tobą w ten sposób bawił, miał głęboko gdzieś czy cię skrzywdzi, czy nie? A gdyby mnie tu nie było, ile byś leżała? Tydzień, dwa? Nikt, tu nie chodzi, oprócz kota, a on nie przylezie, bo został spetryfikowany. Zresztą – dodałem po paru chwilach – nic mnie to nie obchodzi. Gryffinodr stracił właśnie dwadzieścia punktów i straci kolejne jeśli szybko nie pójdziesz do swojego dormitorium.

Dziewczyna spuściła wzrok i odeszła powłócząc nogami. Głupia gówniara! Niewiele myśląc udałem się do sowiarni. W mojej głowie jednak nadal siedziała niezdara. Nie mogłem pojąć jak można dać się tak zeszmacić. Ona, GRYFON, a daje się poniżyć i to jeszcze komu GRYFONOM. Najbardziej tolerancyjnemu domowi. Coś tu nie pasowało, kompletnie nie pasowało. Właściwie to było zupełnie bezsensu. Co ona takiego mogła zrobić?

- Dobry wieczór – usłyszałem znajomy głos.

- Blanche, powinienem odjąć Gryffindorowi punkty – zauważyłem spokojnie.

- Wow – mruknęła niewyraźnie. – Chyba pierwszy raz zwrócił się pan do mnie po imieniu.

- Zawsze musi być ten pierwszy raz – wycedziłem. – A co ty tutaj robisz?

- Wysyłałam list, do domu – odpowiedziała. – A pan?

- Nie twój interes – warknąłem. – Po prostu lubię chodzić po zamku nocą.

- A chce pan coś zobaczyć?

- To zależy co, White – o co jej chodzi?

- Nic szczególnego. Ale dla mnie to ważne – spuściła wzrok. Niewiele razy rozmawiałem z nią jak z „normalnym” człowiekiem. Poza tym to ciekawe, co jest ważne dla Blanche.

- Jeżeli nie jest to głupie, nieużyteczne i pozbawione sensu – odpowiedziałem. Roześmiała się.

- Dla pana wszystko musi mieć sens. Słyszał pan o czymś takim jak spontaniczność? – zapytała przewrotnie, a widząc moje wściekłe spojrzenie dodała – No to idziemy?

—————–

Staliśmy na wieży astronomicznej. Wiatr, na te porę roku dość łagodny, mierzwił dziewczynie włosy. Śmiało podeszła do murku. Podniosła głowę do góry i zaczęła czegoś szukać.

- Niech pan podejdzie do mnie, za parę minut powinny się pokazać – mruknęła.

Miała dosyć spiętą twarz. Staliśmy tak, wpatrzeni w niebo dobre piętnaście minut. Niecierpliwiłem się coraz bardziej. Ale chyba nie nabija się ze mnie? Jeśli tak, to White tak urządzę, że… popamięta mnie na całe swoje życie.

- Już są! – krzyknęła i wskazała ręką na wspaniały deszcz meteorytów. Patrzyłem oniemiały. Skąd wiedziała o tym? Zresztą, czy deszcz meteorytów może być dla niej ważny? Gdy ostatnie meteoryty znikły z naszego wzroku, powiedziałem cicho:

- To chciałaś mi pokazać? – miałem pretensjonalny głos.

- Wie pan, czemu te meteoryty przeleciały? – zapytała cicho. – Lecą co rok o tej porze. To pamiątka. Pamiątka po moim bracie.